Δεν θελαμε να μιλήσουμε για την αρχαιότητα σε όρους άγονης στομφώδους υποτέλειας, αλλά σε όρους κατανόησης της και μετάφρασης της με απλά λόγια κι υλικά στη σύγχρονη εποχή από αυτούς που αποτελούν το μέλλον: τα παιδιά.

Εκτενές απόσπασμα από συνέντευξη μου στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων που δημοσιεύεται αυτές τις ημέρες.

Πώς μπορεί να υπάρξει „επικοινωνία“ οικονομικής ζωής και τέχνης;

Στην Γερμανία που είναι η έδρα μου, αφ’ ενός γινονται συνεχώς πειράματα συνεργασίας μεταξύ οικονομολόγων ή φυσικών ή χημικών και καλλιτεχνών. Το σκεπτικό είναι ότι αν έχουμε να επιλύσουμε το πρόβλημα Χ, ο καλλιτέχνης με την ελευθερία σκέψης που διαθέτει μπορεί να μας δώσει την απρόβλεπτη για τον ειδικό λύση Ψ, ενώ ο ειδικός θα μας εξετάσει αν και πως μπορούμε να εφαρμόσουμε στην αγορά την λύση του καλλιτέχνη. Υπάρχουν εντυπωσιακά αποτελέσματα από αυτή τη σύζευξη σε όλους τους κλάδους.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι μία τεχνητή αορτή με χειρουργική χρήση είναι φτιαγμένη με τεχνική „βελονάκι“. Κάποιος/α σκέφτηκε αυτή την αλλόκοτη – σε πρώτη ανάγνωση – ιδέα και κάποιος την έλεγχξε και την βρήκε εφαρμόσιμη.  

Κάθε εικαστικό ή καλλιτεχνικό πρόζτεκτ που ξεκινάει ενας επαγγελματίας καλλιτέχνης π.χ. στην Γερμανία εχει προύπολογισμό και οφείλει να απαντήσει σε ερωτήματα ποιοτικά και ποσοτικά διαχειριστικής φύσης: ποιά ομάδα στόχο θα προσεγγίσει ή σε τι και πως θα συμβάλει στους στόχους του χρηματοδότη.

Ενα παράδειγμα: όταν προτείναμε το 2016 με τον συνεργάτη και σύντροφο μου Κρίστοφ Τσίγκλερ στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Βερολίνου ένα εργαστήριο κοσμήματος για παιδιά με υλικά ανακυκλωσιμα υλικά, δηλαδή σκουπίδια, η υπεύθυνη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων μας ρώτησε με ποιά επιχειρήματα θα πείσουμε τους αρχαιολόγους επιμελητές – που είναι πάντα επιφυλακτικοί απέναντι οτιδήποτε ενδέχεται να επιδράσει απρόβλεπτα στο κύρος των εκθεμάτων του μουσείου (στην περίπτωση αυτή θα φτιάχναμε έργα εμπνευσμένα από τα αρχαία ελληνικά κοσμήματα, αλλά με σκουπίδια).

Δεν θελαμε να μιλήσουμε για την αρχαιότητα σε όρους άγονης στομφώδους υποτέλειας, αλλα σε όρους κατανόησης της και μετάφρασης της με απλά λόγια κι υλικά στη σύγχρονη εποχή από αυτούς που αποτελούν το μέλλον: τα παιδιά.

Σε ένα φυσιοκρατικό πολιτισμό, όπως τον ελληνικό, επιχειρηματολογήσαμε, ποιά ιδανικότερη αντιστοιχεία υπάρχει με τις σημερινές πρακτικές από τη διαδικασία της ανακύκλωσης, την οποία υπαγορεύει η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος; Η πρόταση μας έγινε δεκτή και το εργαστήριο είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε μας ανανέωσαν αμέσως τη σύμβαση.

Τα παιδιά έμαθαν όχι μόνο να θαυμάζουν άκριτα και παθητικά κατι που οι *μεγάλοι* τους έλεγαν ότι είναι σπουδαίο, αλλά να αναζητούν στα διδάγματα της αρχαιότητας ο,τι τους είναι ωφέλιμο για τη συγχρονη ζωή.

Φυσικά, στην απόφαση των αρχαιολόγων υπερ μας συνέβαλε και το γεγονός ότι κάποια από τα επιχειρήματα μας, τα διατυπώσαμε στα αρχαία ελληνικά. Στη σύγχρονη Ελλάδα η γνώση των αρχαίων ελληνικών θεωρείται σχεδόν άχρηστη. Στο Βερολίνο μας άνοιξε την πορτα σε μία πολύ σημαντική συνεργασία. Το πρόγραμμα έφερε νέους μικρούς επισκέπτες και χρήματα στο μουσείο.

Advertisements

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s