Πίσω από αυτή την πόρτα κρύβεται ένας Ελληνας designer. Πελάτη, μην πλησιάζεις!

Θα υπερασπιστεί μέχρι τέλους το δικαίωμα του να παραμείνει άγνωστος…

Κάντε ένα πείραμα, για να έρθετε στα λόγια μου:
Προσπαθήστε να βρείτε ταλαντούχους Ελληνες ντηζάινερ με πρωτότυπη κι *εξαγώγιμη* δουλειά και να έρθετε σε επαφή μαζί τους.

Κάνοντας γκούγκλ τις λέξεις κλειδιά, ακόμα κι αν βρείτε πλήθος ονομάτων, θα διαπιστώσετε ότι η συντριπτική πλειοψηφία όχι μόνο δεν έχει ιντερνετική παρουσία π.χ. ένα μπλογκ ή ιστοσελίδα, αλλά ούτε καν ένα η-μαιηλ με το όνομα της, το οποίο ένας ενδιαφερόμενος μπορεί να το βρει και να επικοινωνήσει μαζί τους.

Μερικοί φτιάχνουν μόνοι τους ιστοσελίδες που όμως έχουν τεχνικά ή σημειολογικά προβλήματα: δεν διαβάζονται σε συγκεκριμένους μπράουζερς ή εφαρμογές ή σημαίνουν κάτι πολύ χυδαίο, όταν διαβαστούν σε κάποιες ξένες γλώσσες, όπως π.χ. μία πλατφόρμα που στα γερμανικά διαβάζεται βιξ, πράγμα που σημαίνει *αυνανισμός* στο πιο πρόστυχο.
Την πρώτη φορά που ένας ντηζάινερ Ελληνας μου έστειλε λινκ με αυτή τη διεύθυνση, το έκανα ντηλήτ χωρίς να το ανοίξω, γιατί το πέρασα για σπαμ.

Εκπροσωπούνται μερικοί ντηζάινερς από εμπορικές πλατφόρμες μεν, όπου πωλούν τα έργα τους, όμως ακόμα κι αν η πλατφόρμα *δίνει* στη δημοσιότητα το ημαίηλ τους και δεν τους *κρύβει*, για τη δουλειά ή την προσωπικότητα ή το όραμα τους ή το κόνσεπτ τους, αν θέλετε, βρίσκει κανείς ελάχιστα πράγματα ή αυτά που βρίσκει είναι τόσο πανομοιότυπα και χωρίς κάτι που να ξεχωρίζει συνήθως τον ένα από τον άλλο, ώστε να τα ξεχνά αμέσως.
Ετσι τους έχουν πει ότι πρέπει να γράφουν τα βιογραφικά τους, έτσι τα γράφουν, για να ΜΗΝ ξεχωρίζουν.

Τί διαβάζει κανείς:
Στην καλύτερη περιπτωση: καλές σπουδές και τίτλους από ένα καλό παν/μιο της Ελλάδας ή του εξωτερικού και δύο, τρία καλά, αλλά σπάνια εξαιρετικά, ονόματα συνεργασίας: ίδρυμα τάδε, μουσείο δείνα, γκαλερί χι ή ψι.
Αυτά βγάζουν ένα νόημα στα ελληνικά, στην καλύτερη περίπτωση, περί του τι έχει κάνει ο ντηζάινερ μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Το ποιός είναι όμως και για ποιό λόγο φτιάχνει αυτά που φτιάχνει παραμένει άγνωστο.
Ο ξένος αναγνώστης αγνοεί επιπλέον τί είναι όλα αυτά τα στοιχεία που διαβάζει: είναι σπουδαία, καλά, μέτρια;
Αγνοεί τί ακριβώς είναι η δουλειά που βλέπει και φυσικά ποιός είναι ο άνθρωπος που την έχει κάνει.

