Cosmos united

EN/GR During August – October 2013 I had a solo exhibition at the Umweltbundesamt (Federal Agency for the Environment) in Dessau, Germany. The Umweltbundesamt is the science and research department of the Federal Ministry of the Enviroment.

It was a great honor for me to present the traditional „Weltanschaung“ of my culture depicted in my embroideries and „koureloudes“ (rugs) made of trash.

For two months visitors and employees faced the old Greek flag I embroidered hanging at the Umweltbundesamt lobby.

I documented and sketched the motifs on paper at the Greek Collection treasury of Τhe Τextile Museum in Washington DC. A scholarship by the Fulbright Foundation made this research possible. I am grateful for this opportunity and challenge. I embroidered the traditional 17th and 18th century motifs between 2009-2010. The title of the work is No! OXI!

To understand Greeks you have to take into account that they uttered many „No s“ during their long history – against all odds. Or as the poet says:

„For some people the day comes
when they have to declare the great Yes
or the great No (…)“

http://cavafy.com/poems/content.asp?id=1&cat=1

Greek embroidery reflects the notion of the „united cosmos“; a world where gods, men, animals and plants are part of  bigger „One“ and cannot exist without each other.

We need to consider this message today.

The workshops we offer in Athens and Leonidio treat textile as an element of life, while mythology is updated to talk address present day dilemmas.

More on our workshops here: http://www.leaveyourcrisis.com

LINKS:

https://www.umweltbundesamt.de/muellsafari-auf-schienen-zyklus

http://www.loukiarichards.de

http://www.myths2015.de

———————————————

Η ατομική μου έκθεση στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Περιβάλλοντος στο Ντέσαου διήρκεσε από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο του 2013. Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Περιβάλλοντος είναι ο επιστημονικός βραχίονας του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Περιβάλλοντος.

Ηταν μεγάλη τιμή για μένα, μία Ελληνίδα εικαστικό, να παρουσιάσω την παραδοσιακή κοσμοθεώρηση της πατρίδας μου όπως την μεταφέρουν χωρίς λέξεις τόσο τα κεντήματα όσο και οι κουρελούδες μου, έργα δηλαδή που παρουσίασα.

Επί δύο μήνες οι επισκεπτες και το προσωπικό της Υπηρεσίας έβλεπαν με τη είσοδο τους στο λόμπυ του εντυπωσιακού, βιοκλιματικού κτιρίου τη σημαία που κέντησα με παραδοσιακά μοτίβα του 17ου και 18ου αιώνα. Τα συνέλεξα και τα σχεδίασα πρωτα σε χαρτί κατά το διάστημα της έρευνας μου στην Ελληνική Συλλογή του Τhe Τextile Museum της Ουάσινγκτον. Την έρευνα αυτή πραγματοποίησα χάρη σε μία υποτροφία του Ιδρύματος Φουλμπράιτ, για την οποία είμαι ευγνώμων.

Τα μοτίβα του ελληνικού κεντήματος αντανακλούν την πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ενιαίος: θεοί, άνθρωποι, ζώα και φυτά είναι μέρος ενός συνόλου και κανένας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλο. Το μήνυμα είναι εξαιρετικά επίκαιρο και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το διατυπώσω μέσα από τη δουλειά μου και να το παρουσιάσω στο πιο κατάλληλο μέρος για αυτο τον σκοπό.

Ο τίτλος του έργου είναι ΟΧΙ!

Δεν ειναι ασύνηθες το ΟΧΙ στην μακρά ελληνική ιστορία ή όπως ο ποιητής λέει:

„Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε.“

http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=151&cat=1

Αν απορείτε πως ένα ομοσπονδιακό γερμανικό υπουργείο εδωσε βήμα σε μία Ελληνίδα, στη σημαία και στις κουρελουδες της, θα σας πω το εξής που είναι η αρχή μου σε όλα τα πρότζεκτς  — είτε είναι ατομικές μου εκθέσεις είτε εκθέσεις τρίτων που επμελούμαι:

Αν έχεις κάτι να πεις και τα επιχειρήματα να στηρίξεις το μήνυμα σου, καθώς και την φιλοπονία που για να πραγματοποιήσεις το όραμα σου, πείθεις τους άλλους να σου δώσουν βήμα.

Στα εργαστήρια του καλοκαιριού 2017, θα ασχοληθούμε με το ύφασμα όχι απλώς ως μέσο, αλλά ως τμήμα της ζωής. Θα μιλήσουμε επίσης για τον χώρο της τέχνης στο εξωτερικό και τις δυνατότητες να εκθέσει κανείς το έργο του.

Για περισσότερες πληροφορίες/κρατήσεις ή για να μπείτε στη λίστα με τις ενημερώσεις μας, παρακαλώ γράψτε σε loukiarichards@gmx.de

 

SnapShot 2016-05-17 um 22.34.33

Werbeanzeigen

Το θάρρος λείπει.

Photo: Claes Oldenburg

Τον περασμένο Μάιο ήμουν προσκεκλημένη του διεθνούς συμποσίου για το κόσμημα στο Τσίμερχοφ της Βάδης-Βυρτεμβέργης, που θεωρείται από τα τοπ της Γερμανίας, για να μιλήσω σχετικά με το πως ένας ντηζάινερ ή εικαστικός που ασχολείται με το κόσμημα μπορεί να βελτιώσει το κόνσεπτ του ακολουθώντας το παράδειγμα του Τύπου. Με άλλα λόγια στόχος της διάλεξης μου ήταν να δείξω πώς βασικές αρχές της μηντιακής επικοινωνίας μπορούν να εφαρμοστούν και στο κόσμημα και να το απογειώσουν.
Να το κάνουν αξέχαστο.

(Facebook: Mythen/Myths ή Schmucksymposium-Zimmerhof )

Ποιές είναι αυτές; Είναι πολλές και αποτελούν βασικό θέμα όλων των εργαστηρίων που διδάσκω στην Γερμανία (και φέτος και στην Ελλάδα). Τολμώ δε να πω ότι μπορούμε να τις συνοψίσουμε όλες σε μία απλή ερώτηση: „Γιατί χρειάζεται να το γνωρίζω αυτό;“ ή „Σε τί μου κάνει καλό αυτό το πραγμα;“

Ο τίτλος της διάλεξης μου είχε ήδη προβληματήσει αρκετούς συμμετέχοντες, πολλοί εκ των οποίων ήταν φοιτητές.
Σας διαβεβαιώνω ότι ακόμα και στα καλύτερα πανεπιστήμια στην Γερμανία, κανείς δεν θίγει τα θέματα που αφορούν το *μετά* των σπουδών, την έξοδο στην αγορά και τις συνθήκες επιβίωσης. Περιορίζονται όλοι στην όμορφη ατμόσφαιρα των πειραματισμών και του καλόψυχου φηντ μπακ εντός της γυάλας της σχολής και το *μετά* βιώνεται από όλους υπό μορφή ψυχρολουσίας…
Πολλές φορές στα σεμινάρια μου στο Αμβούργο ακούω την ίδια φράση από εικαστικούς που είναι χρόνια στον χώρο: Κανείς δεν μας μίλησε πιο νωρίς για αυτά τα θέματα…

Αυτός ήταν ο λόγος που επέλεξα αυτό το θέμα, επειδή δεν το θίγει κανείς:
„Applying principles of communication and media coverage to boost recognisibility and jewellery concept“.

