Leave your crisis in Greece (Deutsch)

 

Photo: Zwei Zitronenbäume in Leonidio. Credit: Christoph Ziegler.

Unsere webseite ist online: http://www.leaveyourcrisis.com

_MG_2415

 

Griechenland – Krisenland. Schauplatz der Antike und der Mythen, Wiege der Demokratie, Land der Philosophen und Künstler. Heute Synonym für das wirtschaftliche und politische Scheitern in Europa. Trotz der Tatsache – um mit dem Mythos der Odyssee zu sprechen – dass Griechenland zwischen Skylla und Charybdis navigiert, entdecken gerade jetzt viele Künstler/innen und Kulturschaffende die faszinierende und kontrastreiche Kultur und die inspirierende Vitalität des Landes.

Unsere Workshop- und Reiseangebote in Athen und auf der Peloponnes verbinden einen intensiven Einblick in die griechische Kultur mit der individuellen Schulung und Beratung in der kreativen Arbeit.

„Leave Your Crisis in Greece“ heisst für die Teilnehmenden in erster Linie: Eindrücke sammeln, Experimentieren und neue Perspektiven und Techniken für die eigene Arbeit erschliessen. Und bedeutet zugleich, Krisen und Konflikte anzusprechen, die den persönlichen künstlerischen Schaffensprozess behindern.

Unser Programm für 2018-2019 richtet sich an Künstler/innen, Designer/innen, Fotograf/innen und Kunst-Liebende, die neben der Entwicklung ihrer künstlerischen Projekte einen Einblick in die griechische Kultur und Lebensphilosophie – und deren Umgang mit der wirtschaftlichen und politischen Krise – gewinnen wollen. Ein wichtiger Teil diese Kultur ist Reden, Teilen, Diskutieren und sich für die eigenen Ziele „streitbar“ machen.

 

 

Advertisements

Σταμάτησε το τσουνάμι, designer, ή κάτσε να σε πνίξει! Περί 3D printers

Φωτογραφία: Χοκουσάι/Λουδήτες // και τα δύο έργα του 19ου αιώνα.

Οταν σας αρέσει ένα κείμενο και θέλετε να το κρατήσετε, τί κάνετε;
Το κατεβάζετε, αν είναι διαθέσιμο, από το ίντερνετ ή σκανάρετε τη σελίδα από το βιβλίο ή το περιοδικό σπίτι σας στον σκάνερ και την τυπώνετε ή στην χειρότερη πηγαίνετε στο φωτοτυπικό του γραφείου σας ή της γειτονιάς σας, δίνετε λίγα σεντς και βγάζετε τις φωτοτυπίες που θέλετε. Απαγορεύεται μεν το να σκανάρετε όλόκληρο το βιβλίο, καθώς έχει (συνήθως) δικαιώματα, τη δουλειά σας όμως μπορείτε να την κανετε με τις λιγες σελίδες που χρειάζεστε.

Βιβλία εξακολουθούν να υπάρχουν φυσικά σε υλική ή άυλη μορφή (η-μπουκς), τα οποία αγοράζετε, είτε επειδή είναι βιβλία αναφοράς και τα χρειάζεστε συχνά στη δουλειά σας ή την ζωή σας (π.χ. μία καλή ποιητική συλλογή) είτε επειδή είναι σπανιότατα έργα και δεν τα βρίσκετε εύκολα στο ίντερνετ ή έχουν δικαιώματα που οι εκδότες προστατεύουν δρακόντεια είτε επειδή είναι συλλεκτικά κομμάτια είτε επειδή δίνει κύρος η κατοχή τους.
Ομως το δεύτερο δεν αναιρεί το πρώτο: με έναν υπολογιστή, έναν σκάνερ κι έναν εκτυπωτή ή έστω ένα φωτοτυπικό μπορείτε να κάνετε τη δουλειά σας.

