Cosmos united

EN/GR During August – October 2013 I had a solo exhibition at the Umweltbundesamt (Federal Agency for the Environment) in Dessau, Germany. The Umweltbundesamt is the science and research department of the Federal Ministry of the Enviroment.

It was a great honor for me to present the traditional „Weltanschaung“ of my culture depicted in my embroideries and „koureloudes“ (rugs) made of trash.

For two months visitors and employees faced the old Greek flag I embroidered hanging at the Umweltbundesamt lobby.

I documented and sketched the motifs on paper at the Greek Collection treasury of Τhe Τextile Museum in Washington DC. A scholarship by the Fulbright Foundation made this research possible. I am grateful for this opportunity and challenge. I embroidered the traditional 17th and 18th century motifs between 2009-2010. The title of the work is No! OXI!

To understand Greeks you have to take into account that they uttered many „No s“ during their long history – against all odds. Or as the poet says:

„For some people the day comes
when they have to declare the great Yes
or the great No (…)“

http://cavafy.com/poems/content.asp?id=1&cat=1

Greek embroidery reflects the notion of the „united cosmos“; a world where gods, men, animals and plants are part of  bigger „One“ and cannot exist without each other.

We need to consider this message today.

The workshops we offer in Athens and Leonidio treat textile as an element of life, while mythology is updated to talk address present day dilemmas.

More on our workshops here: http://www.leaveyourcrisis.com

LINKS:

https://www.umweltbundesamt.de/muellsafari-auf-schienen-zyklus

http://www.loukiarichards.de

http://www.myths2015.de

———————————————

Η ατομική μου έκθεση στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Περιβάλλοντος στο Ντέσαου διήρκεσε από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο του 2013. Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Περιβάλλοντος είναι ο επιστημονικός βραχίονας του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Περιβάλλοντος.

Ηταν μεγάλη τιμή για μένα, μία Ελληνίδα εικαστικό, να παρουσιάσω την παραδοσιακή κοσμοθεώρηση της πατρίδας μου όπως την μεταφέρουν χωρίς λέξεις τόσο τα κεντήματα όσο και οι κουρελούδες μου, έργα δηλαδή που παρουσίασα.

Επί δύο μήνες οι επισκεπτες και το προσωπικό της Υπηρεσίας έβλεπαν με τη είσοδο τους στο λόμπυ του εντυπωσιακού, βιοκλιματικού κτιρίου τη σημαία που κέντησα με παραδοσιακά μοτίβα του 17ου και 18ου αιώνα. Τα συνέλεξα και τα σχεδίασα πρωτα σε χαρτί κατά το διάστημα της έρευνας μου στην Ελληνική Συλλογή του Τhe Τextile Museum της Ουάσινγκτον. Την έρευνα αυτή πραγματοποίησα χάρη σε μία υποτροφία του Ιδρύματος Φουλμπράιτ, για την οποία είμαι ευγνώμων.

Τα μοτίβα του ελληνικού κεντήματος αντανακλούν την πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ενιαίος: θεοί, άνθρωποι, ζώα και φυτά είναι μέρος ενός συνόλου και κανένας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλο. Το μήνυμα είναι εξαιρετικά επίκαιρο και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το διατυπώσω μέσα από τη δουλειά μου και να το παρουσιάσω στο πιο κατάλληλο μέρος για αυτο τον σκοπό.

Ο τίτλος του έργου είναι ΟΧΙ!

Δεν ειναι ασύνηθες το ΟΧΙ στην μακρά ελληνική ιστορία ή όπως ο ποιητής λέει:

„Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε.“

http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=151&cat=1

Αν απορείτε πως ένα ομοσπονδιακό γερμανικό υπουργείο εδωσε βήμα σε μία Ελληνίδα, στη σημαία και στις κουρελουδες της, θα σας πω το εξής που είναι η αρχή μου σε όλα τα πρότζεκτς  — είτε είναι ατομικές μου εκθέσεις είτε εκθέσεις τρίτων που επμελούμαι:

Αν έχεις κάτι να πεις και τα επιχειρήματα να στηρίξεις το μήνυμα σου, καθώς και την φιλοπονία που για να πραγματοποιήσεις το όραμα σου, πείθεις τους άλλους να σου δώσουν βήμα.