Το δικό μου πλεονέκτημα ή πεδίο δράσης έγκειται στο ότι έμαθα από πολύ νωρίς να συνδυάζω τις γνώσεις που απέκτησα από τις σπουδές μου στα Οικονομικά με αυτές της σχολής καλών τεχνών. Η πρακτική μου εξάσκηση στους Κρίστις της Νέας Υόρκης, μία δεκαετία ενεργού δημοσιογραφίας σε διεθνούς κύρους μήντια και άλλη μία δεκαετία με προτζεκτ μάνατζμεντ μου έδωσε το έναυσμα να εφαρμόσω τη δική μου θεωρία στην πράξη: όχι για το πως θα πρέπει να λειτουργεί η αγορά, ώστε να μείνουμε ανέπαφοι στην φούσκα μας, αλλά πως θα πρεπει να λειτουργούμε εμείς, αν επιθυμούμε δικαίωση των κόπων και πραγματοποίηση των ονείρων μας.

„Είδα πολύ όμορφα κοσμήματα με πολλές διαφορετικές (κι όλες τέλειες) τεχνικές στην χθεσινή σας παρουσιαση“, είπα. „Δυστυχώς πέραν από ένα – δύο έργα, δεν συγκράτησα στην μνήμη μου κανένα σχέδιο“, συμπλήρωσα παγώνοντας το ακροατήριο. „Δεν μπορώ να πω, αν με ρωτήσετε, που αναφέρονταν αυτά τα εργα, δεν έχω καμία πληροφορία που να τα συνδέει με κάτι που να συμβαίνει τώρα ή να με απασχολεί, δεν θυμάμαι τι είδα. Δεν έκανα επαφή με τα εργα σας, γιατί δεν με άγγιξαν και μοιραία τα ξέχασα. Ετσι εξανεμίστηκαν οι ελπίδες σας να αγοράσω κάτι δικό σας, γιατί μου αρέσει να φορώ κοσμήματα κι είμαι μία δυντηική αγοράστρια σας. Αν όμως χθες εκεί που τα παρατηρούσα, κάτι μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση και ίσως προς στιγμήν μου ερχόταν η επιθυμία να το φορέσω ή να το αγοράσω, καπάκι ερχόταν στο μυαλό μου η ερώτηση: να το αγοράσω, να το κάνω τί;“

Με άλλα λόγια: Γιατί πρέπει να το γνωρίζω; Γιατί πρέπει να το κατέχω; Γιατί πρέπει να το αγοράσω; Τί έιναι το έξτρα που μου δίνει;

Η διάλεξη μου με διάφορα παραδείγματα και πρακτικές από την εμπειρία μου με τις συνεντεύξεις, τον συντονισμό ομάδας και τη διάδραση προκάλεσε σύγχυση προς στιγμήν και δημιούργησε θύελλα αντιδράσεων, όπως αντιλαμβάνεστε…
Κάποιοι καθηγητές σηκώθηκαν όρθιοι και παίρνοντας το μικρόφωνο από τα χέρια μου, φώναξαν στην αίθουσα το μανιφεστο τους *Η τέχνη για την τέχνη και κάτω τα καινά δαιμόνια!*.
Εγώ το καταχάρηκα που τόσοι σύνεδροι τόλμησαν να υπερασπιστούν με πάθος αυτό που πιστεύουν.
Δεν διαφωνώ ότι η τέχνη γίνεται αμέσως αντιληπτή, πιστεύω όμως το ίδιο με αυτό που είπαν φοιτητές που σηκώθηκαν και με υπερασπίστηκαν: „ΚΑΙ το στομάχι χρειάζεται να γεμίζει, γιατί όταν σε κόβει η λόρδα“, όπως είπε χαρακτηριστικά ένας νεαρός, „τότε άντε να κάνεις τέχνη…“
Πολλοί με πλησίασαν στη συνέχεια κατ ιδίαν και ζήτησαν να μάθουν περισσότερα για τις *αιρετικές* μου απόψεις, ενώ οι διοργανωτές με διαβεβαίωναν ότι ήταν η πιο ζωντανή και γόνιμη διάλεξη του τιρημέρου, γιατί προκάλεσε πλήθος αντιπαραθέσεων και συζητήσεων ακόμα και μετά την αναχώρηση μου.
Χαίρομαι που έδωσα την ευκαιρία σε πολλούς συνέδρους να σκεφτούν τι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας και να αναζητήσουν λύσεις…

Αγαπητοί φίλοι, για να αγοράσει κανείς ένα κόσμημα τη σήμερον ημερα δεν αρκεί το κόσμημα να είναι ωραίο ή πρωτότυπο.
Δεν αρκεί ούτε το σταίητμεντ να είναι φιλοσοφημένο και τέλεια ζυγισμένο ή πολύ ξεχωριστό ούτε το βιογραφικό να είναι σωστό χωρίς χρόνια χαμένα — υποτίθεται — σε λάθος — υποτίθεται — κατευθύνσεις και με καλές περγαμηνές. Αυτά τα κοιτάμε μετά, όταν ΠΡΩΤΑ το έργο μας μιλήσει.
Είναι πάρα πολύ απλό και ταυτόχρονα εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί δεν πουλάμε σήμερα, το γιατί δεν εντυπωσιάζουμε κανέναν σήμερα, το γιατί δεν μας θυμάται κανείς σήμερα, επειδή δεν εχουμε μάθει ακόμα να αλλάζουμε τον τρόπο που κοιτάμε τα πραγματα, να αλλάζουμε την προοπτική, αν χρειαστεί:

Δεν πουλάμε, γιατί κανείς δεν χρειάζεται να αγοράσει άλλο ένα ωραίο κόσμημα.
Κανείς δεν χρειάζεται να αγοράσει άλλο ένα ωραίο κόσμημα που μοιάζει με εκατοντάδες χιλιάδες άλλα ωραία, τέλεια κοσμήματα φτιαγμένα από τέλειους ανθρώπους που πιστεύουν και κάνουν αυτό που πιστεύουν ότι πρέπει να πιστεύουν ακι να κάνουν για να είναι τέλειοι κι επιτυχημένοι και ζηλευτοί.

