Το θάρρος λείπει.

Φωτογραφία: Κρίστοφ Τσίγκλερ_Προκάτ ναϊσκοι

Τον περασμένο Μάιο ήμουν προσκεκλημένη του διεθνούς συμποσίου για το κόσμημα στο Τσίμερχοφ της Βάδης-Βυρτεμβέργης, που θεωρείται από τα τοπ της Γερμανίας, για να μιλήσω σχετικά με το πως ένας ντηζάινερ ή εικαστικός που ασχολείται με το κόσμημα μπορεί να βελτιώσει το κόνσεπτ του ακολουθώντας το παράδειγμα του Τύπου. Με άλλα λόγια στόχος της διάλεξης μου ήταν να δείξω πώς βασικές αρχές της μηντιακής επικοινωνίας μπορούν να εφαρμοστούν και στο κόσμημα και να το απογειώσουν.
Να το κάνουν αξέχαστο.

Ποιές είναι αυτές; Είναι πολλές και αποτελούν βασικό θέμα όλων των εργαστηρίων που διδάσκω στην Γερμανία (και φέτος και στην Ελλάδα). Τολμώ δε να πω ότι μπορούμε να τις συνοψίσουμε όλες σε μία απλή ερώτηση: „Γιατί χρειάζεται να το γνωρίζω αυτό;“ ή „Σε τί μου κάνει καλό αυτό το πραγμα;“

Ο τίτλος της διάλεξης μου είχε ήδη προβληματήσει αρκετούς συμμετέχοντες, πολλοί εκ των οποίων ήταν φοιτητές.
Σας διαβεβαιώνω ότι ακόμα και στα καλύτερα πανεπιστήμια στην Γερμανία, κανείς δεν θίγει τα θέματα που αφορούν το *μετά* των σπουδών, την έξοδο στην αγορά και τις συνθήκες επιβίωσης. Περιορίζονται όλοι στην όμορφη ατμόσφαιρα των πειραματισμών και του καλόψυχου φηντ μπακ εντός της γυάλας της σχολής και το *μετά* βιώνεται από όλους υπό μορφή ψυχρολουσίας…
Πολλές φορές στα σεμινάρια μου στο Αμβούργο ακούω την ίδια φράση από εικαστικούς που είναι χρόνια στον χώρο: Κανείς δεν μας μίλησε πιο νωρίς για αυτά τα θέματα…

Αυτός ήταν ο λόγος που επέλεξα αυτό το θέμα, επειδή δεν το θίγει κανείς:
„Applying principles of communication and media coverage to boost recognisibility and jewellery concept“.

Το δικό μου πλεονέκτημα ή πεδίο δράσης έγκειται στο ότι έμαθα από πολύ νωρίς να συνδυάζω τις γνώσεις που απέκτησα από τις σπουδές μου στα Οικονομικά με αυτές της σχολής καλών τεχνών. Η πρακτική μου εξάσκηση στους Κρίστις της Νέας Υόρκης, μία δεκαετία ενεργού δημοσιογραφίας σε διεθνούς κύρους μήντια και άλλη μία δεκαετία με προτζεκτ μάνατζμεντ μου έδωσε το έναυσμα να εφαρμόσω τη δική μου θεωρία στην πράξη: όχι για το πως θα πρέπει να λειτουργεί η αγορά, ώστε να μείνουμε ανέπαφοι στην φούσκα μας, αλλά πως θα πρεπει να λειτουργούμε εμείς, αν επιθυμούμε δικαίωση των κόπων και πραγματοποίηση των ονείρων μας.

„Είδα πολύ όμορφα κοσμήματα με πολλές διαφορετικές (κι όλες τέλειες) τεχνικές στην χθεσινή σας παρουσιαση“, είπα. „Δυστυχώς πέραν από ένα – δύο έργα, δεν συγκράτησα στην μνήμη μου κανένα σχέδιο“, συμπλήρωσα παγώνοντας το ακροατήριο. „Δεν μπορώ να πω, αν με ρωτήσετε, που αναφέρονταν αυτά τα εργα, δεν έχω καμία πληροφορία που να τα συνδέει με κάτι που να συμβαίνει τώρα ή να με απασχολεί, δεν θυμάμαι τι είδα. Δεν έκανα επαφή με τα εργα σας, γιατί δεν με άγγιξαν και μοιραία τα ξέχασα. Ετσι εξανεμίστηκαν οι ελπίδες σας να αγοράσω κάτι δικό σας, γιατί μου αρέσει να φορώ κοσμήματα κι είμαι μία δυντηική αγοράστρια σας. Αν όμως χθες εκεί που τα παρατηρούσα, κάτι μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση και ίσως προς στιγμήν μου ερχόταν η επιθυμία να το φορέσω ή να το αγοράσω, καπάκι ερχόταν στο μυαλό μου η ερώτηση: να το αγοράσω, να το κάνω τί;“

Με άλλα λόγια: Γιατί πρέπει να το γνωρίζω; Γιατί πρέπει να το κατέχω; Γιατί πρέπει να το αγοράσω; Τί έιναι το έξτρα που μου δίνει;