Στα εργαστήρια του καλοκαιριού 2017, θα ασχοληθούμε με το ύφασμα όχι απλώς ως μέσο, αλλά ως τμήμα της ζωής. Θα μιλήσουμε επίσης για τον χώρο της τέχνης στο εξωτερικό και τις δυνατότητες να εκθέσει κανείς το έργο του.

Για περισσότερες πληροφορίες/κρατήσεις ή για να μπείτε στη λίστα με τις ενημερώσεις μας, παρακαλώ γράψτε σε loukiarichards@gmx.de

 

SnapShot 2016-05-17 um 22.34.33

Advertisements

Leave your crisis in Greece (Deutsch)

 

Photo: Zwei Zitronenbäume in Leonidio. Credit: Christoph Ziegler.

Unsere webseite ist online: http://www.leaveyourcrisis.com

_MG_2415

 

Griechenland – Krisenland. Schauplatz der Antike und der Mythen, Wiege der Demokratie, Land der Philosophen und Künstler. Heute Synonym für das wirtschaftliche und politische Scheitern in Europa. Trotz der Tatsache – um mit dem Mythos der Odyssee zu sprechen – dass Griechenland zwischen Skylla und Charybdis navigiert, entdecken gerade jetzt viele Künstler/innen und Kulturschaffende die faszinierende und kontrastreiche Kultur und die inspirierende Vitalität des Landes.

Unsere Workshop- und Reiseangebote in Athen und auf der Peloponnes verbinden einen intensiven Einblick in die griechische Kultur mit der individuellen Schulung und Beratung in der kreativen Arbeit.

„Leave Your Crisis in Greece“ heisst für die Teilnehmenden in erster Linie: Eindrücke sammeln, Experimentieren und neue Perspektiven und Techniken für die eigene Arbeit erschliessen. Und bedeutet zugleich, Krisen und Konflikte anzusprechen, die den persönlichen künstlerischen Schaffensprozess behindern.

Unser Programm für 2016 richtet sich an Künstler/innen, Designer/innen, Fotograf/innen und Kunst-Liebende, die neben der Entwicklung ihrer künstlerischen Projekte einen Einblick in die griechische Kultur und Lebensphilosophie – und deren Umgang mit der wirtschaftlichen und politischen Krise – gewinnen wollen. Ein wichtiger Teil diese Kultur ist Reden, Teilen, Diskutieren und sich für die eigenen Ziele „streitbar“ machen.

 

 

AIR @ Tsikaliotis Mansion, Leonidio/Arcadia, 2010 — Πύργος Τσικαλιώτη, Λεωνίδιο Αρκαδίας, 2010

EN/GR
Artist in Residence Kallirroe Katsafana works in the Tsikaliotis Mansion, Leonidio — August 2010.

Η εικαστικός Καλλιρρόη Κατσαφάνα από την Σπάρτη επί τω έργω: τη μία από τις δυο Τσακωνοπούλες/γλυπτά.
Πύργος του Τσικαλιώτη, Πρόγραμμα Artist in Residence.
Ιδέα, επιμέλεια, υλοποίηση: Λουκία Ρίτσαρντς

Στο απόσπασμα της επιστολής που ακολουθεί, λόγω περιορισμένου χώρου, δεν αναφέρονται πολλά ονόματα πολύτιμων συνεργατών, εθελοντών, χορηγών. Δεν τους ξεχνάμε, δεν τους παραλείπουμε, δεν τους αγνοούμε.
Χωρίς την υποστήριξη των Λενιδωτών, η ιδέα αυτή θα είχε παραμείνει άκαρπη.

(…) „Σημαντική ήταν η συμβολή του Τύπου στη δημοσιοποίηση του project στην ευρύτερη περιφέρεια και πανελλαδικά — καθώς είχαμε, μεταξύ άλλων, αρκετούς επισκέπτες από την Τρίπολη, την Σπάρτη, την Αθήνα που ήρθαν στο Λεωνίδιο ειδικά για το σκοπό αυτό. Έγκριτα ΜΜΕ όπως το Αθηνόραμα, ο ΣΚΑΙ, η ΝΕΤ, η Athens Voice, η Καθημερινή, το leonidio.blogspot αφιέρωσαν πολύ χώρο και χρόνο στο πρόγραμμα φιλοξενίας.

Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν τρία δωρεάν εργαστήρια για παιδιά και μεγάλους και επτά ομιλίες/διαλέξεις για εφήβους κι ενήλικες, με πάρα πολύ ικανοποιητική προσέλευση ενός λίαν ενεργού κοινού.
Θεωρώ πολύ ελπιδοφόρο το γεγονός ότι φέτος πολλά από τα παιδιά του Λεωνιδίου στην ερώτηση: “Τί θέλεις να γίνεις, όταν μεγαλώσεις“, απαντούν “Ζωγράφος“.

Ο τόπος μας διαθέτει μία σπάνια ομορφιά και μία ιδιαίτερη αισθητική κληρονομιά.
Οφείλουμε να την προφυλάξουμε όχι μόνον για να τιμήσουμε τους προγόνους που την παρέδωσαν σε εμάς, αλλά και προς χάριν του μέλλοντος μας: της ποιότητας ζωής μας, αλλά και των οικονομικών μας προοπτικών ως τόπος προσέλκυσης εκλεκτών επισκεπτών και δημιουργίας καινοτόμων πνευματικών κι αισθητικών προτάσεων.

Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι πραγματοποιήσαμε την εκδήλωση με εξαιρετικά χαμηλό budget — για τα αντίστοιχα δεδομένα — χάρη στη χορηγία του καφέ Dimello που εξασφάλισε ο ίδιος ο δήμαρχος κ. Δ. Τσιγκούνης, αλλά και χάρη στην αρωγή τοπικών επιχειρηματιών.
Δεν επιβαρύναμε τον Δήμο. Αυτό θεωρώ επίτευγμα κι αισθάνομαι πολύ υπερήφανη για αυτό.

Είμαι πανευτυχής που εμπνεύσαμε τους εθελοντές και ανοίξαμε τον Πύργο Τσικαλιώτη — αφού τον απαλλάξαμε από ξένες προς το πνεύμα και την ιστορία του προσθήκες διακοσμητικών στοιχείων που είχαν συσσωρεύσει εκεί τα χρόνια ή η άγνοια — και τον παραδώσαμε στο κοινό: τους δημότες, στους οποίους ανήκει, και τους επισκέπτες.
Εύχομαι ολόψυχα ο Πύργος Τσικαλιώτη να καταστεί σύντομα μουσείο της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της Τσακωνιάς και να φιλοξενήσει περισσότερους ερευνητές ή καλλιτέχνες.
Είναι ελπιδοφόρο ότι φέτος το καλοκαίρι πανεπιστημιακοί από τις ΗΠΑ αλλά και τη Ρωσία εξέφρασαν το ενδιαφέρον τους να συνεργαστούν με τον Δήμο Λεωνιδίου σε νέα προγράμματα φιλοξενίας.

Τέλος κλείνοντας, ευχαριστώ θερμά τον δήμαρχο του Λεωνιδίου κ. Δ. Τσιγκούνη, το δημοτικό συμβούλιο, τους χορηγούς της εκδήλωσης, τον προϊστάμενο του Δήμου Λεωνιδίου και πρόεδρο του Αρχείου Τσακωνιάς κ. Κώστα Τροχάνη, τον δημοτικό υπάλληλο κ. Μανώλη Ρεντούλη, τον ιστοριοδίφη κ. Παναγιώτη Πιτσελά για την έμπρακτη υποστήριξη και τις πολύτιμες παρατηρήσεις και συμβουλές τους σχετικά με το πρόγραμμα.

Εύχομαι του χρόνου εις ανώτερα!

Λουκία Ρίτσαρντς, Αύγουστος 2010“

Αυτά έγραφα τότε στην επιστολή αποτίμησης του πρώτου δημοτικού προγράμματος φιλοξενίας καλλιτεχνών στην Ελλάδα, η οποία δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Δήμου Λεωνιδίου.
Δεν υπήρξε δεύτερο πρόγραμμα τον επόμενο χρόνο.Τους λόγους οι Λενιδιώτες τους γνωρίζουν καλυτερα από μένα.
Εύχομαι ο νέος δήμαρχος Χαράλαμπος Λυσίκατος να αξιοποιήσει την εμπειρία που αποκομίσαμε τότε.