Εσείς από την εμπειρία που έχετε στην αγορά, πιστεύετε ότι ένας ντηζάινερ ή σχεδιαστής χωρίς διακριτή προσωπικότητα, έργο και μήνυμα, χωρίς καν μία διεύθυνση να τον βρει κανείς, πουλάει;

Την πατάμε συχνά νομίζοντας ότι αυτά που στον μικρό μας κύκλο είναι θαυμαστά, κάνουν μεγάλη εντύπωση και σε άλλους εκτός ή γίνονται αμέσως αντιληπτά.
Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο ξύπνημα για πολλούς Ελληνες, με τους οποίους έχω συνεργαστεί.
Η πλειονότητα προτιμά να παραμείνει με την ψευδαίσθηση ότι είναι γνωστοί, τρανοί, σπουδαίοι και ο άλλος — ο πελάτης — θα παλέψει να τους ανακαλύψει και να τους παρακαλέσει να συνεργαστούν.
Πίσω από αυτή τη στάση πολλών Ελλήνων ντηζάινερς και καλλιτεχνών κρύβεται ανασφάλεια και τεμπελιά.
Θέλει πολύ δουλειά (και είναι δυναμική διαδικασία, όχι στατική) το να φτιάξεις ένα προφίλ, ένα βιογραφικό, ένα φάκελο, ένα μπλογκ και μία μέτρια φωτογραφία με μία μέτρια λεζάντα δεν αρκεί.

Πιστεύουμε δε ότι η δουλειά μας είναι τόσο εντυπωσιακή, ώστε ο δυνητικός πελάτης ή συνεργάτης θα καταδυθεί στο διαδίκτυο για να μας βρει, θα χάσει ώρες ψάχνοντας και θα στείλει τέλος το μήνυμα του μέσα σε ένα μπουκάλι στον ωκεανό του ίντερνετ σε μία διεύθυνση που λέγεται κατάμπραΧΣ1976 ή κόμπραζαντούφοξ1985 παπάκι τάδε αντί του πιο προσβάσιμου ΜαρίαΠαπαδοπούλου παπάκι τάδε.

Αν είμαστε η Μαρία Παπαδοπούλου και το όνομα μας, μας ακούγεται όχι τόσο διακριτό από πολλές άλλες Μαρίες Παπαδοπούλου, μπορούμε να σκεφτούμε τί τρόπους έχουμε, ώστε να κάνουμε τη συγκεκριμένη Μαρία Παπαδοπούλου όνομα αναφορά: *Καταπληκτική Ελληνίδα ντηζάινερ! Μπες στο σάιτ της να δεις!*

Αυτή είναι η επικοινωνία και αυτό είναι ένα από τα κομμάτια που διδάσκω εγώ. Δεν μπορώ όμως να κάνω κανέναν ξεφτέρι, αν ο ίδιος δεν εργαστεί πάνω σε αυτό και φυσικά, αν δεν επιθυμεί διακαώς: να δείξει τη δουλειά του, να φτιάξει την ευκαιρία που ψάχνει, να επεκταθεί χωρικά και προσωπικά, να ανθίσει και να ωριμάσει ως καλλιτέχνης.

Στις δικές μου αναζητήσεις για έργα κι ονόματα αξιόλογων Ελλήνων δημιουργών με σκοπό τη συνεργασία σκοντάφτω επίσης στη δυσπιστία, στην έλλειψη τρόπων κι ενίοτε στην κακοήθεια. Περιττό να πω ότι εκεί μπαίνει αυτόματα χι διαγραφής.

„Müllteppich II, Deutschland“, 2014

DE/GR

Tapisserie, Kunststoffmaterial und WM-Flaggen, 2014. Häkeln.

Die Arbeiten „Müllteppiche“, die ich aus gesammelten Plastiktüten und farbigen Kunststoff-Folien fertige, spielen zugleich auf unseren persönliche Produktion von Abfall und auf die schwimmenden „Müllteppiche“ an, die auf den Ozeanen immer weiter anwachsen. 