Λαμβάνω πολλά συχνά ημαίηλς με φωτογραφίες από σύγχρονα ελληνικά κοσμηματα. Μου τα στέλνουν σχεδιαστές που ενδιαφέρονται να συνεργαστούν μαζί μου σε κάποια τωρινή ή μελλοντική έκθεση ή θεωρούν ότι η γνώμη μου είναι σπουδαία και θέλουν να την ακούσουν.

Δεν θέλω να φοβήσω ούτε να απογοητεύσω κανέναν, θέλω ωστόσο να είμαι αληθινή απέναντι σε αυτά που πιστεύω, οπότε θα σας πω ειλικρινά μία άποψη που εχω σχηματίσει: Δεν λείπει, το ταλέντο, δεν λείπει η τεχνική, δεν λείπει η αίσθηση της αρμονίας – λειπει όμως αυτό που ξεχωρίζει τον φάκελο του ενός σχεδιαστή απο τον φάκελο ενός άλλου σχεδιαστή.
Λειπει το θάρρος να έχει κανείς τη δική του γνώμη, να χαράξει τη δική του πορεία με τις αποτυχίες του, με τις χίμαιρες του, με τους φόβους, τις αγωνίες του κια την υπέρβαση τους, με τις *ρυτίδες* του που θα πιστοποιούν ότι έπαθε, έπαθε, έπσε, σηκώθηκε, εγινε άνθρωπος όπως όλοι οι άνθρωποι: πονά, πεινά, φοβάται, αγαπά, κλαίει, γελάει, βρίζει, κοροϊδεύει, ονειρεύεται, δημιουργεί — είναι ελεύθερος από τους φόβο να είναι αδυναμος, είναι ο εαυτός του.

Λείπει όμως το θάρρος να φέρει κανείς την ευθύνη της προσωπικότητας του.

Το βρίσκω τρομακτικό:
Βλέπω έργα πανομοιοτυπα. Δεν ξέρω αν τα έκανε ο α ή ο β ή ο γ — και οι τρεις μου έγραψαν και μου έστειλαν σχεδον τον ίδιο φάκελο.
Αναρωτιέμαι, δεν βλέπουν ότι έχουν γίνει προκατ στρατιωτάκια;
Αυτό επιθυμούν: να έχουν τελειώσει μία σχολή που όλοι πιστεύουν ότι είναι καλή, να έχουν κάνει εκθέσεις στις ίδιους χώρους που όλοι πιστεύουν ότι είναι καλοί, να έχουν τα ίδια προτυπα που όλοι πιστεύουν ότι είναι τα σωστά — να μην ξεχωρίζουν;

Ξυπνήστε! Ο βασιλιάς είναι πιο γυμνός από όσο φοβάστε!
Αν αυτή η άποψη σας φοβίζει, τότε δεν θα αλλαξετε τον τρόπο που σκέφτεστε και εργάζεστε και τα προβλήματα και οι διαψεύσεις των ονείρωνσας θα παραμείνουν ως έχουν.

Οι υπόλοιποι μπορούν να ψάξουν τις λύσεις που είναι προθυμοι κι έτοιμοι να δώσουν και να εξελιχθούν.

„The Social Peeper“: Ein DIY Produkt von ZLR Betriebsimperium/Ενα νέο προϊόν DIY των ZLR Betriebsimperium

DE/GR

Der Social Peeper zielt auf eine spielerische Nutzung des sozialen Raumes. Er fördert das persönliche Entdecken neuer Perspektiven und Blickwinkel im städtischen Alltag. Mit dem Social Peeper wird die urbane Umwelt anders wahrgenommen: einerseits wird der Benutzer des Social Peepers zum Beobachter, andererseits wird er selbst zum Beobachteten (Peep back).

Der Social Peeper richtet das Augenmerk auf den Benutzer. Als Gegenpol zu einer technischen Innovation wie den Google Glasses, deren Benutzung den öffentlichen Raum durch Medialisierung und Virtualisierung aufzulösen versucht, stärkt der Social Peeper den subjektiven und analogen Blick auf den Stadtraum, der ausschliesslich in diesem Moment, im Hier und Jetzt erlebt werden kann. „Social Peeping“ wird damit zur persönlichen, kreativen Handlung in der Öffentlichkeit.

Der Social Peeper ist ein DIY-Gegenstand, der ohne technischen Aufwand aus einfachen Haushaltsartikeln angefertigt werden kann.  Er ist kein fertiges Design-Produkt, sondern die materialisierte Idee der Beobachtung und Begegnung, die jede/r auf seine Weise weiterentwickeln kann, um die Stadt neu zu entdecken.

Konzept und Design des Social Peepers orientieren sich an der Figur des Neo-Flaneurs, für den sich der gegenwärtige urbane Raum als gestaltbarer sozialer Kosmos erschliesst.

Do It Yourself, liebe LeserInnen und entdeckt auf spielerische Weise euren sozialen Raum!
——————————————————————-
Ο Social Peeper είναι ένα προϊόν που μπορεί ο καταναλωτής να το φτιάξει μόνος του από ρολά κουζίνας, υπόλοιπα λάστιχου ποδηλάτου και νήματα και να το χρησιμοποιήσει αμέσως.
Οχι δεν θελουμε να το πουλήσουμε: είναι μία ιδεα για να την πάρετε και να αρχίσετε να παίζετε!
Εκατοντάδες πρότζεκτ στο ίδιο μήκος κύματος πραγματοποιούνται αυτή τη στγμή στην Γερμανία.

Καταναλωτής και φτιάρτο μόνος σου (Ντου ιτ γιουσέλφ) δεν είναι εννοιες ασύμβατες; θα αναρωτηθεί όποιος αγνοεί τη σαρωτική επέλαση του σόσιαλ ντηζάιν στην γερμανική κι αμερικάνικη σκηνή των επιστημονικών και καλλιτεχνικών εφαρμογών.

Οχι, βέβαια! Προϋποθέτει όμως αναθεώρηση των συμβατικών τρόπων χρηματοδότησης, αλλά και του μάρκετινγκ.
Για το σόσιαλ ντηζάιν και τις εφαρμογές του — ως πρακτικές διεύρυνσης των δυνατοτήτων και του πεδιου δράσης των σύγχρονων ντηζάινερς — θα μιλήσουμε αναλυτικά στα προσεχή μας εργαστηρια στην Ελλάδα.

Ο Social Peeper είναι εμπνευσμένος από την εννοια του (νεο) φλανέρ (όρα Βάλτερ Μπένιαμιν) κι επιχειρεί να επανακακτήσει την αναλογική, την μη εικονική ματιά του ανθρώπου στον χώρο.
Είναι ενα εργαλείο έξαψης της φαντασίας, της παρατηρητικότητας και της περιέργειας εντός του αστικού χώρου ή η υλοποίηση με απλά μεσα (που έχει ο καθείς στο σπίτι του) της ίδιας της ιδέας της αυθόρμητης συνάντησης και της παρατήρησης.

