Ex votos: Now and Then

ΕΝ/ΕΛΛ Ancient Greek ex-votos to please the deity and ask for a favor (left) and contemporary Greek ex-votos to thank God and ask for a favor (right). The persons depicted in the first series are 6th century BC ceramic makers of Corinth offering sacrifice to their city patron Poseidon, while the modern ex-votos refer to an eventual ailment the worshipper prays to deity to cure or has been already cured and the tablet serves as a „thank you note“.

More on the complexity and continuity of Greek art and culture during our curated/100% customized „thematic worshop & Greece trip“ programmes for tiny groups in English or German:

http://www.leaveyourcrisis.com


Τα σημεία επαφής μεταξυ της αρχαίας και σύγχρονης Ελλάδας αναδεκνύουμε και παραδίδουμε προς επεξεργασία στην φαντασία των συμμετεχόντων στα εργαστηρια μας με θεμα „Κόσμημα“ το προσεχές καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Για τους ενδιαφερόμενους να συμμετάσχουν στη διεθνή έκθεση κοσμήματος Σιεράντ με την ομάδα μας, αλλά φοβούνται ότι οι δυνάμεις και οι γνώσεις τους δεν το επιτρέπουν, τα εργαστήρια είναι ένας είδος προετοιμασίας και προεπιλογής για την ομάδα *Ατελιέ Μύθοι* που δίνει τη δυνατότητα σε 4 νέους δημιουργούς ή όχι ιδιαίτερα έμπειρους σχεδιαστές να πειραματιστούν με πραγματικούς όρους διεθνους έκθεσης κι ενδεχομένως να συμμετάσχουν σε αυτήν.

Για τους όρους συμμετοχής παρακαλώ γράψτε σε loukiarichards@gmx.de

 

SnapShot 2016-05-24 um 13.09.04

Advertisements

Cosmos united

EN/GR During August – October 2013 I had a solo exhibition at the Umweltbundesamt (Federal Agency for the Environment) in Dessau, Germany. The Umweltbundesamt is the science and research department of the Federal Ministry of the Enviroment.

It was a great honor for me to present the traditional „Weltanschaung“ of my culture depicted in my embroideries and „koureloudes“ (rugs) made of trash.

For two months visitors and employees faced the old Greek flag I embroidered hanging at the Umweltbundesamt lobby.

I documented and sketched the motifs on paper at the Greek Collection treasury of Τhe Τextile Museum in Washington DC. A scholarship by the Fulbright Foundation made this research possible. I am grateful for this opportunity and challenge. I embroidered the traditional 17th and 18th century motifs between 2009-2010. The title of the work is No! OXI!

To understand Greeks you have to take into account that they uttered many „No s“ during their long history – against all odds. Or as the poet says:

„For some people the day comes
when they have to declare the great Yes
or the great No (…)“

http://cavafy.com/poems/content.asp?id=1&cat=1

Greek embroidery reflects the notion of the „united cosmos“; a world where gods, men, animals and plants are part of  bigger „One“ and cannot exist without each other.

We need to consider this message today.

The workshops we offer in Athens and Leonidio treat textile as an element of life, while mythology is updated to talk address present day dilemmas.

More on our workshops here: http://www.leaveyourcrisis.com

LINKS:

https://www.umweltbundesamt.de/muellsafari-auf-schienen-zyklus

http://www.loukiarichards.de

http://www.myths2015.de

———————————————

Η ατομική μου έκθεση στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Περιβάλλοντος στο Ντέσαου διήρκεσε από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο του 2013. Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Περιβάλλοντος είναι ο επιστημονικός βραχίονας του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Περιβάλλοντος.

Ηταν μεγάλη τιμή για μένα, μία Ελληνίδα εικαστικό, να παρουσιάσω την παραδοσιακή κοσμοθεώρηση της πατρίδας μου όπως την μεταφέρουν χωρίς λέξεις τόσο τα κεντήματα όσο και οι κουρελούδες μου, έργα δηλαδή που παρουσίασα.

