Ελληνικό κόσμημα: Τίς πταίει; (Μέρος Γ)

Ενα σημαντικό πρόβλημα που φυσικά δεν χαρακτηρίζει μόνο τον χώρο του ελληνικού κοσμήματος, γίνεται όμως οξύτερο στην Ελλάδα – χώρα μκρή και με *ρηχή* αγορά, όπου *ρηχός* στα οικονομικά σημαίνει όχι μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης λόγω περιορισμένης αγοραστικής δύναμης και έλλειψης καινοτομίας ικανής να προσελκύσει νέους αγοραστές – είναι το γεγονός ότι ο *κύκλος του εικαστικού κοσμήματος* είναι ένα *κλειστό κύκλωμα που αυτοτροφοδοτείται και αυτοαναιρείται*.

Με αυτό δεν εκφράζω μία αξιολογική κρίση πάνω στην ποιότητα των έργων ή στις πρακτικές προβολής κι έκθεσης τους, παρά κάνω την αυτονόητη για όποιον έχει επισκεφτεί εκθέσεις συγχρονου κοσμήματος σε μεγάλες διοργανώσεις του εξωτερικού διαπίστωση: ο κύκλος των ενδιαφερόμενων – δημιουργών, πελατών, κριτικών/επιμελητων/θεσμών – στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά μικρός (και καχεκτικός).

Και το κυριότερο (ή το χειρότερο): Δεν επαρκεί για να θρέψει όλα αυτά τα στόματα που επιθυμούν να βιοποριστούν από το επάγγελμα αυτό (αν υποτεθεί για λόγους απλοποίησης του συλλογισμού ότι όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό τον κύκλο έχουν το ίδιο υψηλό επίπεδο και ελκυστικότητα για τους δυνητικούς αγοραστές).

Για αυτό τον λόγο – υποτίθεται – ότι είναι επιτακτική η ανάγκη να ανοίξει ο κύκλος αυτός και προς το εξωτερικό.

Επιτρέψτε μου να εκφράσω στα αγγλικά τη δυσπιστία μου:

It ‚ s easier said than done / Είναι πιο εύκολο, πιο ανώδυνο να πει κανείς ας ανοίξουμε τον κύκλο, παρά να το κάνει.

Γιατί; Γιατί η ελληνική αγορά και αισθητική, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, δεν έχει μεγάλη σχέση με τις αγορές και την αισθητική του εξωτερικού που κι αυτή είναι διαφορετική στις χώρες του Βορρά από αυτές του Νότου – για πολιτισμικούς, θρησκευτικούς, κοινωνικούς λόγους – και διαφορετική στην Αγγλία από ό,τι στη Γερμανία κλπ.

Ωστόσο παρουσιάζει κάποια κοινά χαρακτηριστικά που – κατά τη γνώμη μου – απουσιάζουν en masse από την αντίστοιχη αγορά της Ελλάδας.

Θα το πω με μία αλληγορία.

Με κόπο κι εκπαίδευση, μπορώ να ανοίξω ως Ελληνας στην Ελλάδα ένα εστιατόριο με σούσι και να προσφέρω υψηλές υπηρεσίες σε πελάτες που επιθυμούν να μάθουν την υψηλής γεύσης και αισθητικής εξωτική κουζίνα που όμως πόρρω απέχει από την παραδοσιακή μας (γευστικότατη) φασολάδα ή τα γεμιστά, με τα οποία έχω μεγαλώσει.

Ομως, για να γίνω διάσημος σεφ και να συρρέουν από όλο το κόσμο για να γευτούν το σούσι μου στην Αθήνα, δεν αρκεί να μαγειρεύω τέλεια ιαπωνικά εδέσματα. Πρέπει να είμαι όχι απλώς άριστος τεχνικά, αλλα και καινοτόμος – νοηματικά, αισθητικά κι αισθησιακά – ως σεφ. Οι *πιστοί* του περίφημου σεφ Νόμπου Ματσουχίσα τον ακολουθούν και στο Τόκυο και στο Παρίσι και στο Μπεβερλυ Χίλς και στην Αθήνα.