Neben dem Anliegen, aus Abfall Kunstwerke zu schaffen, lege ich großen Wert auf den eigentlichen Prozess der „Müllsammlung“ und -verarbeitung. Die „Müllteppiche“ sind zum Beispiel aus Materialien hergestellt, die ich im Rahmen mehrerer „Müllsafaris“ in Hamburg, Berlin, Leipzig, Dessau oder während eines Kunstprojektes in der Bahn gesammelt habe. Mit einer „Müllspende“ haben Passanten bzw. Passagiere zu dieser Materialsammlung erheblich beigetragen.

In einer traditionellen griechischen Recyclingtechnik, der „Kourelou“, die in Zeiten von Armut und Knappheit wiederbelebt wird, sind die einzelnen Arbeiten von Hand zu konzentrischen Kreisen gehäkelt.

—————————————————–

Ταπισερί από πλαστικό και γερμανικές σημαίες του τελευταίου Μουντιάλ.

Η σειρά *Σκουπιδοχαλιά* αναφέρεται τόσο στη δική μας παραγωγή σκουπιδιών όσο και στα τεράστια σε μέγεθος *νησιά από σκουπίδια ή σκουπιδοχαλιά* που κολυμπούν στους ωκεανούς.

Πέραν της καθ εαυτόν δημιουργίας των χαλιών, δίνω μεγάλο βαρος και στη συλλογή υλικών για την κατασκευή τους μέσω *σκουπιδοσαφάρι* στις πόλεις. Μάζεψα πολύ υλικό σε *σκουπιδοσαφάρι* που πραγματοποίησα στο Βερολίνο, το Αμβούργο, το Ντέσαου, την Λειψία, μόνη ή μαζί με άλλους, καθώς και στα πλαίσια ενός εικαστικού πρότζεκτ στις γερμανικές σιδηροδρομικές γραμμές. Οι περαστικοί και οι επιβάτες με βοήθησαν πολύ στη συλλογή αυτού του υλικού.

Κατασκεύασα τα έργα αυτά με βελονάκι σύμφωνα με την παραδοσιακή τεχνική της *κουρελούς*, με την οποία οι γυναίκες της Ελλάδας σε εποχές στέρησης και φτωχειας έφτιαχναν αριστουργήματα.

Links zu den Müllsafaris:

 http://www.umweltbundesamt.de/muellsafari-auf-schienen-zyklus

http://www.grenswerte.eu/project/bahnfasern/en

http://thikwa-werkstatt.de/index.php/workshops/textilsafari/

Yes, but – Θέλω, αλλά

EN/GR
Never say: „Yes, but“. This is the no 1 mistake in Communication.
Ποτέ μην πεις *όχι, αλλά*. Είναι το νουμερο ένα λάθος στην Επικοινωνία.
——————————

Οταν πριν 4 χρόνια προσπαθούσα να βρω μία αίθουσα στην Αθήνα για να οργανώσω την πρώτη συνάντηση Stitch N Bitch, οι επιχειρηματίες που ρώτησα με έστελναν από τον Αννα στον Καϊάφα:
από τον γενικό διευθυντη, στον προσωπάρχη, στην εξυπηρέτηση πελατών, στο τμήμα μάρκετινγκ,
για να μου εξηγήσει τέλος κάποιο παιδάκι που είχε τελειώσει κάποια ιδιωτική σχολή της πλάκας και μάλλον τον είχαν προσλάβει επειδή δεν στοίχιζε πολύ
— συγχωρήστε μου που μιλάω έτσι, αλλά η ελλειψη σοβαρότητας και προσανατολισμού φαίνεται και τον τρόπο που στελεχώνονται τα τμήματα μάρκετινγκ σε (μεγάλες) ελληνικές επιχειρήσεις —
να μου δώσει την απάντηση προκάτ που την έχω μάθει ως ποίημα:

„Πολύ πρωτότυπη η ιδέα σας, αλλά δεν κάνει για την Ελλάδα“.

