Textile, Life, Death, Civil War

Photo: DEATH DOLL II or Girl With Red Beret. From the series: The Greek Civil War. 2011.

TEXTILE: As an ephemeral and perishable material, textile is correlated to human fate in many traditions. I work with embroidery, weaving, sewing, knitting; their ‚pseudo-naivité‘ serves me as a Trojan horse to make statements on politics, gender issues, illusion.

I am interested in the common traits of urban culture such as: the acceptance of violence, the biased tolerance, the vulgarity of achievements leading to fame, the dead end of spiritual remedies, apathy. How one deals in this context with the so called eternal human experiences such as love, intimacy, pain, loss, sickness, shame, separation, celebration is also a question for my work.

LES DESASTRES DE LA GUERRE: Goya’s ‚Les Desastres de la Guerre‘ has been the main influence of ‚Death Dolls‘. In my variation, the invador is systemic: atrocities against human life and dignity are committed inside the existing social network through the eruption of a civil war and the rule of misery. I use dolls — originally funereal objects — because they are both an effective means of socialization and objects invested with love by those who carry them, thus ideal to question presumptions on security. As big segments of the population are driven to extreme poverty, hate ideologies flourish. Civil war means destruction of the familiar; remorseless uprooting of social taboos and civilized conventions.


„A la guerre comme a la guerre“ – Katherine Hamnett, Downing Street 10, 1984


In Zeiten von andauernden (heissen oder kalten) Kriegen brauchen wir – dringend – mutige Künstler und Designers, die sich eine eigene Meinung leisten.
Das Foto stammt aus dem Jahr 1984; Britische Designerin Katherine Hamnett „schmuggelt“ ihr „Pershing T-Shirt“ in Downing-Street-Designers-Empfang der „Iron Lady“.
Ein schweigsamer, friedlicher und unvergesslicher Protest.
Trotz Protestes wurde Hamnett — im gleichen Jahr – zur Britischen Designerin des Jahres ernannt.
Hamnett ist auch eine Pionierin im Bereich Öko-Mode und eine meiner Lieblings-Createurs/Creatrices.

Στον πόλεμο κάνουμε ό,τι στον πόλεμο.
Μιλώντας προηγουμένως περι καλών και εφαρμοσμένων τεχνών (και αφού διάβασα τις τραγικές ανταποκρίσεις από τα πολεμικά — θερμά και ψυχρά — μέτωπα), μου ήρθε στο νου η σιωπηλή, ειρηνική κι αλησμόνητη διαμαρτυρία της σπουδαίας Βρετανίδας σχεδιάστριας μόδας Κάθριν Χάμνετ. Το τι-σερτ που φορά γράφει: το 58% των Βρετανών είναι κατά των πυραύλων Πέρσινγκ. Το πέρασε κρυφά και το φόρεσε εν έτει 1984 κατά τη διάρκεια δεξίωσης της Σιδηράς Κυρίας για τους Βρετανούς ντηζάινερς στην Ντάουνινγκ Στρητ 10.
Η διαμαρτυρία της δεν έγινε αιτία να μην της απονεμηθεί, τον ίδιο χρόνο, το βραβείο της καλύτερης Βρετανίδας ντηζάινερ της χρονιάς.
Πρωτοπόρα και στην *οικολογικά συνειδητή* μόδα, η Χάμνετ είναι μία από τις αγαπημένες μου δημιουργούς.
Εν κατακλείδι: Δεν έχει σημασία αν φτιάχνεις έναν πίνακα ή ένα τι σέρτ — για να θεωρηθείς καλλιτέχνης με μεγάλη ή μικρή επίδραση/απήχηση/ευαισθησία.
Σημασία έχει τι μυαλό κουβαλάς, τι κότσια έχεις και τι μήνυμα στέλνεις. Το μέσο εξυπηρετεί την αποστολή χωρίς να γίνεται φετίχ.