Το ίδιο συμβαίνει και με το ελληνικό σύγχρονο κόσμημα. Ενα Ελληνας καλλιτέχνης που αγωνίζεται σε επίπεδο διεθνούς καινοτομίας θα βρει λόγω της απόδοσης του τις πόρτες ανοικτές.

Από την άλλη, πάρα πολλοί Ελληνες σχεδιαστές/καλλιτέχνες/δημιουργοί είναι καλοί, άριστοι, εξαιρετικοί, όμως δυστυχώς – το τονίζω το δυστυχώς – αυτό δεν φτανει, γιατί δεν είναι – στην πλειοψηφία τους – καινότομοι. Καινοτόμος σημαίνει να μας πεις κάτι που δεν έχει ξαναειπωθεί, όχι να μας δείξεις ότι κι εσύ ξερεις να το κάνεις άριστα όπως ο πρώτος που διατύπωσε αυτή την θέση/μορφή/ιδέα. Μπράβο σου για αυτό: για την τεχνική σου κατάρτιση, για την ενημέρωση σου, για τον ενθουσιασμό σου. Ομως αυτό δεν αρκει να σε χρίσει καλλιτέχνη. Γιατί ο καλλιτεχνης έχει πάντα τη δική του υπογραφή.

Αριστα καταρτισμένοι σεφ σούσι δεν τραβούν κόσμο να έρθει στην Αθηνα ειδικά για αυτούς. Ελκύουν ίσως τους φίλους, τους συγγενείς και μερικούς σχετικούς με τον χώρο τουρίστες που θα έρθουν άπαξ για τον ήλιο, την θάλασσα, τα αρχαία, άντε και το σούσι της αθηναϊκής γειτονιάς, το οποίο όμως δεν θα το θεωρήσουν δα και *Μέκκα του σούσι*, ώστε κάθε χρόνο να έρχονται για προσκύνημα. Οι μεγαλες διοργανωσεις καινοτομίας αποτελούν πόλο έλξης διεθνώς. Οι επισκέπτες κάνουν *χατζ* κάθε χρόνο.

Το πως την αδυναμία τους αυτή, οι Ελληνες δημιουργοί μπορούν να την μετατρέψουν σε δύναμη και δυνατότητα, είναι μία άλλη ιστορία. Κανείς όμως δεν προχώρησε στη δουλειά του πετροβολώντας κάθε καλοπροαίρετη και γόνιμη κριτική – και σίγουρα με αυτό τον τρόπο δεν προσέλκυσε ούτε έναν δυνητικά ενδιαφερόμενο παραπάνω. Αντιθετα, έβρασε στο ζουμί του!

 

 

Werbeanzeigen

Ελληνικό κόσμημα: Τίς πταίει; (Β‘ Μέρος)

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα πολλών Ελλήνων δημιουργών που θέλουν να χρησιμοποιήσουν το  κόσμημα ως εικαστικό μέσο και να εκφράσουν πρωτό-τυπες εννοιολογικές κι αισθητικές αξίες, είναι η επανάληψη.

Σίγουρα, η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως. Ωστόσο, η επανάληψη στα βήματα που χάραξαν άλλοι – συνήθως πασίγνωστοι ξένοι καλλιτέχνες, αλλά και Ελληνες δημιουργοί που στάθηκαν κινητήρια δύναμη διεθνούς πρωτοπορίας άλλοτε – όταν δεν αποτελεί συνειδητά προγραμματισμένη μαθησιακή άσκηση (όπως κάνουν οι νέοι ζωγράφοι που στο Λούβρο π.χ. *αντιγράφουν* την Τζοκόντα για εξάσκηση της τεχνικής και του *ματιού* τους και κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για αυτό) – τότε (συνειδητά ή ασυνείδητα) αποτελεί αντιγραφή — κακή ή καλή, ολίγον μας ενδιαφέρει.