Η ιδέα έκανε όμως για την Ελλάδα!
Οπως είχε κάνει για τις ΗΠΑ (όπου την πρωτογνώρισα το 2008) και την Ολλανδία, από όπου πήρα τις *ευλογίες* της πρώτης διδάξασας Κάρλα Μάισεν το 2009 μαζί με το στοιχειώδες νόου χάου:
ετσι το οργανώνουμε, αυτες τις αρχές έχουμε, σε αυτό αποσκοπούμε.
Πήγα την Ολλανδία να δω, να τεστάρω, να γνωρίσω κόσμο και δεν είδα τον λόγο γιατί αυτή η ευχάριστη δραστηριότητα που αποσκοπεί πρωτίστως στην κοινωνική δικτύωση, δεν θα μπορούσε να αρέσει στο ελληνικό κοινό.

Πρώτος και μόνος (αρχικά) ο Δημήτρης Φύσσας της Athens Voice έγραψε για το εγχείρημα που απο την πρωτη συνάντηση στο Cafe Tessera στο κέντρο της Αθήνας εστέφτη με επιτυχία: πλημμυρίσαμε από κόσμο.
Δεν άρεσε η ιδέα στην Ελλάδα;
Γιατί το έκανα εκεί;
Ρώτησα τους ιδιοκτήτες του καφε, αν θα τους πείραζε να καταλάβουμε έναν χώρο πλέκοντας και είπαν Οχι!

Τόσο απλά:

http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/news-voices/κεντώντας-και-πλέκοντας-στην-πόλη

Ακολούθησαν πολλές, πάρα πολλές δημοσιεύσεις, συνεντεύξεις,

(Ιδού μία πολύ ωραία για το Ε της Ελευθεροτυπίας και το γιατί η αισθητική παιδεία ξεστραβώνει

http://de.scribd.com/doc/237862178/Louki-a-Epsilon )

λάιβ εκπομπές στο ραδιόφωνο, πέρασε απίστευτος κόσμος από την ομάδα μας:

από διπλωμάτες, γιατρούς και δικηγόρους έως *απλές νοικοκυρές*, *αγρότισσες* (ναι, ήρθαν στην Αθηνα για να το δουν αυτό που κάνουν στα χωριά), *παιδιά*

και οι συναντήσεις που διοργάνωνα εγω διήρκεσαν 2 χρόνια — μέχρι που έφυγα ξανα για την Γερμανία.

Ιδου μερικά δημοσιεύματα που γράφουν ότι όχι μονο το πλέξιμο κάνει καλό στα νεύρα και τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και αναζωογονεί τα ταμεία:

http://www.kathimerini.gr/44872/article/politismos/arxeio-politismoy/ergoxeiro-h-oikonomikh-drasthriothta-poy-exei-syneparei-thn-ellada-kai-ton-kosmo

http://theneedlefiles.blogspot.de/2011/08/athens-news-you-crafty-thing-by-marie.html

Στην Γερμανία που ήρθα με υποτροφία του Ιδρύματος Künsterdorf Schöppingen τέσταρα την εξέλιξη του πρότζεκτ σε ένα νέο, πιο περίπλοκο κόνσεπτ υπό τον τίτλο: Stitchathon/Βελονοδρομίες.
Προσπαθησα να οργανώσω κάτι στη Ελλάδα με την νέα γνώση κι εμπειρία που είχα μαζέψει στην Γερμανία και την Ολλανδία.
Ακουσα το ίδιο ποίημα απο τους αρμόδιους περιώνυμων πνευματικών ιδρυμάτων της χώρας:
Πολύ ωραία ιδέα, αλλά δεν κάνει για την Ελλάδα!

Ας μην κάνει για την Ελλάδα!
Κάνει για την Εθνική Βιβλιοθήκη και το Πανεπιστήμιο του Αμστερνταμ, κάνει για το ευρωπαϊκό προγραμμα Ιντερρέγκιο, κάνει για το Φεστιβάλ Τεχνών και το υπουργείο Πολιτισμού του κρατιδίου του Αμβούργου, κάνει για την Ομοσπονδιακη Υπηρεσία Περιβάλλοντος στο Βερολινο και το Ντεσάου, κανει για το Θέατρο Τικβά στο Βερολίνο, και πολλούς πολλούς άλλους ολλανδικούς και γερμανικούς κρατικούς φορείς.