„Müllteppich II, Deutschland“, 2014

DE/GR

Tapisserie, Kunststoffmaterial und WM-Flaggen, 2014. Häkeln.

Die Arbeiten „Müllteppiche“, die ich aus gesammelten Plastiktüten und farbigen Kunststoff-Folien fertige, spielen zugleich auf unseren persönliche Produktion von Abfall und auf die schwimmenden „Müllteppiche“ an, die auf den Ozeanen immer weiter anwachsen. 

Neben dem Anliegen, aus Abfall Kunstwerke zu schaffen, lege ich großen Wert auf den eigentlichen Prozess der „Müllsammlung“ und -verarbeitung. Die „Müllteppiche“ sind zum Beispiel aus Materialien hergestellt, die ich im Rahmen mehrerer „Müllsafaris“ in Hamburg, Berlin, Leipzig, Dessau oder während eines Kunstprojektes in der Bahn gesammelt habe. Mit einer „Müllspende“ haben Passanten bzw. Passagiere zu dieser Materialsammlung erheblich beigetragen.

In einer traditionellen griechischen Recyclingtechnik, der „Kourelou“, die in Zeiten von Armut und Knappheit wiederbelebt wird, sind die einzelnen Arbeiten von Hand zu konzentrischen Kreisen gehäkelt.

—————————————————–

Ταπισερί από πλαστικό και γερμανικές σημαίες του τελευταίου Μουντιάλ.

Η σειρά *Σκουπιδοχαλιά* αναφέρεται τόσο στη δική μας παραγωγή σκουπιδιών όσο και στα τεράστια σε μέγεθος *νησιά από σκουπίδια ή σκουπιδοχαλιά* που κολυμπούν στους ωκεανούς.

Πέραν της καθ εαυτόν δημιουργίας των χαλιών, δίνω μεγάλο βαρος και στη συλλογή υλικών για την κατασκευή τους μέσω *σκουπιδοσαφάρι* στις πόλεις. Μάζεψα πολύ υλικό σε *σκουπιδοσαφάρι* που πραγματοποίησα στο Βερολίνο, το Αμβούργο, το Ντέσαου, την Λειψία, μόνη ή μαζί με άλλους, καθώς και στα πλαίσια ενός εικαστικού πρότζεκτ στις γερμανικές σιδηροδρομικές γραμμές. Οι περαστικοί και οι επιβάτες με βοήθησαν πολύ στη συλλογή αυτού του υλικού.

Κατασκεύασα τα έργα αυτά με βελονάκι σύμφωνα με την παραδοσιακή τεχνική της *κουρελούς*, με την οποία οι γυναίκες της Ελλάδας σε εποχές στέρησης και φτωχειας έφτιαχναν αριστουργήματα.

Links zu den Müllsafaris:

 http://www.umweltbundesamt.de/muellsafari-auf-schienen-zyklus

http://www.grenswerte.eu/project/bahnfasern/en

http://thikwa-werkstatt.de/index.php/workshops/textilsafari/

Yes, but – Θέλω, αλλά

EN/GR
Never say: „Yes, but“. This is the no 1 mistake in Communication.
Ποτέ μην πεις *όχι, αλλά*. Είναι το νουμερο ένα λάθος στην Επικοινωνία.
——————————

Οταν πριν 4 χρόνια προσπαθούσα να βρω μία αίθουσα στην Αθήνα για να οργανώσω την πρώτη συνάντηση Stitch N Bitch, οι επιχειρηματίες που ρώτησα με έστελναν από τον Αννα στον Καϊάφα:
από τον γενικό διευθυντη, στον προσωπάρχη, στην εξυπηρέτηση πελατών, στο τμήμα μάρκετινγκ,
για να μου εξηγήσει τέλος κάποιο παιδάκι που είχε τελειώσει κάποια ιδιωτική σχολή της πλάκας και μάλλον τον είχαν προσλάβει επειδή δεν στοίχιζε πολύ
— συγχωρήστε μου που μιλάω έτσι, αλλά η ελλειψη σοβαρότητας και προσανατολισμού φαίνεται και τον τρόπο που στελεχώνονται τα τμήματα μάρκετινγκ σε (μεγάλες) ελληνικές επιχειρήσεις —
να μου δώσει την απάντηση προκάτ που την έχω μάθει ως ποίημα:

„Πολύ πρωτότυπη η ιδέα σας, αλλά δεν κάνει για την Ελλάδα“.