Επί δύο μήνες οι επισκεπτες και το προσωπικό της Υπηρεσίας έβλεπαν με τη είσοδο τους στο λόμπυ του εντυπωσιακού, βιοκλιματικού κτιρίου τη σημαία που κέντησα με παραδοσιακά μοτίβα του 17ου και 18ου αιώνα. Τα συνέλεξα και τα σχεδίασα πρωτα σε χαρτί κατά το διάστημα της έρευνας μου στην Ελληνική Συλλογή του Τhe Τextile Museum της Ουάσινγκτον. Την έρευνα αυτή πραγματοποίησα χάρη σε μία υποτροφία του Ιδρύματος Φουλμπράιτ, για την οποία είμαι ευγνώμων.

Τα μοτίβα του ελληνικού κεντήματος αντανακλούν την πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ενιαίος: θεοί, άνθρωποι, ζώα και φυτά είναι μέρος ενός συνόλου και κανένας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλο. Το μήνυμα είναι εξαιρετικά επίκαιρο και χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να το διατυπώσω μέσα από τη δουλειά μου και να το παρουσιάσω στο πιο κατάλληλο μέρος για αυτο τον σκοπό.

Ο τίτλος του έργου είναι ΟΧΙ!

Δεν ειναι ασύνηθες το ΟΧΙ στην μακρά ελληνική ιστορία ή όπως ο ποιητής λέει:

„Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε.“

http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=151&cat=1

Αν απορείτε πως ένα ομοσπονδιακό γερμανικό υπουργείο εδωσε βήμα σε μία Ελληνίδα, στη σημαία και στις κουρελουδες της, θα σας πω το εξής που είναι η αρχή μου σε όλα τα πρότζεκτς  — είτε είναι ατομικές μου εκθέσεις είτε εκθέσεις τρίτων που επμελούμαι:

Αν έχεις κάτι να πεις και τα επιχειρήματα να στηρίξεις το μήνυμα σου, καθώς και την φιλοπονία που για να πραγματοποιήσεις το όραμα σου, πείθεις τους άλλους να σου δώσουν βήμα.

Στα εργαστήρια του καλοκαιριού 2017, θα ασχοληθούμε με το ύφασμα όχι απλώς ως μέσο, αλλά ως τμήμα της ζωής. Θα μιλήσουμε επίσης για τον χώρο της τέχνης στο εξωτερικό και τις δυνατότητες να εκθέσει κανείς το έργο του.

Για περισσότερες πληροφορίες/κρατήσεις ή για να μπείτε στη λίστα με τις ενημερώσεις μας, παρακαλώ γράψτε σε loukiarichards@gmx.de

 

SnapShot 2016-05-17 um 22.34.33

Leave your crisis in Greece (Deutsch)

 

Photo: Zwei Zitronenbäume in Leonidio. Credit: Christoph Ziegler.

Unsere webseite ist online: http://www.leaveyourcrisis.com

_MG_2415

 

Griechenland – Krisenland. Schauplatz der Antike und der Mythen, Wiege der Demokratie, Land der Philosophen und Künstler. Heute Synonym für das wirtschaftliche und politische Scheitern in Europa. Trotz der Tatsache – um mit dem Mythos der Odyssee zu sprechen – dass Griechenland zwischen Skylla und Charybdis navigiert, entdecken gerade jetzt viele Künstler/innen und Kulturschaffende die faszinierende und kontrastreiche Kultur und die inspirierende Vitalität des Landes.

Unsere Workshop- und Reiseangebote in Athen und auf der Peloponnes verbinden einen intensiven Einblick in die griechische Kultur mit der individuellen Schulung und Beratung in der kreativen Arbeit.

„Leave Your Crisis in Greece“ heisst für die Teilnehmenden in erster Linie: Eindrücke sammeln, Experimentieren und neue Perspektiven und Techniken für die eigene Arbeit erschliessen. Und bedeutet zugleich, Krisen und Konflikte anzusprechen, die den persönlichen künstlerischen Schaffensprozess behindern.

Unser Programm für 2018-2019 richtet sich an Künstler/innen, Designer/innen, Fotograf/innen und Kunst-Liebende, die neben der Entwicklung ihrer künstlerischen Projekte einen Einblick in die griechische Kultur und Lebensphilosophie – und deren Umgang mit der wirtschaftlichen und politischen Krise – gewinnen wollen. Ein wichtiger Teil diese Kultur ist Reden, Teilen, Diskutieren und sich für die eigenen Ziele „streitbar“ machen.