Περίεργα πράγματα, θα πείτε. Μα πού είναι το κέρδος;
Αυτά λέμε εδω και καιρό: το κέρδος στους χρόνους μας προύποθέτει ολική αλλαγή της προοπτικής από την οποία βλέπουμε τα πράγματα. Οσοι δεν μπορούν να το δουν αυτή τη στιγμή, θα το δουν με πιο δραματικο τρόπο στη συνέχεια.

Σταμάτησε το τσουνάμι, designer, ή κάτσε να σε πνίξει! Περί 3D printers

Φωτογραφία: Χοκουσάι/Λουδήτες // και τα δύο έργα του 19ου αιώνα.

Οταν σας αρέσει ένα κείμενο και θέλετε να το κρατήσετε, τί κάνετε;
Το κατεβάζετε, αν είναι διαθέσιμο, από το ίντερνετ ή σκανάρετε τη σελίδα από το βιβλίο ή το περιοδικό σπίτι σας στον σκάνερ και την τυπώνετε ή στην χειρότερη πηγαίνετε στο φωτοτυπικό του γραφείου σας ή της γειτονιάς σας, δίνετε λίγα σεντς και βγάζετε τις φωτοτυπίες που θέλετε. Απαγορεύεται μεν το να σκανάρετε όλόκληρο το βιβλίο, καθώς έχει (συνήθως) δικαιώματα, τη δουλειά σας όμως μπορείτε να την κανετε με τις λιγες σελίδες που χρειάζεστε.

Βιβλία εξακολουθούν να υπάρχουν φυσικά σε υλική ή άυλη μορφή (η-μπουκς), τα οποία αγοράζετε, είτε επειδή είναι βιβλία αναφοράς και τα χρειάζεστε συχνά στη δουλειά σας ή την ζωή σας (π.χ. μία καλή ποιητική συλλογή) είτε επειδή είναι σπανιότατα έργα και δεν τα βρίσκετε εύκολα στο ίντερνετ ή έχουν δικαιώματα που οι εκδότες προστατεύουν δρακόντεια είτε επειδή είναι συλλεκτικά κομμάτια είτε επειδή δίνει κύρος η κατοχή τους.
Ομως το δεύτερο δεν αναιρεί το πρώτο: με έναν υπολογιστή, έναν σκάνερ κι έναν εκτυπωτή ή έστω ένα φωτοτυπικό μπορείτε να κάνετε τη δουλειά σας.

Στην περιπτωση που αγοράσετε το βιβλίο που αγαπάτε, μπορείτε είτε να το παραγγείλετε μέσω ίντερνετ και να έρθει στα χέρια σας σε δύο μερες (Γερμανία) είτε να πάτε σε ένα (καλό) βιβλιοπωλείο, όπου ένας συνήθως γνώστης του αντικειμένου υπάλληλος, μπορεί να σας συστήσει και άλλα έργα του ίδιου συγγραφέα ή σχετική βιβλιογραφία.
Η τιμή για αυτό το σέρβις που ενσωματώνει το βιβλιοπωλείο στην τιμή πώλησης του βιβλίου ειναι εν τω μεταξύ ιδιαίτερα ελκυστική και όχι πολύ υψηλότερη από αυτή της ηλεκτρονικής πλατφόρμας.

Ας συνοψίσουμε τις λέξεις-κλειδιά: υπολογιστής/σκάνερ/εκτυπωτής/κόπια/ηλεκτρονική πλατφόρμα πώλησης/*μπουτίκ ντε λυξ*/εξειδικευμένος πωλητής/αγοραστική εμπειρία ως τμήμα της απόλαυσης του προϊόντος.

Στην ίδια ακριβώς διαδικασία αντικαταστήστε τη λέξη *βιβλίο* με την λέξη *κόσμημα* και θα έχετε την εικόνα της αγοράς σε δύο χρόνια, όταν οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές θα κυκλοφορήσουν — σύμφωνα με δημοσιεύματα του έγκριτου γερμανικού τύπου — στην αγορά ως πέρσοναλ θρη ντι πρίντερ σε πολύ προσιτές τιμές, ώστε να εξοπλίσουν τα νοικοκυριά που εν τω μεταξυ διαθέτουν πολλες και διαφορετικές *απλοποιημένες στην χρήση, πρωην επαγγελματικές* μηχανές: εσπρεσιέρες, αποχυμωτες, ζυμωτές ψωμιού, κινηματογράφο σαλονιού κλπ.
Κάτι αντίστοιχο έγινε με τον πέρσοναλ κομπιούτερ της δεκαετίας του 80: μπήκε αρχικά στα εύπορα νοικοκυριά και σήμερα υπάρχουν μοντέλα από κούτα και με — χειροκίνητης φορτισης — μπαταρία για τα παιδιά στην Αφρική.

Εν τω μεταξύ, αν ζείτε στο Βερολίνο, το Αμβούργο ή την Ζυρίχη, μπορείτε ΤΩΡΑ να πεταχθείτε σε ένα από τα λίγα ακόμα, αλλά ταχύτατα αναπτυσσόμενα, *κόπυ σοπ* της (κεντρικης) γειτονιάς σας, οπου έχετε στείλει με ημαιηλ την φωτογραφία του έργου που θέλετε να τυπώσετε τρισδιάσταστα, την επεξεργαζονται με το ειδικό προγραμμα και σας τυπώσουν στη διάσταση, υλικό και χρώμα που επιθυμείτε το έργο. Στο Βερολίνο π.χ. ένα *3 ντι κόπυ σοπ* χρεώνει το κομψό δακτυλίδι συγχρονου Σουηδού ντηζάινερ με μοτίβο καρδιάς, ιδανικό για ευγενικό δώρο του Αγίου Βαλεντίνου, από συνθετικό υλικό ή κεραμικό, τιμή που ξεκινά από τα 14 ευρώ με ΦΠΑ.

Στο *κόπυ σοπ* θα σας προτείνουν επίσης και άλλα έργα σχεδιαστών που έχουν αυτοί στο μενού τους, απόλυτα νόμιμα ως προς τα δικαιώματα χρήσης και χωρίς να έχετε βαρος στη συνείδηση σας ότι *κοπιάρατε* τζάμπα ένα έργο που σας άρεσε.
Από άλλη ψηφιακή πλατφόρμα, με έδρα το Βερολίνο, με ιδρυτές *νερντς* της τεχνολογίας, του ντηζάιν και των κοινωνικών κινηματων τυπου: σαίηρινγκ και ντου ιτ γιορσελφ, μπορείτε να κατεβάσετε σχέδια ντηζάινερς, έτοιμα-επεξαργασμένα, που τα διαθέτουν τζάμπα σε όποιον θέλει να τα τυπώσει 3 ντι.