Στην περιπτωση που αγοράσετε το βιβλίο που αγαπάτε, μπορείτε είτε να το παραγγείλετε μέσω ίντερνετ και να έρθει στα χέρια σας σε δύο μερες (Γερμανία) είτε να πάτε σε ένα (καλό) βιβλιοπωλείο, όπου ένας συνήθως γνώστης του αντικειμένου υπάλληλος, μπορεί να σας συστήσει και άλλα έργα του ίδιου συγγραφέα ή σχετική βιβλιογραφία.
Η τιμή για αυτό το σέρβις που ενσωματώνει το βιβλιοπωλείο στην τιμή πώλησης του βιβλίου ειναι εν τω μεταξύ ιδιαίτερα ελκυστική και όχι πολύ υψηλότερη από αυτή της ηλεκτρονικής πλατφόρμας.

Ας συνοψίσουμε τις λέξεις-κλειδιά: υπολογιστής/σκάνερ/εκτυπωτής/κόπια/ηλεκτρονική πλατφόρμα πώλησης/*μπουτίκ ντε λυξ*/εξειδικευμένος πωλητής/αγοραστική εμπειρία ως τμήμα της απόλαυσης του προϊόντος.

Στην ίδια ακριβώς διαδικασία αντικαταστήστε τη λέξη *βιβλίο* με την λέξη *κόσμημα* και θα έχετε την εικόνα της αγοράς σε δύο χρόνια, όταν οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές θα κυκλοφορήσουν — σύμφωνα με δημοσιεύματα του έγκριτου γερμανικού τύπου — στην αγορά ως πέρσοναλ θρη ντι πρίντερ σε πολύ προσιτές τιμές, ώστε να εξοπλίσουν τα νοικοκυριά που εν τω μεταξυ διαθέτουν πολλες και διαφορετικές *απλοποιημένες στην χρήση, πρωην επαγγελματικές* μηχανές: εσπρεσιέρες, αποχυμωτες, ζυμωτές ψωμιού, κινηματογράφο σαλονιού κλπ.
Κάτι αντίστοιχο έγινε με τον πέρσοναλ κομπιούτερ της δεκαετίας του 80: μπήκε αρχικά στα εύπορα νοικοκυριά και σήμερα υπάρχουν μοντέλα από κούτα και με — χειροκίνητης φορτισης — μπαταρία για τα παιδιά στην Αφρική.

Εν τω μεταξύ, αν ζείτε στο Βερολίνο, το Αμβούργο ή την Ζυρίχη, μπορείτε ΤΩΡΑ να πεταχθείτε σε ένα από τα λίγα ακόμα, αλλά ταχύτατα αναπτυσσόμενα, *κόπυ σοπ* της (κεντρικης) γειτονιάς σας, οπου έχετε στείλει με ημαιηλ την φωτογραφία του έργου που θέλετε να τυπώσετε τρισδιάσταστα, την επεξεργαζονται με το ειδικό προγραμμα και σας τυπώσουν στη διάσταση, υλικό και χρώμα που επιθυμείτε το έργο. Στο Βερολίνο π.χ. ένα *3 ντι κόπυ σοπ* χρεώνει το κομψό δακτυλίδι συγχρονου Σουηδού ντηζάινερ με μοτίβο καρδιάς, ιδανικό για ευγενικό δώρο του Αγίου Βαλεντίνου, από συνθετικό υλικό ή κεραμικό, τιμή που ξεκινά από τα 14 ευρώ με ΦΠΑ.

Στο *κόπυ σοπ* θα σας προτείνουν επίσης και άλλα έργα σχεδιαστών που έχουν αυτοί στο μενού τους, απόλυτα νόμιμα ως προς τα δικαιώματα χρήσης και χωρίς να έχετε βαρος στη συνείδηση σας ότι *κοπιάρατε* τζάμπα ένα έργο που σας άρεσε.
Από άλλη ψηφιακή πλατφόρμα, με έδρα το Βερολίνο, με ιδρυτές *νερντς* της τεχνολογίας, του ντηζάιν και των κοινωνικών κινηματων τυπου: σαίηρινγκ και ντου ιτ γιορσελφ, μπορείτε να κατεβάσετε σχέδια ντηζάινερς, έτοιμα-επεξαργασμένα, που τα διαθέτουν τζάμπα σε όποιον θέλει να τα τυπώσει 3 ντι.