Αυτή η μιζέρια, η έλλειψη τόλμης, η άγνοια, η μη διάθεση να δει κανείς κατάματα τις αλλαγές στις κοινωνικές απαιτήσεις και τις καταναλωτικές συνήθειες, στους τρόπους των συναλλαγών, στις αισθητικές προτιμήσεις, στον τρόπο εργασίας που δεν έρχονται, είναι εδώ και θα μείνουν και θα επεκταθούν (όχι και τόσο αργά) και στη μκρή, προστατευμένη κι ανέμελη αγορά της Ελλάδας, είναι η καταδίκη πολλών ελπιδοφόρων και ταλαντούχων ντηζάινερς και εικαστικών της χώρας — είτε το μέσο τους είναι το ύφασμα είτε ο (δηθεν λαμπρός και λίαν υπερφίαλος) χώρος του κοσμήματος.

Πριν από 4 χρόνια αποκαλούσαν αυτά που έλεγα κι έκανα τότε *ακατάλληλα για την Ελλάδα*.
Τέσσερα χρόνια μετά και ποιός δεν εχει ακούσει ή δεν ξέρει ομάδες που πλέκουν σε δημόσιους χώρους;

Σε τέσσερα χρόνια και ποιός δεν θα ξέρει ότι τα κοσμήματα δεν πουλιούνται — με τον τρόπο που γνωριζαμε– παρά τυπώνονται στο σπίτι σου, ότι ο σχεδιαστής δεν *δημιουργεί*, αλλά συνεργάζεται σε *σμήνος*, οτι το κόσμημα ενσωματώνει και λειτουργίες (κυριολεκτικής) επικοινωνίας.
Σε τέσσερα χρόνια κανείς εικαστικός ή ντηζάινερ δεν θα μπορεί να παρουσιάσει τη δουλειά του — όσο ωραία και αν είναι — αν δεν μπορεί να κοινοποιήσει τις σκέψεις του με καθαρότητα σε πέντε αράδες.

Αυτά που σε τέσερα χρόνια θα είναι αυτονόητα, εμείς τα διδάσκουμε τώρα στα εργαστηρια που κάνουμε, γιατί τώρα συμβαίνουν στη Δύση. Μέχρι αύριο δεχόμαστε δηλώσεις συμμετοχής.

Σε τέσσερα χρόνια θα συμβαίνει κάτι άλλο.
Τί θα είναι αυτό;

Θα πάρετε μία γεύση από πόσο *όλα είναι ανοικτά*, *όλα τρέχουν*, *όλα είναι καινούργεια* μέσα από το νέο προτζεκτ που ετοιμάζουμε και θα το ανακοινωσουμε λίαν προσεχώς.

Der Anfang einer Revolution / Η αρχή μίας επανάστασης

DE/GR

Foto: Christoph Ziegler, „Kaufkraft City“, Installation/ Κρίστοφ Τσίγκλερ, „Η πόλη της Αγοραστικής Δύναμης“, Εγκατάσταση.

Link: http://christophziegler.com/hauspage/hauspage_arbeiten/02_installationen/KaufkraftCity/kaufkraft01.html

(…) „Globale Kommunikation kostet heute doch fast nichts mehr im Vergleich zu vor 20 Jahren. Das wird sich in anderen Industrien wiederholen. Und wenn insgesamt die Transaktions- und Logistikkosten fallen, können auch kleine Gemeinschaftsunternehmen global bedeutend sein. Das bietet ganz neue Möglichkeiten für die Menschheit, sich wirtschaftlich und sozial zu organisieren. Eine Share-Economy, in der statt Massenproduktion die Massen produzieren, wie Gandhi sagte, wird damit wirklich möglich“ (…)