 

 

Yes, but – Θέλω, αλλά

EN/GR
Never say: „Yes, but“. This is the no 1 mistake in Communication.
Ποτέ μην πεις *όχι, αλλά*. Είναι το νουμερο ένα λάθος στην Επικοινωνία.
——————————

Οταν πριν 4 χρόνια προσπαθούσα να βρω μία αίθουσα στην Αθήνα για να οργανώσω την πρώτη συνάντηση Stitch N Bitch, οι επιχειρηματίες που ρώτησα με έστελναν από τον Αννα στον Καϊάφα:
από τον γενικό διευθυντη, στον προσωπάρχη, στην εξυπηρέτηση πελατών, στο τμήμα μάρκετινγκ,
για να μου εξηγήσει τέλος κάποιο παιδάκι που είχε τελειώσει κάποια ιδιωτική σχολή της πλάκας και μάλλον τον είχαν προσλάβει επειδή δεν στοίχιζε πολύ
— συγχωρήστε μου που μιλάω έτσι, αλλά η ελλειψη σοβαρότητας και προσανατολισμού φαίνεται και τον τρόπο που στελεχώνονται τα τμήματα μάρκετινγκ σε (μεγάλες) ελληνικές επιχειρήσεις —
να μου δώσει την απάντηση προκάτ που την έχω μάθει ως ποίημα:

„Πολύ πρωτότυπη η ιδέα σας, αλλά δεν κάνει για την Ελλάδα“.

Η ιδέα έκανε όμως για την Ελλάδα!
Οπως είχε κάνει για τις ΗΠΑ (όπου την πρωτογνώρισα το 2008) και την Ολλανδία, από όπου πήρα τις *ευλογίες* της πρώτης διδάξασας Κάρλα Μάισεν το 2009 μαζί με το στοιχειώδες νόου χάου:
ετσι το οργανώνουμε, αυτες τις αρχές έχουμε, σε αυτό αποσκοπούμε.
Πήγα την Ολλανδία να δω, να τεστάρω, να γνωρίσω κόσμο και δεν είδα τον λόγο γιατί αυτή η ευχάριστη δραστηριότητα που αποσκοπεί πρωτίστως στην κοινωνική δικτύωση, δεν θα μπορούσε να αρέσει στο ελληνικό κοινό.

Πρώτος και μόνος (αρχικά) ο Δημήτρης Φύσσας της Athens Voice έγραψε για το εγχείρημα που απο την πρωτη συνάντηση στο Cafe Tessera στο κέντρο της Αθήνας εστέφτη με επιτυχία: πλημμυρίσαμε από κόσμο.
Δεν άρεσε η ιδέα στην Ελλάδα;
Γιατί το έκανα εκεί;
Ρώτησα τους ιδιοκτήτες του καφε, αν θα τους πείραζε να καταλάβουμε έναν χώρο πλέκοντας και είπαν Οχι!

Τόσο απλά:

http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/news-voices/κεντώντας-και-πλέκοντας-στην-πόλη

Ακολούθησαν πολλές, πάρα πολλές δημοσιεύσεις, συνεντεύξεις,

(Ιδού μία πολύ ωραία για το Ε της Ελευθεροτυπίας και το γιατί η αισθητική παιδεία ξεστραβώνει

http://de.scribd.com/doc/237862178/Louki-a-Epsilon )

λάιβ εκπομπές στο ραδιόφωνο, πέρασε απίστευτος κόσμος από την ομάδα μας:

από διπλωμάτες, γιατρούς και δικηγόρους έως *απλές νοικοκυρές*, *αγρότισσες* (ναι, ήρθαν στην Αθηνα για να το δουν αυτό που κάνουν στα χωριά), *παιδιά*

και οι συναντήσεις που διοργάνωνα εγω διήρκεσαν 2 χρόνια — μέχρι που έφυγα ξανα για την Γερμανία.