Αν σπουδάζετε ντηζάιν σε γερμανικό πανεπιστήμιο, η σχολή σας σίγουρα έχει τον θρη ντι εκτυπωτή της και μπορείτε να παίξετε με πολλές έννοιες ή να κάνετε ωραίες πλακίτσες.
Αν π.χ. θέλετε να τυπώσετε μία καρφίτσα πέτου με τον πρύτανη της σχολής σας με κερατάκια, αρκεί μία φωτογραφία του πρύτανη από τον οδηγό σπουδών, δυο κερατάκια στο φώτοσοπ, επιλογή του σχήματος της καρφίτσας από βαση δεδομένων και βουαλά η καρφίτσα σας, για να τη φορέσετε εσείς και οι αλλοι 1.000, 10.000, 100.000 — γεμίστε τον εκτυπωτή με όση ποσότητα επιθυμείτε — συμφοιτητές σας, και να στείλετε ένα ηχηρό μήνυμα για το πως βλέπετε τα πράγματα, όταν η σύγκλητος συνεδριάζει για τις περικοπές που θα πλήξουν τις σπουδές σας.

Ειρήσθω εν παρόδω: στη μεγάλη φοιτητική διαδήλωση τον χεμώνα του 89 στο Βερολίνο, δύο φοιτητες σκαρφάλωσαν και κρέμασαν ανάμεσα στις δύο υψικάμινους της σχολής καλών τεχνών ένα πανώ με την φράση: UNIMUT, ένας νεολογισμός που διαβαζόταν ταυτόχρονα: θάρρος για το πανεπιστήμιο και ενωμένοι με θάρρος! Το σκαρφάλωμα πάνω στις *5οροφες* υψκάμινους είχε τόλμη και θάρρος και δύναμη — πόσο διαφορετικές ποιότητες από αυτές που απαιτούνται για 
να κτίζεις καθηγητές στα γραφεία τους…

Οπως στη δεκαετία του 80 οι πέρσοναλ κομπιούτερς της απλ δεν ήταν στα χέρια πολλών και όσοι δεν γνώριζαν περι του θέματος, πίστευαν ότι αυτοί που κατέχουν απλ και εργάζονται με αυτούς διηγούνται πράγματα επιστημονικής φαντασιας που δεν θα τα ζήσουν οι ίδιοι, έτσι είμαι σίγουρη ότι πολλοί από εσάς, αγαπητοί αναγνώστες, ενδεχομέχως πιστεύετε ότι αυτά που γράφω είναι αποκυήματα της πλούσιας φαντασίας μου.

Πριν προχωρήσω στο πως ήρθα εγώ για πρώτη φορά σε επαφή με την τεχνολογία 3 Ντι το 2009 στο ατελιέ του Τεντ Νότεν στο Αμστερνταμ και τι εντυπώσεις και σκέψεις μου προκάλεσε, πηγαίνετε στην ιστοσελίδα της έκθεσης Μύθοι/Myths/Mythen ήτοι

http://www.myths2013.net

την οποία διοργάνωσα κι επιμελήθηκα στο Αμβούργο και το Βερολίνο τον περασμένο χρόνο.
Οσοι για πρώτη φορα μπαίνετε σε αυτή τη σελίδα του FB: Mythen/Myths, μπορείτε να ανατρέξετε σε προηγούμενες αναρτήσεις και να πάρετε μία εικονα της επικοινωνιακής δουλειάς που έκαναν οι παραγωγοί της έκθεσης, οι ZLR Betriebsimperium.

Στη σελίδα των Μύθων θα δείτε και έργα του Ελληνο/γερμανικού ντούο Systemalab με έδρα το Αμβούργο. Είναι όλα τυπωμένα σε θρη ντι εκτυπωτή με υλικα: πολυεστερ, χρυσό, ασήμι.
Ναι, αγαπητοί αναγνώστες, όλα τα υλικά τυπώνονται, ακόμα και η τσόχα. Θα τυπώνουμε στο μέλλον όχι μόνο κοσμήματα, αλλά και ρούχα και — κρατηθείτε — φαγητά!

Η επανάσταση στην παραγωγή και τη διακίνηση των προϊόντων αποτελεί μέρος, αιτία και αποτέλεσμα της Τρίτης Βιομηχανικής Επαναστασης που περιγράφει ο Τζέρεμυ Ρίφκιν στο τελευταίο του βιβλίο.

Οι Systemalab ειναι αρχιτέκτονες κι εργάζονται στο γραφείο της διεθνούς φήμης αρχιτεκτονα Ζάχα Χαντίντ στο Αμβούργο. Η Χαντίντ, που έχει τιμηθεί με το αντίστοιχο *νόμπελ* της αρχιτεκτονικής για το έργο της, τυπώνει εδώ και χρόνια τα αρχιτεκτονικά μοντέλα της αντί να τα κανει με το χέρι. Είναι από μόνα τους εργα τέχνης.
Η εφαρμογή θρη ντι προϋπήρχε στα αρχιτεκτονικά γραφεια, όπως η εφαρμογή η-μαίηλ υπήρχε ήδη από το 1979 στη διάθεση και χρήση του αμερικανικού στρατού. Σημερα το χρησιμοποιούμε δωρεάν όλοι όσοι ενδιαφερόμαστε να το αποκτήσουμε.

Την πρόοδο της τεχνολογίας δεν μπορούμε να τη σταματήσουμε, όπως δεν την σταματησαν οι Λουδήτες στις αρχές του 19ου αιώνα σπάζοντας τις υφαντικές μηχανές και δολοφονώντας τους σερίφηδες και τους καπιταλιστές στην Αγγλία.

Εμείς αυτό που μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε μία πραγματικότητα που σε πρώτη ανάγνωση φαντάζει ζοφερή για πολλούς ντηζάινερς —

γιατί

α. θα θέσει εκτός αγοράς όσους δεν μπορούν να ακολουθήσουν τις εξελίξεις

β. θα ρίξει συγκλονιστικά τις τιμές

γ. θα αλλάξει τον τρόπο που διαθέτουμε άνευ χρέωσης ή προστατεύουμε τις ιδέες /έργα μας

δ. θα αφήσει στην αγορά ως μεσάζοντες μόνον αυτούς που στην πώληση και την εξυπηρέτηση του πελάτη δίνουν προστιθέμενη αξία με τις γνώσεις, τη συμβουλευτική τους και το ένστικτο τους για το τι εστί μόδα, τί εστί πρωτοπορία —

είναι να χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας τι λύσεις μπορούμε να βρούμε,
ώστε να καβαλήσουμε το τσουνάμι που έρχεται, για να πάμε πιο μακριά τους στόχους και την εξέλιξη μας και όχι να σταθούμε κόντρα στον όγκο του, γιατί θα μας συντρίψει.