Πέραν του ηθικού ζητήματος, αλλά και της *ρετσινιάς του ατάλαντου* που συνοδεύει πάντα τον αντιγραφέα της δημιουργίας άλλου, πρακτικά – στη συνείδηση των τεχνοκριτικών, των συλλεκτών, των επιμελητών, του καλά ενημερωμένου φιλότεχνουν κοινού, των καταρτισμένων δημοσιογράφων η μη πρωτότυπη δημιουργία καταχωρείται ως επανάληψη/αντιγραφή.

Πρωτότυπος σημαίνει ότι μια έννοια ή αισθητική αξία εκφράζεται αυτοτελώς με ολοκληρωμένο και καινοτόμο τρόπο και εξ ορισμού φέρει – αναγνωρίσιμη ως τέτοια – προσωπική (υπο)γραφή.

Ετσι λοιπόν π.χ. θαμμένα/ σκουριασμένα/βρωμισμένα έργα μπορεί αισθητικά ή/και νοηματικά να μας παραπέμπουν στα προ εικοσαετίας πτυχιακά πειράματα „Decay Clothes“

Bildschirmfoto 2017-05-26 um 11.25.18.png

του πολυτάλαντου Χουσεϊν Τσαλαγιάν, αλλά και στα έργα πλήθος άλλων γνωστών καλλιτεχνών ή και στα διεθνή βραβεία φωτορεπορτάζ που προ τριετίας απονεμήθηκαν σε ενότητα για τα θύματα της μεξικανικής μαφίας, εκ των οποίων δεν απέμειναν παρά τα (θαμμένα) ρούχα τους, και να αποτελούν ένα είδος συνέχειας ή διαλόγου με τους ανωτέρω, όμως σε καμμία περιπτωση δεν μπορεί εν έτει 2017 να θεωρηθούν καινοφανή.

Πριν πιστέψετε (και εσείς οι ίδιοι) ότι ανακαλύψατε τον τροχό, διαβάστε τη διεθνή βιβλιογραφία.

Ως προς το θέμα της κατάρτισης των δημοσιογράφων που καλύπτουν το ρεπορτάζ των τεχνών στην Ελλάδα, νομιζω ότι – με εξαίρεση φωτεινές εξαιρέσεις στα ελάχιστα έντυπα ποιότητας που έχουν απομείνει – δεν χρειάζονται λόγια: αρκεί να διαβάσει κανείς τις αντίστοιχες στήλες εφημερίδων όπως η Φαινάνσιαλ Τάιμς ή η Φρανκφουρτερ Αλγκεμάινε και να καταλάβει τη διαφορά γνωσιακής, αναλυτικής και συνθετικής ποιότητας και κρίσης.

Δέον είναι όταν καλύπτουμε θέματα που δεν τα γνωρίζουμε εις βάθος, να μην εμπιστευόμαστε το κριτήριο της *καρδιάς* μας ή *τί μας αρέσει*., αλλά τουλάχιστον να διαβάζουμε. Οχι, τι γράφουν οι σύγχρονοι μας δημοσιογράφοι, αλλά τι μας διδάσκει η ιστορία και η κριτική της τέχνης. Μετά δέον είναι, όταν η δουλειά μας είναι να καλύπτουμε τον χώρο της τέχνης ή να *μπλογκάρουμε* για αυτόν – να επισκεφτόμαστε τις μεγάλες συλλογές – στην Αθήνα π.χ. στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ώστε να καταλαβαίνουμε μετέπειτα στην ζωή μας τι σημαίνει αντικείμενο και τι σημαίνει τέχνη: ενίοτε ταυτίζονται. Να φροντίζουμε δηλαδη να ανοίξει το μάτι μας – όπως λέμε στην καθομιλουμένη.  Τρίτον, αφού έχουμε φτάσει στο σημείο ικανοποιητικής γνωστικής επάρκειας, να φροντίζουμε να έχουμε άποψη και να την τεκμηριώνουμε.

Η σύγχρονη τέχνη – στην οποία περιλαμβάνεται και το σύγχρονο κόσμημα – δεν έχει σχέση με το ρήμα *αρέσω*, αλλά με το ρήμα *ερωτώ*, *διαπιστώνω*, *τέμνω*, *διαλέγομαι*.

Για το θέμα της καινοτομίας θα πούμε περισσότερα σε επόμενο σημείωμα.