Ιδου μερικά δημοσιεύματα που γράφουν ότι όχι μονο το πλέξιμο κάνει καλό στα νεύρα και τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και αναζωογονεί τα ταμεία:

http://www.kathimerini.gr/44872/article/politismos/arxeio-politismoy/ergoxeiro-h-oikonomikh-drasthriothta-poy-exei-syneparei-thn-ellada-kai-ton-kosmo

http://theneedlefiles.blogspot.de/2011/08/athens-news-you-crafty-thing-by-marie.html

Στην Γερμανία που ήρθα με υποτροφία του Ιδρύματος Künsterdorf Schöppingen τέσταρα την εξέλιξη του πρότζεκτ σε ένα νέο, πιο περίπλοκο κόνσεπτ υπό τον τίτλο: Stitchathon/Βελονοδρομίες.
Προσπαθησα να οργανώσω κάτι στη Ελλάδα με την νέα γνώση κι εμπειρία που είχα μαζέψει στην Γερμανία και την Ολλανδία.
Ακουσα το ίδιο ποίημα απο τους αρμόδιους περιώνυμων πνευματικών ιδρυμάτων της χώρας:
Πολύ ωραία ιδέα, αλλά δεν κάνει για την Ελλάδα!

Ας μην κάνει για την Ελλάδα!
Κάνει για την Εθνική Βιβλιοθήκη και το Πανεπιστήμιο του Αμστερνταμ, κάνει για το ευρωπαϊκό προγραμμα Ιντερρέγκιο, κάνει για το Φεστιβάλ Τεχνών και το υπουργείο Πολιτισμού του κρατιδίου του Αμβούργου, κάνει για την Ομοσπονδιακη Υπηρεσία Περιβάλλοντος στο Βερολινο και το Ντεσάου, κανει για το Θέατρο Τικβά στο Βερολίνο, και πολλούς πολλούς άλλους ολλανδικούς και γερμανικούς κρατικούς φορείς.

Αυτή η μιζέρια, η έλλειψη τόλμης, η άγνοια, η μη διάθεση να δει κανείς κατάματα τις αλλαγές στις κοινωνικές απαιτήσεις και τις καταναλωτικές συνήθειες, στους τρόπους των συναλλαγών, στις αισθητικές προτιμήσεις, στον τρόπο εργασίας που δεν έρχονται, είναι εδώ και θα μείνουν και θα επεκταθούν (όχι και τόσο αργά) και στη μκρή, προστατευμένη κι ανέμελη αγορά της Ελλάδας, είναι η καταδίκη πολλών ελπιδοφόρων και ταλαντούχων ντηζάινερς και εικαστικών της χώρας — είτε το μέσο τους είναι το ύφασμα είτε ο (δηθεν λαμπρός και λίαν υπερφίαλος) χώρος του κοσμήματος.

Πριν από 4 χρόνια αποκαλούσαν αυτά που έλεγα κι έκανα τότε *ακατάλληλα για την Ελλάδα*.
Τέσσερα χρόνια μετά και ποιός δεν εχει ακούσει ή δεν ξέρει ομάδες που πλέκουν σε δημόσιους χώρους;

Σε τέσσερα χρόνια και ποιός δεν θα ξέρει ότι τα κοσμήματα δεν πουλιούνται — με τον τρόπο που γνωριζαμε– παρά τυπώνονται στο σπίτι σου, ότι ο σχεδιαστής δεν *δημιουργεί*, αλλά συνεργάζεται σε *σμήνος*, οτι το κόσμημα ενσωματώνει και λειτουργίες (κυριολεκτικής) επικοινωνίας.
Σε τέσσερα χρόνια κανείς εικαστικός ή ντηζάινερ δεν θα μπορεί να παρουσιάσει τη δουλειά του — όσο ωραία και αν είναι — αν δεν μπορεί να κοινοποιήσει τις σκέψεις του με καθαρότητα σε πέντε αράδες.

Αυτά που σε τέσερα χρόνια θα είναι αυτονόητα, εμείς τα διδάσκουμε τώρα στα εργαστηρια που κάνουμε, γιατί τώρα συμβαίνουν στη Δύση. Μέχρι αύριο δεχόμαστε δηλώσεις συμμετοχής.

Σε τέσσερα χρόνια θα συμβαίνει κάτι άλλο.
Τί θα είναι αυτό;

Θα πάρετε μία γεύση από πόσο *όλα είναι ανοικτά*, *όλα τρέχουν*, *όλα είναι καινούργεια* μέσα από το νέο προτζεκτ που ετοιμάζουμε και θα το ανακοινωσουμε λίαν προσεχώς.

Art, craft and politics

Photo: Prostitute II, 2011.