Αν σπουδάζετε ντηζάιν σε γερμανικό πανεπιστήμιο, η σχολή σας σίγουρα έχει τον θρη ντι εκτυπωτή της και μπορείτε να παίξετε με πολλές έννοιες ή να κάνετε ωραίες πλακίτσες.
Αν π.χ. θέλετε να τυπώσετε μία καρφίτσα πέτου με τον πρύτανη της σχολής σας με κερατάκια, αρκεί μία φωτογραφία του πρύτανη από τον οδηγό σπουδών, δυο κερατάκια στο φώτοσοπ, επιλογή του σχήματος της καρφίτσας από βαση δεδομένων και βουαλά η καρφίτσα σας, για να τη φορέσετε εσείς και οι αλλοι 1.000, 10.000, 100.000 — γεμίστε τον εκτυπωτή με όση ποσότητα επιθυμείτε — συμφοιτητές σας, και να στείλετε ένα ηχηρό μήνυμα για το πως βλέπετε τα πράγματα, όταν η σύγκλητος συνεδριάζει για τις περικοπές που θα πλήξουν τις σπουδές σας.

Ειρήσθω εν παρόδω: στη μεγάλη φοιτητική διαδήλωση τον χεμώνα του 89 στο Βερολίνο, δύο φοιτητες σκαρφάλωσαν και κρέμασαν ανάμεσα στις δύο υψικάμινους της σχολής καλών τεχνών ένα πανώ με την φράση: UNIMUT, ένας νεολογισμός που διαβαζόταν ταυτόχρονα: θάρρος για το πανεπιστήμιο και ενωμένοι με θάρρος! Το σκαρφάλωμα πάνω στις *5οροφες* υψκάμινους είχε τόλμη και θάρρος και δύναμη — πόσο διαφορετικές ποιότητες από αυτές που απαιτούνται για 
να κτίζεις καθηγητές στα γραφεία τους…

Οπως στη δεκαετία του 80 οι πέρσοναλ κομπιούτερς της απλ δεν ήταν στα χέρια πολλών και όσοι δεν γνώριζαν περι του θέματος, πίστευαν ότι αυτοί που κατέχουν απλ και εργάζονται με αυτούς διηγούνται πράγματα επιστημονικής φαντασιας που δεν θα τα ζήσουν οι ίδιοι, έτσι είμαι σίγουρη ότι πολλοί από εσάς, αγαπητοί αναγνώστες, ενδεχομέχως πιστεύετε ότι αυτά που γράφω είναι αποκυήματα της πλούσιας φαντασίας μου.

Πριν προχωρήσω στο πως ήρθα εγώ για πρώτη φορά σε επαφή με την τεχνολογία 3 Ντι το 2009 στο ατελιέ του Τεντ Νότεν στο Αμστερνταμ και τι εντυπώσεις και σκέψεις μου προκάλεσε, πηγαίνετε στην ιστοσελίδα της έκθεσης Μύθοι/Myths/Mythen ήτοι

http://www.myths2013.net

την οποία διοργάνωσα κι επιμελήθηκα στο Αμβούργο και το Βερολίνο τον περασμένο χρόνο.
Οσοι για πρώτη φορα μπαίνετε σε αυτή τη σελίδα του FB: Mythen/Myths, μπορείτε να ανατρέξετε σε προηγούμενες αναρτήσεις και να πάρετε μία εικονα της επικοινωνιακής δουλειάς που έκαναν οι παραγωγοί της έκθεσης, οι ZLR Betriebsimperium.

Στη σελίδα των Μύθων θα δείτε και έργα του Ελληνο/γερμανικού ντούο Systemalab με έδρα το Αμβούργο. Είναι όλα τυπωμένα σε θρη ντι εκτυπωτή με υλικα: πολυεστερ, χρυσό, ασήμι.
Ναι, αγαπητοί αναγνώστες, όλα τα υλικά τυπώνονται, ακόμα και η τσόχα. Θα τυπώνουμε στο μέλλον όχι μόνο κοσμήματα, αλλά και ρούχα και — κρατηθείτε — φαγητά!