Ειρήσθω εν παρόδω, ο χώρος των *εφαρμοσμένων τεχνών: κόσμημα – κεραμική – ύφασμα κ.α.π. * στην Ελλάδα έχει φορέα: το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος που χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό και θέτει τα κριτήρια ποιότητας εγγυώμενο για την κατάρτιση κι επαγγελματισμό των μελών του. Αποστολή του είναι επίσης να προστατεύει τον χώρο των τεχνών και τα μέλη του από το *μπέτε σκύλοι αλέστε* που επικρατεί σε πολλούς τομείς στην χώρα.

UPDATED_What lies behind a templon II?

Mysteries of life and death are performed in the adyton (a’dyton = the place you do not enter, the holy place or secret niche) of the Orthodox church.

Adyton also refers to the „revelation room“ of the Eleusinian Mysteries, where the mystes witnessed the „sun rising at midnight“.

The church is called ecclesia (eklisi’a – congregation) in Greek – it may be used to connote a spiritual or a political congregation.

The term ecclesia reveals that no mystery no wonder no metallaxis, trasfiguration or change can be performed without the participation of the people.

Orthodoxy means „the faith that lifts you up“.

Establishing fruitful connections between the present and the past is part of our programmes for artists + art lovers in Greece.

Check our NEW + Updated websites:

http://www.favelab.tk

http://www.leaveyourcrisis.com

Picture: Behind the templon. Credit> Christoph ZieglerIMG_2446

Embroidery is the new „black“/Το κέντημα είναι το *γκλάμορ* της επόμενης δεκαετίας

EN/GR „OXI!/NO!“. Loukia Richards, 2010. Embroidery of 18th and 19th century Greek traditional motifs on old Greek flag. Credit: Studio Kominis Athens.

„By 2030 3D printing will overtake conventional manufacturing in the fashion industry making exquisite embroidery and hand-crafted pieces the ultimate luxury“.

This is a statement by fashion’s „Bible“ Vogue (British, June 2016).

Professional survival in an industry becoming increasingly high-teched should be added to the advantages of studying textile techniques and „languages“. The intellectual pleasure of deciphering the „esperanto“ of  textile motifs, the aesthetic enrichment of discovering sophisticated form and color arrangements and the serenity deriving from the meditative repetition of needle-strokes are among other well known advantages.

According to various reports published in the same magazine in the first half 2016, mixing craft techniques is the new trend both in fashion and art nowadays. The reason of the crafts dominance is among other things the (human) need to live/appear/act more „cosy“ or tender.


„Μέχρι το έτος 2030 η τρισδιάστατη εκτύπωση θα έχει εκτοπίσει τον παραδοσιακό τρόπο κατασκευής ρούχων κι αξεσουάρ στη βιομηχανία της μόδας και τα κομμάτια εκείνα που είναι φτιγμένα στο χέρι με παραδοσιακές τεχνικές θα αποτελούν πλέον το άκρον άωτον της πολυτέλειας.“

Αυτα γράφει η *Βίβλος της Μόδας* η βρετανική Vogue στο τεύχος του Ιουνίου.

Η επαγγελματική επιβίωση μέσω υψηλού επιπέδου crafs, θα προστεθεί στα πλεονεκτήματα που αυτά δίνουν σε όποιον/α τα κατέχει. Μερικά από αυτά είναι η πνευματική απόλαυση να *διαβάζει* κανείς την *εσπεράντο* των μοτίβων του υφάσματος, ο εμπλουτισμός της αισθητικής του όταν ανακαλύπτει κανείς *σοφιστικέ* κι ασυνήθιστους συνδυασμούς φόρμας και χρώματος, αλλά και η ηρεμία που χαρίζει η διαλογιστική επανάληψη της βελονιάς πάνω στον καμβά.