NL/EN
Old but still valid: this interview by Tineke van Dun for Dutch magazine „Handwerken Zonder Grenzen“ may interest textile and Greek-embroidery-lovers. It was published in December 2011.
For original text in Dutch please click on the link:

http://de.scribd.com/doc/84541365/Loukia-richards-interview-handwerken-zonder-grenzen

English transcript:

– What is your background in textiles?

I studied Visual Communication at the Hochschule der Kuenste Berlin (now Universitaet der Kuenste Berlin) thank to an Onassis Benefit Foundation grant. I was completely into painting, when I observed the design of a 19th century Peloponnesean kilim. The motif originated in Anatolia and has changed arrangement, colors and meaning after it has been copied by Greek weavers. This discovery fascinated me and made me curious to explore the world of textiles.
I was awarded the Fulbright Foundation Artist Grant in 2007 to do a research at the Greek Embroidery Collection of The Textile Museum in Washington D.C. This was a decisive step in my career and divided it into ‚before and after D.C.‘

– Do you come from a ‘textile-minded’ family?

I grew up literally surrounded by textile. Women in my family loved to embroider, make lace, knit or sew. My grandmother’s family were merchants trading in Istanbul. Textile contributed in their wealth.
My stepfather’s family of Sephardi origin has been in the textile business for very long. They fled from Spain to the Othoman empire after the 1492 Reconquista. The sultan had invited the Jewish weavers of Iberia to settle in Greece (under Othoman rule); in a sense, their textile skills saved them from the Inquisition.

– Which technique do you prefer?

I love embroidery. Craft historians call it the ‚most individualistic craft‘ since the stroke of the needle bears the maker’s signature like the brush strokes tell a lot about the painter’s idiosyncracy.
I do not differentiate between painting and textile art and I transfer techniques of the former to the latter. Modern painting can be technically seen as a row of undisciplined brush strokes and modern embroidery could be seen as a row of undisciplined stitches, I believe.

– Where do you get your inspiration from?

Although I love many textile traditions – for example, I adore the Ikat coats from Central Asia or the embroidered tents of the Othoman sultans or the naive embroideries of pre-revolutionary New England or the Russian 19th century popular textile prints – my main source of inspiration is the Greek tradition.
I think it is quite natural though; I am inspired by a living tradition with textile patterns dating back to 6th century BC that are still in use.

– Who do you admire in textiles, craft, arts etc?

I admire a lot of people but the works that left me breathless were the ones by Polish textile artist Magdalena Abakanovich, American Sheila Hicks and American basket weaver Ed Rossbach. It is hard for me to make a top 5 in the visual arts, but if I have to, this would go like – Old Masters: El Greco, Rublev, Velasquez, Vermeer, Rebrandt. Modern: Mark Rothko, Jenny Holzer, Constantine Brancusi, Vincent Van Gogh, Constantine Parthenis.

– How do you start a new project: what are the steps in this process?

I take a walk around the Acropolis, where the peripatetic school of philosophy used to meet, walk, think and argue.
There, one still sees clearly the Panathenaia procession road. During this festival, the ‚creme de la creme‘ of ancient Athens carried a piece of textile stretched like a sail on a mast in the form of T, atop a chariot in the form of a ship. It was not only an allusion to the naval power of Athens, but more importantly a reminder that the city — πόλις/polis in Greek, thus politics — has ever since the archaic period been considered a ’ship‘ mastered by the crew of its citizens.
Retrieving the cultural and topographic continuity of Greek textile is a powerful boost for my imagination. I also read, think, write and sketch a lot. And then I play with materials and techniques without following any draft. It helps me relax my mind and allow impressions and thoughts to come in, make matches and build the outcome.
‚Material safari‘ is also a great source of inspiration for me. Not rarely, the material leads me to the concept.

– What is the significance of textiles/crafts for Greece or the Greeks?