Η διάλεξη μου με διάφορα παραδείγματα και πρακτικές από την εμπειρία μου με τις συνεντεύξεις, τον συντονισμό ομάδας και τη διάδραση προκάλεσε σύγχυση προς στιγμήν και δημιούργησε θύελλα αντιδράσεων, όπως αντιλαμβάνεστε…
Κάποιοι καθηγητές σηκώθηκαν όρθιοι και παίρνοντας το μικρόφωνο από τα χέρια μου, φώναξαν στην αίθουσα το μανιφεστο τους *Η τέχνη για την τέχνη και κάτω τα καινά δαιμόνια!*.
Εγώ το καταχάρηκα που τόσοι σύνεδροι τόλμησαν να υπερασπιστούν με πάθος αυτό που πιστεύουν.
Δεν διαφωνώ ότι η τέχνη γίνεται αμέσως αντιληπτή, πιστεύω όμως το ίδιο με αυτό που είπαν φοιτητές που σηκώθηκαν και με υπερασπίστηκαν: „ΚΑΙ το στομάχι χρειάζεται να γεμίζει, γιατί όταν σε κόβει η λόρδα“, όπως είπε χαρακτηριστικά ένας νεαρός, „τότε άντε να κάνεις τέχνη…“
Πολλοί με πλησίασαν στη συνέχεια κατ ιδίαν και ζήτησαν να μάθουν περισσότερα για τις *αιρετικές* μου απόψεις, ενώ οι διοργανωτές με διαβεβαίωναν ότι ήταν η πιο ζωντανή και γόνιμη διάλεξη του τιρημέρου, γιατί προκάλεσε πλήθος αντιπαραθέσεων και συζητήσεων ακόμα και μετά την αναχώρηση μου.
Χαίρομαι που έδωσα την ευκαιρία σε πολλούς συνέδρους να σκεφτούν τι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας και να αναζητήσουν λύσεις…

Αγαπητοί φίλοι, για να αγοράσει κανείς ένα κόσμημα τη σήμερον ημερα δεν αρκεί το κόσμημα να είναι ωραίο ή πρωτότυπο.
Δεν αρκεί ούτε το σταίητμεντ να είναι φιλοσοφημένο και τέλεια ζυγισμένο ή πολύ ξεχωριστό ούτε το βιογραφικό να είναι σωστό χωρίς χρόνια χαμένα — υποτίθεται — σε λάθος — υποτίθεται — κατευθύνσεις και με καλές περγαμηνές. Αυτά τα κοιτάμε μετά, όταν ΠΡΩΤΑ το έργο μας μιλήσει.
Είναι πάρα πολύ απλό και ταυτόχρονα εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί δεν πουλάμε σήμερα, το γιατί δεν εντυπωσιάζουμε κανέναν σήμερα, το γιατί δεν μας θυμάται κανείς σήμερα, επειδή δεν εχουμε μάθει ακόμα να αλλάζουμε τον τρόπο που κοιτάμε τα πραγματα, να αλλάζουμε την προοπτική, αν χρειαστεί:

Δεν πουλάμε, γιατί κανείς δεν χρειάζεται να αγοράσει άλλο ένα ωραίο κόσμημα.
Κανείς δεν χρειάζεται να αγοράσει άλλο ένα ωραίο κόσμημα που μοιάζει με εκατοντάδες χιλιάδες άλλα ωραία, τέλεια κοσμήματα φτιαγμένα από τέλειους ανθρώπους που πιστεύουν και κάνουν αυτό που πιστεύουν ότι πρέπει να πιστεύουν και να κάνουν για να είναι τέλειοι κι επιτυχημένοι και ζηλευτοί.

Λαμβάνω πολλά συχνά η-μαίηλς με φωτογραφίες από σύγχρονα ελληνικά κοσμηματα. Μου τα στέλνουν σχεδιαστές που ενδιαφέρονται να συνεργαστούν μαζί μου σε κάποια τωρινή ή μελλοντική έκθεση ή θεωρούν ότι η γνώμη μου είναι σπουδαία και θέλουν να την ακούσουν.

Δεν θέλω να φοβήσω ούτε να απογοητεύσω κανέναν, θέλω ωστόσο να είμαι αληθινή απέναντι σε αυτά που πιστεύω, οπότε θα σας πω ειλικρινά μία άποψη που εχω σχηματίσει: Δεν λείπει, το ταλέντο, δεν λείπει η τεχνική, δεν λείπει η αίσθηση της αρμονίας – λειπει όμως αυτό που ξεχωρίζει τον φάκελο του ενός σχεδιαστή απο τον φάκελο ενός άλλου σχεδιαστή.

Βλέπω έργα πανομοιοτυπα. Δεν ξέρω αν τα έκανε ο α ή ο β ή ο γ — και οι τρεις μου έγραψαν και μου έστειλαν σχεδον τον ίδιο φάκελο.
Αναρωτιέμαι, αυτό επιθυμούν; Να έχουν τελειώσει την ίδια σχολή που όλοι πιστεύουν ότι είναι καλή, να έχουν κάνει εκθέσεις στις ίδιους χώρους που όλοι πιστεύουν ότι είναι καλοί, να έχουν τα ίδια προτυπα που όλοι πιστεύουν ότι είναι τα σωστά — να μην τολμούν να παρεκκλινουν από τη νόρμα από τον φόβο μην ξεχωρίσουν;

Λειπει το θάρρος να έχει κανείς τη δική του γνώμη, να χαράξει τη δική του πορεία με τις αποτυχίες του, με τις χίμαιρες του, με τους φόβους, τις αγωνίες του κια την υπέρβαση τους, με τις *ρυτίδες* του που θα πιστοποιούν ότι έπαθε, έπαθε, έπεσε, σηκώθηκε, έγινε άνθρωπος όπως όλοι οι άνθρωποι: πονά, πεινά, φοβάται, αγαπά, κλαίει, γελάει, βρίζει, κοροϊδεύει, ονειρεύεται, δημιουργεί — είναι ελεύθερος από το φόβο να γίνει ο εαυτός του.

Λείπει λοιπόν το θάρρος να φέρει κανείς την ευθύνη της προσωπικότητας του και αυτή η έλλειψη καθορίζει και την καλλιτεχνική πρόοδο.

_MG_0773

 

 

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s