Σύμφωνα με άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο ίδιο περιοδικό το πρώτο εξάμηνο του 2016, η ανάμιξη των τεχνικών crafs, είναι η νέα τάση τόσο στη μόδα όσο και στην τέχνη. Ο λόγος που τα crafs επανέρχονται δριμύτερα στην αγορά — και με νέα μορφή — είναι, μεταξύ άλλων, η ανάγκη να ζει/φαίνεται/δρα κανείς πιο *τρυφερά* και λιγότερο *δήθεν*. Ξεχάστε την γκλαμουριά τα επόμενα χρόνια, αν θέλετε να είστε *ιν* και πιάστε μία τσουγκράνα, καθώς η γιορτη της σοδειάς στην ταράτσα του κτιρίου σας (urban gardening) θα αντικαταστήσει το *κόκτεϊλ* πάρτυ!

Βέβαια στην Ελλάδα, όπου όλα γίνονται με καθυστέρηση 5 έως 10 χρόνων, τα παρωχημένα και η *χωριατο-γκλαμουριά* που βλέπουμε τόσο στις εφαρμοσμένες όσο και τις καλές τέχνες θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να διεκδικούν τον τίτλο της *ελληνικής πρωτοπορίας*. Ποιός όμως καλος ντηζάινερ ή καλλιτέχνης χρειάζεται την ελληνική αγορά για να επιβιώσει, όταν — σύμφωνα με τις προβλέψεις του ίδιου περιοδικού — μέχρι το 2030 το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού θα απασχολείται μέσω τηλε-εργασίας, όπερ μεθερμηνευόμενον: παράγεις στο Α μέρος, πουλάς παντού.

flagge01.jpg

 

 

ATELIERWOHNUNG, 80 oder 100 QM, IN ATHEN/AUGUST ab 300 euro/Künstler!

Wir vermieten im August 2018 eine 80 qm Künstler-Wohn- und Atelierraum – minimal möbliert im Stadtteil Kolonos/Athen (sehr gute Verkehrsverbindungen: 7 Min Busfahrt nach Omonoia-Stadtzentrum/ 3 Min U-Bahn Fahrt) für nur 450 Euro –  – wenn einzeln gebucht – inklusiv Nebenkosten/Künstler von 1sten August bis 31 August. Die Wohnung liegt auf einer Etage (im ersten Stock) und eignet sich für 2 Künstler (2 Einzelzimmer, 1 Badezimmer, Vorraum, 200 qm Terasse, Balkon usw.) Gesamtpreis für 2 KünstlerINNEN: 600 Euro und für 1 KünstlerIN:  450 Euro inklusiv Nebenkosten.

Und wir vermieten eine helle 100 qm Atelierwohnung im Stadtzentrum – im Stadtteil Exarchia, dem Universitäts- und Künstlerviertel von Athen. Die Wohnung liegt in der 3. Etage und ist geteilt in Empfangsraum, 2 Schlafzimmer  und Atelierraum. Küche mit Waschmaschine, Bad mit WC und Badewanne, Gäste-WC sind vorhanden. Die Wohnung eignet sich für 1-2 Künstler. Preis für den zeitraum: 1-31 August 2018: 580 Euro inklusiv Nebenkosten für einen Künstler. Gesamtpreis für 2 Künstler: 850 Euro inklusiv Nebenkosten.

Weitere Informationen (Bilder & Details) auf Anfrage. Wir freuen uns über Eure Mail!

Bitte an: rossozett@gmail.com

 

 

05

 

Είναι η οικονομία, ανόητες!

Photo: Christoph Ziegler, Beach Moebling.

Συχνά ερχονται στα εργαστήρια και τις ομάδες μας Ελληνες ντηζάινερς με πολύ όμορφη δουλειά – όμορφη για τη δεκαετία του ’90 όμως. Η σύγχρονη τέχνη δεν εξετάζει την ομορφιά, αλλά ουτε τον εσωτερικό κόσμο των δημιουργών, όπως εσφαλμενα πιστεύουν πολλοι στην Ελλάδα. Αυτα τα θέματα είναι ντεμοντέ. Η συγχρονη τέχνη, στη οποία υπάγεται και το εικαστικό κόσμημα – αφορά τον ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ κόσμο, το πόσο ευαίσθητο όργανο ή *μεντιουμ* είναι ο καλλιτέχνης στην καταγραφή κι αποτυπωση του.