Η επανάσταση στην παραγωγή και τη διακίνηση των προϊόντων αποτελεί μέρος, αιτία και αποτέλεσμα της Τρίτης Βιομηχανικής Επαναστασης που περιγράφει ο Τζέρεμυ Ρίφκιν στο τελευταίο του βιβλίο.

Οι Systemalab ειναι αρχιτέκτονες κι εργάζονται στο γραφείο της διεθνούς φήμης αρχιτεκτονα Ζάχα Χαντίντ στο Αμβούργο. Η Χαντίντ, που έχει τιμηθεί με το αντίστοιχο *νόμπελ* της αρχιτεκτονικής για το έργο της, τυπώνει εδώ και χρόνια τα αρχιτεκτονικά μοντέλα της αντί να τα κανει με το χέρι. Είναι από μόνα τους εργα τέχνης.
Η εφαρμογή θρη ντι προϋπήρχε στα αρχιτεκτονικά γραφεια, όπως η εφαρμογή η-μαίηλ υπήρχε ήδη από το 1979 στη διάθεση και χρήση του αμερικανικού στρατού. Σημερα το χρησιμοποιούμε δωρεάν όλοι όσοι ενδιαφερόμαστε να το αποκτήσουμε.

Την πρόοδο της τεχνολογίας δεν μπορούμε να τη σταματήσουμε, όπως δεν την σταματησαν οι Λουδήτες στις αρχές του 19ου αιώνα σπάζοντας τις υφαντικές μηχανές και δολοφονώντας τους σερίφηδες και τους καπιταλιστές στην Αγγλία.

Εμείς αυτό που μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε μία πραγματικότητα που σε πρώτη ανάγνωση φαντάζει ζοφερή για πολλούς ντηζάινερς —

γιατί

α. θα θέσει εκτός αγοράς όσους δεν μπορούν να ακολουθήσουν τις εξελίξεις

β. θα ρίξει συγκλονιστικά τις τιμές

γ. θα αλλάξει τον τρόπο που διαθέτουμε άνευ χρέωσης ή προστατεύουμε τις ιδέες /έργα μας

δ. θα αφήσει στην αγορά ως μεσάζοντες μόνον αυτούς που στην πώληση και την εξυπηρέτηση του πελάτη δίνουν προστιθέμενη αξία με τις γνώσεις, τη συμβουλευτική τους και το ένστικτο τους για το τι εστί μόδα, τί εστί πρωτοπορία —

είναι να χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας τι λύσεις μπορούμε να βρούμε,
ώστε να καβαλήσουμε το τσουνάμι που έρχεται, για να πάμε πιο μακριά τους στόχους και την εξέλιξη μας και όχι να σταθούμε κόντρα στον όγκο του, γιατί θα μας συντρίψει.

Αυτές τις *στρατηγικές* ή τροπους δράσεις διδάσκω εγώ στα εργαστήρια που εχω ανακοινώσει λαμβάνοντας υποψη μου αυτές και πολλές άλλες αλλαγές που είναι ήδη εδώ. Για μερικά υπάρχουν ακόμα πολύ λίγες θέσεις.
Οι τιμές τους είναι πολύ χαμηλότερες από διαφορα που προσφέρονται στη ελληνική αγορά για να σας τυποποιήσουν, ώστε να μην ξεχωρίζετε, αντί να σας εξελίξουν σε προσωπικότητες με διακριτό εργο.

Είμαι στη διάθεση σας για ερωτήσεις.

υ.γ. Αν όλα αυτά σας φαινονται πολύ μακριά, διαβάστε το κείμενο μου „Yes but, θέλω αλλά“ στο ίδιο μπλογκ που αναφέρεται στην εμπειρία μου, όταν προ 4ετιας έστηνα το πρωτο *στιτς εν μπιτς* /stitchnbitch.org στην Ελλάδα και πολλοί με σνόμπαραν ότι αυτά τα πραγματα δεν είναι για την χώρα, δεν πιάνουν εδώ κλπ.
Παλιά οι μόδες και οι αλλαγές στην Ελλάδα ερχόντουσαν με καθυστέρηση 20ετιας μεά 10ετίας, τώρα 4ετίας, αυριο εξαμήνου. Υπευθυνη για αυτό είναι η καλπάζουσα τεχνολογία.