Textile is a material of sacred character in the hellenic heritage, an allegory for life as innumerable myths testify.
Today, one can still observe how millenium old metaphysics find expression in an embroidered piece of scarlet velvet symbolizing a dead God (Jesus) which is carried through the streets of Greece during the Good Friday litany.
Ancient Greeks had a strong preference for weaving. They had the technology to make textile looking like it has been indeed woven by a spider. If you observe carefully the graceful chitons of the statues, you see painted floral or geometrical motives that one also finds in the Greek Embroidery samples of 17th and 18th century.
Embroidery is considered to be a Persian invention by craft historians. Greece is the bridge between the West and the East throughout its history. The Eastern influence is prominent in the rich decoration of textiles from the main Byzantine era (6th – 15th century) onwards.
Sunni Othoman rulers (15th – 19th century) often prohibited the making of big scale Christian Orthodox art – murals, architecture – which was forced to decline. However, creativity found expression in the already flourishing textile crafts. I think of textile as the very essence of Greek art under Turkish rule.

– Do you find this is different from other countries?

Embroidery (on dress, houseware, religious items, curtains, furniture etc.) is the most beautiful sample of Greek textile art.
Even if we trace stylistic similarities or same influences between Greece and neighboring countries in the field of embroidery, there are great conceptual differences deriving from distinctive cultural backgrounds and history. The embroidery ‚alphabet‘ – the pictograms or motives – may look similar in some cases but the story told is different.
To wrap it up: Greek Embroidery
a) echoes the concept of ‚joy of life‘, a deep rooted belief that life is ‚here and now‘, excluding hell/paradise or a punishing/rewarding God from Greek metaphysics. This concept remains unchanged in Greek collective consciousness since the Homeric times.
b) testifies of a highly extrovert culture which does not hesitate to fuse foreign influences (Greek, Roman, Byzantine, Egyptian (islamic), Othoman, Venetian) into a new style craft historians call ‚unique‘ and
c) manifests the millenium old belief in the ‚united cosmos‘, where man and nature exist in absolute harmony. This is a very contemporary ecological message, I think.

– Are crafts like embroidery, sewing, knitting, lacemaking still alive in Greece?

Unfortunately, the government has decided to save money by closing down the 60 years old fee free craft schools (weaving, embroidery, lacemaking) run by the Greek Crafts Council (EOMMEX). The institution itself will also have to go.
Although there was a lot to be wished regarding the marketing strategies of EOMMEX, this decision sets the tombstone on Greek traditional crafts which – under the right management – could contribute in the recovery of Greek economy and culture.
In rural Greece one still finds women stitching together outside their houses.
However, many Greeks associate crafts with the lower living standards of rural Greece. A white collar job, preferably in the lay-off-safe public sector, has been the dream of many Greeks in the last 30 years, if not longer. This has created the sick mentality of despising everything that is made by one’s own hands. The crisis forces many people to reconsider their values.

– What is your favourite work/project that you have made so far?

The Red Light District Project at Ted Noten Atelier under the auspices of City of Amsterdam was the most exciting project I have ever participated.
The RLD Project had a strong concept, the group of fellow artists was a constant energizer and Ted Noten himself had a big influence on the progress of my work through his accurate comments and supportive suggestions.

– Can you explain about the women’s faces that you made inspired by you work in
Amsterdam? Why did you portrait these women? Why did you choose these techniques?

The women’s faces are the faces of sex workers I met daily while an Artist In Residence at Ted Noten Atelier in the RLD in Amsterdam.
I think one must be very strong to stand half naked at the brothel’s window while drunk men or tourists making silly comments pass by.
I observed various ‚transactions‘ from my window. I do not pity sex workers nor blame them; I do not admire them nor moralize about them.
There is a lot of ambiguity in the portraits I made.
Their colors and shades look quite expressionistic but icons connaisseurs may recognize the Byzantine influence of painting spiritual beings or ideas instead of people.These women are both powerful and fragile, dominating and desperate; beautiful and ugly; vulgar and absolved; ’sinners and saints‘.
In the Orthodox tradition there is an ‚epidemic‘ of former prostitutes, userers, murderers etc. ’sinners‘ who changed their destiny and opted for a new life of kindness, compassion, unconditional love. If you take it out of the religious context, this dynamic concept of deliberate change opposes pre-destination (theological, social, economic) since one can become the master of her/his own life whenever she chooses to.
More specifically: one of the portraits is inspired by a well know icon depicting the archangel Michael. May be it is a sacrilegious act but up to now nobody minded, including church goers. Michael is supposed to be the most powerful angel in the divine hierarchy, the messager of death and salvation – a Christian/Jewish ‚Hermes‘. What message does this angel have to deliver? This is up to the viewer to judge!