Αυτές τις *στρατηγικές* ή τροπους δράσεις διδάσκω εγώ στα εργαστήρια που εχω ανακοινώσει λαμβάνοντας υποψη μου αυτές και πολλές άλλες αλλαγές που είναι ήδη εδώ. Για μερικά υπάρχουν ακόμα πολύ λίγες θέσεις.
Οι τιμές τους είναι πολύ χαμηλότερες από διαφορα που προσφέρονται στη ελληνική αγορά για να σας τυποποιήσουν, ώστε να μην ξεχωρίζετε, αντί να σας εξελίξουν σε προσωπικότητες με διακριτό εργο.

Είμαι στη διάθεση σας για ερωτήσεις.

υ.γ. Αν όλα αυτά σας φαινονται πολύ μακριά, διαβάστε το κείμενο μου „Yes but, θέλω αλλά“ στο ίδιο μπλογκ που αναφέρεται στην εμπειρία μου, όταν προ 4ετιας έστηνα το πρωτο *στιτς εν μπιτς* /stitchnbitch.org στην Ελλάδα και πολλοί με σνόμπαραν ότι αυτά τα πραγματα δεν είναι για την χώρα, δεν πιάνουν εδώ κλπ.
Παλιά οι μόδες και οι αλλαγές στην Ελλάδα ερχόντουσαν με καθυστέρηση 20ετιας μεά 10ετίας, τώρα 4ετίας, αυριο εξαμήνου. Υπευθυνη για αυτό είναι η καλπάζουσα τεχνολογία.

Υφασμα και πολιτική

Photo: Robert Rauschenberg, USA. „Samarkand stitches“. Mixed technique.

Σκαλίζοντας σήμερα τα έγγραφα που πνίγουν το γραφείο και τον υπολογιστή μου, έπεσα πάνω στο κείμενο που αναδημοσιεύω:

Γενάρης του 2014, Βερολίνο.

Πρωτοχρονιάτικες σκέψεις περί υφάσματος:

Γράφει ο Σπήγκελ σήμερα ότι με βία απαντά η κυβέρνηση της Καμπότζης στα αιτήματα των υφαντουργών για διπλασιασμό του μισθού των 160 ευρώ το μήνα και για την θέσπιση ενός κατώτερου μισθού.
Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, ο Γερμανός ΥΠΕΞ Σταιμάγιερ υπενθύμισε ότι η σύγκρουση στην Καμπότζη έχει απόλυτη σχέση και με την Γερμανία“.
„Οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία του υφάσματος στην Καμπότζη που απεργούν για καλύτερες συνθήκες εργασίας, παράγουν προϊόντα, τα οποία αγοράζουμε και χρησιμοποιούμε καθημερινά κι εμείς στην Γερμανία“, είπε.
„Δεν επιτρέπεται η παγκοσμιοποίηση να σημαίνει για μας αδιαφορία για την φτώχεια, την ανάγκη και την εκμετάλλευση στην άλλη γωνιά της γης“, πρόσθεσε.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Σπήγκελ, η κυβέρνηση στην Πνομ Πενχ φοβάται την αποχώρηση των μεγάλων πελατών από την χώρα και την εγκατάσταση τους σε χώρες που έχουν ακόμα χαμηλότερα εργασιακά στάνταρντς.

Λίγο πριν το τέλος του 2013, έπεσα τυχαία πάνω σε μία μικρή αλλά ηχηρή διαμαρτυρία στην κεντρικότατη Φρίντριχ Στράσε του Βερολίνου. Μία ομάδα σαράντα – το πολύ – ατόμων διαμαρτυρόταν έξω από το κατάστημα αλυσσίδας πρετ α πορτέ, γνωστής από τη διαφήμιση των ρούχων της φορεμένων από διάσημα VIP, αλλά και από τα χαμηλότατης ποιότητας υφάσματα που χρησιμοποιεί, για τα οποία λέγεται ότι έχουν „ενσωματωμένο λάθος“.
Η διαμαρτυρία κατάφερε να προκαλέσει το ενδιαφέρον των περαστικών που κοντοστάθηκαν στις δύο πλευρές του δρόμου, καθώς δυσανάλογη αστυνομική δύναμη περικύκλωνε τους διαδηλωτές.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν για τις συνθήκες εργασίας στον Τρίτο Κόσμο. Αλλωστε, η εταιρεία είχε βρεθεί στη δημοσιότητα μετά τις τραγωδίες στην νοτιοδυτική Ασία τον περασμένο χρόνο που κόστισαν τη ζωή σε εκατοντάδες εργάτες. Οι άνθρωποι αυτοί θα ζούσαν σήμερα, αν τηρούντο τα στοιχειώδη μέτρα πυρασφάλειας στις βιοτεχνίες.
Συνέντευξη του ιδιοκτήτη της εν λόγω μεγάλης βορειοευρωπαϊκής εταιρείας δημοσιεύτηκε μερικούς μήνες μετά στον Σπήγκελ κι ομολογώ ότι μου προκάλεσε αναγούλα.

Εκανα όμως λάθος. Η διαμαρτυρία αφορούσε στις συνθήκες εργασίας – τύπου αμερικανικών φτηνών πολυκαταστημάτων – που απ ό,τι φαίνεται ισχύουν πλέον και στην Ευρώπη:
„μόνιμο“ προσωπικό χωρίς σταθερές ώρες εργασίας, χωρίς σταθερή απασχόληση, με διαφορετικές αποζημιώσεις για τις ώρες απασχόλησης (γιατί μισθοί προφανώς δεν υπάρχουν) στην *ανατολική* και στη *δυτική* Γερμανία, κλητό κι ανακλητό ανά πάσα στιγμή και πολλά άλλα που δεν συγκράτησα.

Τον τελευταίο χρόνο το ύφασμα ως τέχνη ή ως εργόχειρο ή ως ντου ιτ γιουρσέλφ ή ως χόμπυ κ.α.π. έχουν γίνει μόδα. Η *επίσημη* αναγνώριση του στριμωγμένου στα κραφτς σπουδαίου αυτού εκφραστικού υλικού γίνεται εμφανής στις μεγάλες αναδρομικές εκθέσεις στη Δύση όπως π.χ. πρόσφατα στο Παρίσι και το Αννόβερο, και είναι αναμφισβήτητα μία εξαιρετικά ευχάριστη είδηση.