Jeremy Rifkin im SPIEGEL-Gespräch, 4.8.2014
————————————————————————

(…) „Η διεθνής επικοινωνία στοιχίζει σήμερα μηδαμινά σε σχεση με το ό,τι ίσχυε προ εικοσαετιας. Το ίδιο θα επαναληφθεί και σε άλλους παραγωγικούς κλάδους. Και όταν συνολικά τα έξοδα των συναλλαγών και της μηχανογράφησης/διαχείρισης πεσουν, μπορούν ακόμα και μικρές συνεταιριστικές/συλλογικές εταιρίες να αποκτήσουν παγκόσμια σημασία. Αυτό προσφέρει εντελώς νέες δυνατοτητες για την ανθρωπότητα για να οργανωθεί οικονομικά και κοινωνικά. Μία Share-Economy (οικονομία συμμετοχής και μοιράσματος) στην οποία αντί για μαζική παραγωγή παράγουν οι μάζες, όπως ελεγε Γκάντι, θα γίνει κατ αυτόν τον τρόπο πραγματοποιήσιμη“ (…)

Ο οικονομολόγος Τζέρεμυ Ρίφκιν σε συνέντευξη του το περιοδικό Σπήγκελ στις 4 Αυγούστου 2014.

Αυτό τι λέει σε εμάς τους καλλιτέχνες ή τους ντηζάινερς — εν τάχει;
Οτι:
α. συλλογικές μορφές κοινωνικής διάδρασης θα αποκτήσουν ακόμα μεγαλύτερη βαρυτητα και τον τομέα της τέχνης και του ντηζάιν (ορα: participatory art + social design).
β. άλλα πρότυπα αισθητικής και κατανάλωσης θα ενισχυθούν και ίσως υπερισχύσουν των γνωστών μεσοπρόθεσμα (ορα: DIY, sustainable design, upcycling, green fashion etc.)
γ. η παραγωγη των έργων ντηζάιν ή τέχνης θα υποστεί σαρωτικές αλλαγές (ορα: 3D printers)
δ. η αγορά των ιδεών θα γνωρίσει άνθηση. Μακάριοι όσοι έχουν μάθει να εργάζονται με ιδέες. (όρα: swarming)

Οσοι προβληματίζεστε ως ντηζαινερς/εικαστικοί για την εξέλιξη της *αγοράς*, θα έχετε ήδη *μυριστεί* τις αλλαγές που επέρχονται. Οι άλλοι ας κοιμηθούν τον ύπνο του δικαίου.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς δεν κατάφερε να ανακόψει τον ρου της εξέλιξης.
Προσαρμοστικότητα, στρατηγικός σχεδιασμός, άνοιγμα, συνεχής ενημέρωση και αποφυγή μεμψιμοιρίας ή δημιουργίας *φανταστικών εχθρών* είναι έννοιες που ανήκουν στο οπλοστάσιο της επιβίωσης στον καλλιτεχνικό τομέα.

Είναι το ελληνικό κόσμημα εξαγώγιμο προϊόν;

Τη βεβαιότητα ότι όντως έτσι είναι, εκφράζουν τόσο κρατικοί παράγοντες και συντελεστές της αγοράς, όσο και δημιουργοί.
Φρονώ ότι πρωτίστως ευχολογούν, χωρίς να αναλύουν το περί τίνος ομιλούν.

Η πρόταση: *Το ελληνικό κόσμημα είναι εξαγώγιμο προϊόν* είναι αληθής και ψευδής ταυτόχρονα.
Ας προσπαθήσουμε να ρίξουμε — επιγραμματικά — λίγο φως και σε αυτή τη σύγχυση.