Η ιδέα έκανε όμως για την Ελλάδα!
Οπως είχε κάνει για τις ΗΠΑ (όπου την πρωτογνώρισα το 2008) και την Ολλανδία, από όπου πήρα τις *ευλογίες* της πρώτης διδάξασας Κάρλα Μάισεν το 2009 μαζί με το στοιχειώδες νόου χάου:
ετσι το οργανώνουμε, αυτες τις αρχές έχουμε, σε αυτό αποσκοπούμε.
Πήγα την Ολλανδία να δω, να τεστάρω, να γνωρίσω κόσμο και δεν είδα τον λόγο γιατί αυτή η ευχάριστη δραστηριότητα που αποσκοπεί πρωτίστως στην κοινωνική δικτύωση, δεν θα μπορούσε να αρέσει στο ελληνικό κοινό.

Πρώτος και μόνος (αρχικά) ο Δημήτρης Φύσσας της Athens Voice έγραψε για το εγχείρημα που απο την πρωτη συνάντηση στο Cafe Tessera στο κέντρο της Αθήνας εστέφτη με επιτυχία: πλημμυρίσαμε από κόσμο.
Δεν άρεσε η ιδέα στην Ελλάδα;
Γιατί το έκανα εκεί;
Ρώτησα τους ιδιοκτήτες του καφε, αν θα τους πείραζε να καταλάβουμε έναν χώρο πλέκοντας και είπαν Οχι!

Τόσο απλά:

http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/news-voices/κεντώντας-και-πλέκοντας-στην-πόλη

Ακολούθησαν πολλές, πάρα πολλές δημοσιεύσεις, συνεντεύξεις,

(Ιδού μία πολύ ωραία για το Ε της Ελευθεροτυπίας και το γιατί η αισθητική παιδεία ξεστραβώνει

http://de.scribd.com/doc/237862178/Louki-a-Epsilon )

λάιβ εκπομπές στο ραδιόφωνο, πέρασε απίστευτος κόσμος από την ομάδα μας:

από διπλωμάτες, γιατρούς και δικηγόρους έως *απλές νοικοκυρές*, *αγρότισσες* (ναι, ήρθαν στην Αθηνα για να το δουν αυτό που κάνουν στα χωριά), *παιδιά*

και οι συναντήσεις που διοργάνωνα εγω διήρκεσαν 2 χρόνια — μέχρι που έφυγα ξανα για την Γερμανία.

Ιδου μερικά δημοσιεύματα που γράφουν ότι όχι μονο το πλέξιμο κάνει καλό στα νεύρα και τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και αναζωογονεί τα ταμεία:

http://www.kathimerini.gr/44872/article/politismos/arxeio-politismoy/ergoxeiro-h-oikonomikh-drasthriothta-poy-exei-syneparei-thn-ellada-kai-ton-kosmo

http://theneedlefiles.blogspot.de/2011/08/athens-news-you-crafty-thing-by-marie.html

Στην Γερμανία που ήρθα με υποτροφία του Ιδρύματος Künsterdorf Schöppingen τέσταρα την εξέλιξη του πρότζεκτ σε ένα νέο, πιο περίπλοκο κόνσεπτ υπό τον τίτλο: Stitchathon/Βελονοδρομίες.
Προσπαθησα να οργανώσω κάτι στη Ελλάδα με την νέα γνώση κι εμπειρία που είχα μαζέψει στην Γερμανία και την Ολλανδία.
Ακουσα το ίδιο ποίημα απο τους αρμόδιους περιώνυμων πνευματικών ιδρυμάτων της χώρας:
Πολύ ωραία ιδέα, αλλά δεν κάνει για την Ελλάδα!