Το ύφασμα είναι ένα ανερχόμενο medium εδώ και μία πενταετία για τους επαϊοντες.
Ενα από τα μεγάλα χαρίσματα του είναι ότι από την ίδια του την φύση, το υλικό αυτό μπορεί να μεταφέρει απλά μηνύματα, αλλά και πολύπλοκες σκέψεις που αφορούν στον χώρο της θρησκείας, της οικολογίας, της οικονομίας, της κοινωνίας, της ηθικής, της τεχνολογίας, της χημείας, της πολιτικής — εξ ου και στη μελέτη του δεν εμπλέκονται μόνον ιστορικοί της τέχνης, αλλά πολλές και διαφορετικές ιδιότητες ερευνητών.
Αυτές οι πολύπλευρες έρευνες καθιστούν την κατανόηση του *εικαστικού μεσου ύφασμα* κορωνίδα της ρήσης: η τέχνη και η επιστήμη είναι τομείς αλληλένδετοι.

Σε μία τριετία όμως το ύφασμα θα έχει γίνει τόσο του συρμού, θα έχει εκχυδαϊστεί τόσο η „σημειολογία“ του, θα έχει σλογκανοποιηθεί το εύρος των θεμάτων που αφορά που θα σιχαίνεται κανείς να ασχοληθεί και τη σκυτάλη θα πάρει κάποιο άλλο υλικό — στο πλαίσιο πάντα, ceteris paribus, ότι θα ισχύσουν οι αρχές του *πρετ α πορτέ* στην τέχνη.
Αρχές που είναι εμφανέστατες στις μικρο-μπιενάλε ανά τον κόσμο, αλλά και στα (εν μέρει ιδεολογικά βεβαρυμμένα από λουδητισμό) χειροτεχνικά κινήματα και το γκερίλια νίτινγκ ως αστική διαμαρτυρία.

Ομως ξεκίνησα να γράφω για τη συνείδηση.
Πως μπορώ να φοράω κάτι που φέρει πάνω του όλη τη δυστυχία του κόσμου; Πώς μπορώ να αντιδράσω; Πώς μπορώ να διαχωρίσω την θέση μου από τη συμμετοχή στο ακατάλληλο για πολιτισμένο άνθρωπο αλισβερίσι που περιγράφει ο Σπήγκελ παραπάνω;

Είναι σκέψεις που κάνω εδώ και χρόνια. Αποτυπώνονται άλλωστε στις συνεργασίες μου και τα θέματα που επιλέγω στη δουλειά μου.

Για όσους δεν το γνωρίζουν:
Το εργατικό κίνημα και πολλά από τα δεδομένα στην εργασία μας δεν θα υπήρχαν, αν δεν τα είχαν επιβάλει με τους αγώνες τους, συχνά αιματηρούς, οι εργάτες και οι εργάτριες – ενήλικες κι ανήλικοι – της υφαντουργίας.
Ισως το γεγονός ότι για τα επόμενα δύο τρία χρόνια, τουλάχιστον, το ύφασμα θα είναι της μόδας σε διάφορες εκφάνσεις του, να δώσει σε πολλούς την ευκαιρία να αναλογιστούν, αν έχουν το σθένος, αν όχι ως πολικά όντα, έστω ως καταναλωτές να αλλάξουν τη βολή και τη στάση τους και να ανατρέψουν παγιοθέντα, θλιβερά κι απάνθρωπα δεδομένα.

http://www.spiegel.de/politik/ausland/kambodscha-steinmeier-kritisiert-schuesse-auf-textil-arbeiter-a-941780.html

Πίσω από αυτή την πόρτα κρύβεται ένας Ελληνας designer. Πελάτη, μην πλησιάζεις!

Θα υπερασπιστεί μέχρι τέλους το δικαίωμα του να παραμείνει άγνωστος…

Κάντε ένα πείραμα, για να έρθετε στα λόγια μου:
Προσπαθήστε να βρείτε ταλαντούχους Ελληνες ντηζάινερ με πρωτότυπη κι *εξαγώγιμη* δουλειά και να έρθετε σε επαφή μαζί τους.

Κάνοντας γκούγκλ τις λέξεις κλειδιά, ακόμα κι αν βρείτε πλήθος ονομάτων, θα διαπιστώσετε ότι η συντριπτική πλειοψηφία όχι μόνο δεν έχει ιντερνετική παρουσία π.χ. ένα μπλογκ ή ιστοσελίδα, αλλά ούτε καν ένα η-μαιηλ με το όνομα της, το οποίο ένας ενδιαφερόμενος μπορεί να το βρει και να επικοινωνήσει μαζί τους.

Μερικοί φτιάχνουν μόνοι τους ιστοσελίδες που όμως έχουν τεχνικά ή σημειολογικά προβλήματα: δεν διαβάζονται σε συγκεκριμένους μπράουζερς ή εφαρμογές ή σημαίνουν κάτι πολύ χυδαίο, όταν διαβαστούν σε κάποιες ξένες γλώσσες, όπως π.χ. μία πλατφόρμα που στα γερμανικά διαβάζεται βιξ, πράγμα που σημαίνει *αυνανισμός* στο πιο πρόστυχο.
Την πρώτη φορά που ένας ντηζάινερ Ελληνας μου έστειλε λινκ με αυτή τη διεύθυνση, το έκανα ντηλήτ χωρίς να το ανοίξω, γιατί το πέρασα για σπαμ.

Εκπροσωπούνται μερικοί ντηζάινερς από εμπορικές πλατφόρμες μεν, όπου πωλούν τα έργα τους, όμως ακόμα κι αν η πλατφόρμα *δίνει* στη δημοσιότητα το ημαίηλ τους και δεν τους *κρύβει*, για τη δουλειά ή την προσωπικότητα ή το όραμα τους ή το κόνσεπτ τους, αν θέλετε, βρίσκει κανείς ελάχιστα πράγματα ή αυτά που βρίσκει είναι τόσο πανομοιότυπα και χωρίς κάτι που να ξεχωρίζει συνήθως τον ένα από τον άλλο, ώστε να τα ξεχνά αμέσως.
Ετσι τους έχουν πει ότι πρέπει να γράφουν τα βιογραφικά τους, έτσι τα γράφουν, για να ΜΗΝ ξεχωρίζουν.

Τί διαβάζει κανείς:
Στην καλύτερη περιπτωση: καλές σπουδές και τίτλους από ένα καλό παν/μιο της Ελλάδας ή του εξωτερικού και δύο, τρία καλά, αλλά σπάνια εξαιρετικά, ονόματα συνεργασίας: ίδρυμα τάδε, μουσείο δείνα, γκαλερί χι ή ψι.
Αυτά βγάζουν ένα νόημα στα ελληνικά, στην καλύτερη περίπτωση, περί του τι έχει κάνει ο ντηζάινερ μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Το ποιός είναι όμως και για ποιό λόγο φτιάχνει αυτά που φτιάχνει παραμένει άγνωστο.
Ο ξένος αναγνώστης αγνοεί επιπλέον τί είναι όλα αυτά τα στοιχεία που διαβάζει: είναι σπουδαία, καλά, μέτρια;
Αγνοεί τί ακριβώς είναι η δουλειά που βλέπει και φυσικά ποιός είναι ο άνθρωπος που την έχει κάνει.