Αλήθεια είναι ότι:

– Στην Ελλάδα υπάρχουν όντως εξαιρετικοί κι απαράμιλλοι τεχνίτες.
– Η ελληνική παράδοση διαθέτει πλήθος εντυπωσιακών μοτίβων, τεχνικών κι εφαρμογών.
– Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί σχεδιαστές που κατέχουν άριστα την τεχνική και φτιάχνουν όμορφα έργα.
– Την Ελλάδα έχουν ως έδρα τους (λίγοι) οίκοι κοσμήματος που — με αφορμή αρχαία, βυζαντινά ή παραδοσιακά μοτίβα — δημιούργησαν νέα πρωτότυπα σχέδια κι απολαμβάνουν διεθνούς φήμης, κύρους, επιτυχίας.
– Το ελληνικό κόσμημα στολίζει και αναδεικνύει την ομορφιά, αλλά και το κοινωνικό στατους και προφίλ, μίας γυναίκας, ακολουθώντας – ως επί τω πλείστον — μία διαχρονική (*κλασσική*) αισθητική.

Ψέμμα είναι όμως ότι:

– Το ελληνικό κόσμημα, *πούρο* ως έχει — χωρίς μάρκετινγκ, χωρίς πλαίσιο και (συχνά) με μία ωραία (ελληνική) αισθητική (που συγκινεί εμάς τους Ελληνες) — έχει αυτόματα απήχηση στο ευρωπαϊκό, αμερικανικό, ιαπωνο-κορεάτικο κοινό.
– Το ελληνικό κόσμημα μεταφέρει αυτόματα ισχυρά κι εύκολα αναγνώσιμα, οικουμενικής αντίληψης και χρήσης, μηνύματα που συγκινούν τους πάντες ανά την υφήλιο.
– Το ελληνικό κόσμημα με την υψηλή ποιότητα στην εργασία και τα υλικά κατακτά αυτόματα αγορές
(όπου χρησιμοποιούνται άλλα κριτήρια επιλογής από αυτά που γνωρίζουμε στην Ελλάδα, όπως το κόνσεπτ, δηλαδή το μήνυμα και ο τρόπος που το μεταφέρεις, το κόντεξτ/πλαίσιο ή υπόβαθρο αυτού που θέλεις να πεις, ηθικοί κανόνες στην αγορά υλικών, κατασκευής κι εμπορίου, αλλά και διαφορετικές αισθητικές παραδόσεις, *γούστο* ή ακόμα και άλλα κριτήρια περί *γυναικείας ομορφιάς*.)

Ας δούμε όμως τι καθιστά ένα προϊόν γενικά *εξαγώγιμο*:

– Η σχέση τιμής-ποιότητας σε σύγκριση με άλλους διεθνείς ανταγωνιστές-παραγωγούς παρόμοιων προϊόντων ή υπηρεσιών και η (τουλάχιστον) ικανοποιητική ανταπόκριση του στις ανάγκες του καταναλωτικού κοινού της χώρας στην οποία απευθύνεται.
– Η καινοτομία στην κατασκευή/χρήση/διάδοση του κλπ. και ως εκ τούτου η γέννηση της *μόδας του*.
– Η κάλυψη μίας νέας ανάγκης, την οποία αυτό ανακαλύπτει και *λύνει*/ικανοποιεί

και άλλα πολλά.

Με πολύ απλά λόγια και για να δώσουμε ένα πολύ χαζό παράδειγμα εν είδει ερώτησης προς το αναγνωστικό κοινό:

Αν σε μία χώρα η κυρίαρχη εικόνα και άποψη είναι ότι
„η θηλυκότητα δεν αναδεικνύεται με στολισμό του τύπου *τί είναι ο πόνος μπρος στα κάλλη*, αλλά με στοιχεία που αναδεικνύουν κι επιβεβαιώνουν την κοινωνική αυτοπεποίθηση της γυναίκας όπως είναι σπουδές, καριέρα, εθελοντισμός, κοινωνική προσφορά, σπορ κ.α.π.“
θα μπορέσει ο άλφα ή ο βήτα σχεδιαστής π.χ. βαρύτιμων σκουλαρικιών πολυέλαιων να βρει ευρεία απήχηση σε αυτή την χώρα;

Ενδεχομένως ναι, είναι η απάντηση, αν δεν παραγνωρίσει ή αρνηθεί (κρύβοντας το κεφάλι σητν άμμο) αυτή την πραγματικότητα/δυσκολία και εκπονήσει μία στρατηγική αντιμετώπισης και υπέρβασης της.