Ας μην κάνει για την Ελλάδα!
Κάνει για την Εθνική Βιβλιοθήκη και το Πανεπιστήμιο του Αμστερνταμ, κάνει για το ευρωπαϊκό προγραμμα Ιντερρέγκιο, κάνει για το Φεστιβάλ Τεχνών και το υπουργείο Πολιτισμού του κρατιδίου του Αμβούργου, κάνει για την Ομοσπονδιακη Υπηρεσία Περιβάλλοντος στο Βερολινο και το Ντεσάου, κανει για το Θέατρο Τικβά στο Βερολίνο, και πολλούς πολλούς άλλους ολλανδικούς και γερμανικούς κρατικούς φορείς.

Αυτή η μιζέρια, η έλλειψη τόλμης, η άγνοια, η μη διάθεση να δει κανείς κατάματα τις αλλαγές στις κοινωνικές απαιτήσεις και τις καταναλωτικές συνήθειες, στους τρόπους των συναλλαγών, στις αισθητικές προτιμήσεις, στον τρόπο εργασίας που δεν έρχονται, είναι εδώ και θα μείνουν και θα επεκταθούν (όχι και τόσο αργά) και στη μκρή, προστατευμένη κι ανέμελη αγορά της Ελλάδας, είναι η καταδίκη πολλών ελπιδοφόρων και ταλαντούχων ντηζάινερς και εικαστικών της χώρας — είτε το μέσο τους είναι το ύφασμα είτε ο (δηθεν λαμπρός και λίαν υπερφίαλος) χώρος του κοσμήματος.

Πριν από 4 χρόνια αποκαλούσαν αυτά που έλεγα κι έκανα τότε *ακατάλληλα για την Ελλάδα*.
Τέσσερα χρόνια μετά και ποιός δεν εχει ακούσει ή δεν ξέρει ομάδες που πλέκουν σε δημόσιους χώρους;

Σε τέσσερα χρόνια και ποιός δεν θα ξέρει ότι τα κοσμήματα δεν πουλιούνται — με τον τρόπο που γνωριζαμε– παρά τυπώνονται στο σπίτι σου, ότι ο σχεδιαστής δεν *δημιουργεί*, αλλά συνεργάζεται σε *σμήνος*, οτι το κόσμημα ενσωματώνει και λειτουργίες (κυριολεκτικής) επικοινωνίας.
Σε τέσσερα χρόνια κανείς εικαστικός ή ντηζάινερ δεν θα μπορεί να παρουσιάσει τη δουλειά του — όσο ωραία και αν είναι — αν δεν μπορεί να κοινοποιήσει τις σκέψεις του με καθαρότητα σε πέντε αράδες.

Αυτά που σε τέσερα χρόνια θα είναι αυτονόητα, εμείς τα διδάσκουμε τώρα στα εργαστηρια που κάνουμε, γιατί τώρα συμβαίνουν στη Δύση. Μέχρι αύριο δεχόμαστε δηλώσεις συμμετοχής.

Σε τέσσερα χρόνια θα συμβαίνει κάτι άλλο.
Τί θα είναι αυτό;

Θα πάρετε μία γεύση από πόσο *όλα είναι ανοικτά*, *όλα τρέχουν*, *όλα είναι καινούργεια* μέσα από το νέο προτζεκτ που ετοιμάζουμε και θα το ανακοινωσουμε λίαν προσεχώς.

Vor 20 Monaten – Προ 20 μηνών

„Bahnfasern zu Grenzverbindungen“ — Müllsafari im Euregio-Zug zwischen Münster (DE) und Enschede (NL), 2012.

Foto: Müllteppich

——————————————–

*Με ίνες στο τραίνο ανοίγουν τα σύνορα* — Σκουπιδοσαφάρι στο τραίνο που συνδέει την γερμανική πόλη Μύνστερ με την ολλανδική Ενσχεντε.

Φωτογραφία: Σκουπιδοχαλί 

—————————————–

Links/Σύνδεσμοι:

http://www.grenswerte.eu/project/bahnfasern/de

http://www.onassis.gr/online-magazine/lectures-news/news-details.php?id=98