Εσείς από την εμπειρία που έχετε στην αγορά, πιστεύετε ότι ένας ντηζάινερ ή σχεδιαστής χωρίς διακριτή προσωπικότητα, έργο και μήνυμα, χωρίς καν μία διεύθυνση να τον βρει κανείς, πουλάει;

Την πατάμε συχνά νομίζοντας ότι αυτά που στον μικρό μας κύκλο είναι θαυμαστά, κάνουν μεγάλη εντύπωση και σε άλλους εκτός ή γίνονται αμέσως αντιληπτά.
Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο ξύπνημα για πολλούς Ελληνες, με τους οποίους έχω συνεργαστεί.
Η πλειονότητα προτιμά να παραμείνει με την ψευδαίσθηση ότι είναι γνωστοί, τρανοί, σπουδαίοι και ο άλλος — ο πελάτης — θα παλέψει να τους ανακαλύψει και να τους παρακαλέσει να συνεργαστούν.
Πίσω από αυτή τη στάση πολλών Ελλήνων ντηζάινερς και καλλιτεχνών κρύβεται ανασφάλεια και τεμπελιά.
Θέλει πολύ δουλειά (και είναι δυναμική διαδικασία, όχι στατική) το να φτιάξεις ένα προφίλ, ένα βιογραφικό, ένα φάκελο, ένα μπλογκ και μία μέτρια φωτογραφία με μία μέτρια λεζάντα δεν αρκεί.

Πιστεύουμε δε ότι η δουλειά μας είναι τόσο εντυπωσιακή, ώστε ο δυνητικός πελάτης ή συνεργάτης θα καταδυθεί στο διαδίκτυο για να μας βρει, θα χάσει ώρες ψάχνοντας και θα στείλει τέλος το μήνυμα του μέσα σε ένα μπουκάλι στον ωκεανό του ίντερνετ σε μία διεύθυνση που λέγεται κατάμπραΧΣ1976 ή κόμπραζαντούφοξ1985 παπάκι τάδε αντί του πιο προσβάσιμου ΜαρίαΠαπαδοπούλου παπάκι τάδε.

Αν είμαστε η Μαρία Παπαδοπούλου και το όνομα μας, μας ακούγεται όχι τόσο διακριτό από πολλές άλλες Μαρίες Παπαδοπούλου, μπορούμε να σκεφτούμε τί τρόπους έχουμε, ώστε να κάνουμε τη συγκεκριμένη Μαρία Παπαδοπούλου όνομα αναφορά: *Καταπληκτική Ελληνίδα ντηζάινερ! Μπες στο σάιτ της να δεις!*

Αυτή είναι η επικοινωνία και αυτό είναι ένα από τα κομμάτια που διδάσκω εγώ. Δεν μπορώ όμως να κάνω κανέναν ξεφτέρι, αν ο ίδιος δεν εργαστεί πάνω σε αυτό και φυσικά, αν δεν επιθυμεί διακαώς: να δείξει τη δουλειά του, να φτιάξει την ευκαιρία που ψάχνει, να επεκταθεί χωρικά και προσωπικά, να ανθίσει και να ωριμάσει ως καλλιτέχνης.

Στις δικές μου αναζητήσεις για έργα κι ονόματα αξιόλογων Ελλήνων δημιουργών με σκοπό τη συνεργασία σκοντάφτω επίσης στη δυσπιστία, στην έλλειψη τρόπων κι ενίοτε στην κακοήθεια. Περιττό να πω ότι εκεί μπαίνει αυτόματα χι διαγραφής.

„Müllteppich II, Deutschland“, 2014

DE/GR

Tapisserie, Kunststoffmaterial und WM-Flaggen, 2014. Häkeln.

Die Arbeiten „Müllteppiche“, die ich aus gesammelten Plastiktüten und farbigen Kunststoff-Folien fertige, spielen zugleich auf unseren persönliche Produktion von Abfall und auf die schwimmenden „Müllteppiche“ an, die auf den Ozeanen immer weiter anwachsen. 

Neben dem Anliegen, aus Abfall Kunstwerke zu schaffen, lege ich großen Wert auf den eigentlichen Prozess der „Müllsammlung“ und -verarbeitung. Die „Müllteppiche“ sind zum Beispiel aus Materialien hergestellt, die ich im Rahmen mehrerer „Müllsafaris“ in Hamburg, Berlin, Leipzig, Dessau oder während eines Kunstprojektes in der Bahn gesammelt habe. Mit einer „Müllspende“ haben Passanten bzw. Passagiere zu dieser Materialsammlung erheblich beigetragen.

In einer traditionellen griechischen Recyclingtechnik, der „Kourelou“, die in Zeiten von Armut und Knappheit wiederbelebt wird, sind die einzelnen Arbeiten von Hand zu konzentrischen Kreisen gehäkelt.

—————————————————–

Ταπισερί από πλαστικό και γερμανικές σημαίες του τελευταίου Μουντιάλ.

Η σειρά *Σκουπιδοχαλιά* αναφέρεται τόσο στη δική μας παραγωγή σκουπιδιών όσο και στα τεράστια σε μέγεθος *νησιά από σκουπίδια ή σκουπιδοχαλιά* που κολυμπούν στους ωκεανούς.

Πέραν της καθ εαυτόν δημιουργίας των χαλιών, δίνω μεγάλο βαρος και στη συλλογή υλικών για την κατασκευή τους μέσω *σκουπιδοσαφάρι* στις πόλεις. Μάζεψα πολύ υλικό σε *σκουπιδοσαφάρι* που πραγματοποίησα στο Βερολίνο, το Αμβούργο, το Ντέσαου, την Λειψία, μόνη ή μαζί με άλλους, καθώς και στα πλαίσια ενός εικαστικού πρότζεκτ στις γερμανικές σιδηροδρομικές γραμμές. Οι περαστικοί και οι επιβάτες με βοήθησαν πολύ στη συλλογή αυτού του υλικού.

Κατασκεύασα τα έργα αυτά με βελονάκι σύμφωνα με την παραδοσιακή τεχνική της *κουρελούς*, με την οποία οι γυναίκες της Ελλάδας σε εποχές στέρησης και φτωχειας έφτιαχναν αριστουργήματα.

Links zu den Müllsafaris:

 http://www.umweltbundesamt.de/muellsafari-auf-schienen-zyklus

http://www.grenswerte.eu/project/bahnfasern/en

http://thikwa-werkstatt.de/index.php/workshops/textilsafari/