Η προσωπική μου εμπειρία είναι ότι στην πλειοψηφία τους οι Ελληνες σχεδιαστές ή δημιουργοί εικαστικού κοσμήματος απεχθάνονται έντονα αυτούς που τους επισημαίνουν όσα δεν εχουν σκεφτεί πριν κάνουν ένα *βήμα προς τα έξω*.
Ομως αν δεν συνειδητοποιήσεις που κάνεις λάθος και φυσικά δεν το διορθώσεις, τότε η οποιαδήποτε προσπάθεια σου να δείξεις ή να πουλήσεις τη δουλειά σου στο εξωτερικό θα είναι του τύπου *γιούργια*.
Η επιτυχία συνοδεύεται — δυστυχώς — από έντονη κι αυστηρή αυτο-κριτική, συνέπεια, σχολαστικισμό, ενάργεια.
Αλλιώς, πυροβολείς τον κομιστή του μηνύματος που σου λέει: θες βελτίωση — όπως μου έχει συμβεί αρκετές φορές να βιώσω — και στο τέλος μένεις εκεί που ήσουν.

LINKS

http://www.loukiarichards.net
http://www.zlr-betriebsimperium.tk

 

Is it a piece of craft or is it art?

the answer depends on the message…
You may also call it:
Jewellery/Fashion/Object/Furniture/Tapestry/Set design/Textile print/Photomontage
Collage with works by: B.Schobinger/Y. St. Laurent/M.Oppenheim/M.Breuer/S. Hicks/E.Lissinsky/W.Morris/J.Heartfield
////////////////////////////////////////
Είναι τέχνη αυτό που βλέπουμε ή απλώς μία εφαρμογή;
Πού βρίσκονται τα όρια;
Ποιά είναι τα κριτήρια;
Μα, φυσικά στο μήνυμα ή να θέλετε πείτε το — ελληνιστί — *κόνσεπτ*.

Μπορείτε όμως να αποκαλέσετε τα ακόλουθα έργα των (κατά την γνώμη μου)
μεγάλων καλλιτεχνών, των

B.Schobinger/Y. St. Laurent/M.Oppenheim/M.Breuer/S. Hicks/E.Lissinsky/W.Morris/J.Heartfield

Κόσμημα/Μόδα/Αντικείμενο/Κιλίμι/Σκηνικό/Μοτίβο υφάσματος/Φωτομοντάζ.

DIY Orakel: Street-Tarot-Moebling @ „Altona Macht Auf!“, 27. Juni — Grosse Bergstrasse, Altona HH

DE/GR

Beim Tarot-Moebling gestaltet und erlebt die/der Fragende das eigene Schicksal.

Tarot-Karten, Gegenstände aus dem Haushalt und ausgewählte Literatur machen das DIY-Orakulieren möglich!

Im Bild: Teilnehmerin gestaltet die Tarot-Karte „Gerechtigkeit“.

Tarot-Moebling ist ein Spiel, das Bildende Kunst, Tanz und Improvisation kombiniert. Es wurde von Christoph Ziegler und Loukia Richards entwickelt.

Herzlichen Dank an die Kuratorin Tania Lauenburg für das Bild.

Foto: Thomas Panzau

http://www.altona-macht-auf.de/?page_id=2243

—————————————————————————

Κατά τη διάρκεια του Ταρό-Μέμπλινγκ ο ερωτών σχεδιάζει και βιώνει τη δική του μοίρα.

Κάρτες ταρό, αντικείμενα καθημερινής χρήσης και επλεγμένα κείμενα καθιστούν δυνατή τη μαντική a la Do-It-Yourself!

Στην φωτογραφία: Συμμετέχουσα *διαβάζει* την κάρτα *Δικαιοσύνη*

Το Ταρό-Μέμπλινγκ είναι ένα παιχνίδι που συνδυαζει την εικαστική τέχνη, τον χορό και τον αυτσχεδιασμό. Είναι εργο των Christoph Ziegler και Loukia Richards.