Αυτό που ζητά το διεθνές κοινό από έναν καλλιτέχνη κοσμήματος δεν είναι τα χέρια ή τα συναισθήματα του, αλλα οι σκέψεις του. Σε μία χωρα, όπου η πρωτότυπη σκέψη δεν ευδοκιμεί, καθώς η εκπαίδευση και η μορφωση δεν είναι κοινωνική αξία πλέον ούτε εγγυάται την ανοδική κοινωνική κινητικότητα, δεν εχουμε δυστυχώς τόσους καλούς ντηζάινερς, για να δημιοργήσουμε *ελληνική σχολή*.

Εχουμε όμως πολύ καλά *μυαλά* σε πολλούς διαφορετικούς τομείς που ως *σμήνος ειδικοτήτων* μπορούν να συνεργαστούν και να μεγαλουργήσουν – αν κι όταν οι Ελληνες ομονοήσουν.

Η τέχνη στην Γερμανία, αλλά και άλλες χώρες της ΕΕ, δεν αντιμετωπίζεται ως ένας τομέας με διακοσμητικό χαρακτήρα, αλλα ως δεξαμενή ανίχνευσης νέων ιδέων, ως γέφυρα αλληλεπίδρασης μεταξύ ελεύθερης σκέψης (έξω από καλούπια) και επιστήμης.

Τι είναι η σύγχρονη τέχνη; ή μάλλον ποιός είναι ο προορισμός της;

Να γεννά συζητησεις, να ανιχνεύει τρόπους να βλέπουμε τον κόσμο πέραν της πεπατημένης, να καταγράφει στη συνείδηση των θεατών σημαντικά κοινωνικά κοινωνικά ζητήματα, να πειραματίζετα με τις μεταβαλλόμενες ή τις νέες αξίες.

Τα δικά μας πρότζεκτ κινούνται μεταξύ τέχνης, οικονομίας κι επικοινωνίας και έχουν πολλάκις χρηματοδοτηθεί από γερμανικούς κρατικούς φορείς που υποστηρίζουν την καινοτομία.

„Ο κόσμος έχει βαρεθεί να βλέπει απλώς κοσμήματα“, όπως λέει η ντηζάινερ Μαρτίνε Κορνέλια από το Ρότερνταμ. Το ξέρουμε πολύ καλά, είναι άλλωστε κοινό μυστικό.

 

26ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:

http://www.favelab-athens.tk

http://www.initiation-project.com
http://www.loukiarichards.de
www,christophziegler.com

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ: Τέχνη/εθνολογία/κόσμημα + Επάγγελμα Καλλιτέχνης. Ελλάδα, Φλεβάρης του 2015.

Photo: Jack Nicholson, The Passenger by Michelangelo Antonioni, 1975

Ο Τζακ Νίκολσον στο „Επάγγελμα Rεπόρτερ“ του Μιχελάντζελο Αντονιόνι το 1975.

—————————————————————————-

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2015

1. Φρα Αντζέλικο, Ρέμπραντ, Βερμέερ, Βελάσκεθ, Γκρέκο.

Πέντε γίγαντες της ευρωπαϊκής τέχνης και τί μπορεί να αποκομίσει ένας σύγχρονος δημιουργός κοσμήματος από την ζωή και το έργο τους.

Ιστορία, σημασία, σκυτάλη, δράση!
Μία εντατική περιήγηση στην ιστορία της ευρωπαϊκής τέχνης σε πέντε σταθμούς.
Ενα εντατικό διήμερο θεωρίας και πρακτικών ασκήσεων με στόχο να εκφράσουμε μέσα από ένα κόσμημα που θα φτιάξουμε το δίδαγμα των αξιών της Δύσης σήμερα.

Σάββατο 7 και Κυριακή 8 Φεβρουαρίου
——————————————————————————
2. Εθνολογία, ιστορία της ευρωπαϊκής τέχνης και κόσμημα:

Το *έθνικ* στοιχείο συγκινεί κι εμπνέει πολλούς δημιουργούς κοσμήματος.
Που όμως σταματά ο θαυμασμός ή και το ασυνείδητο, συχνά, κοπιάρισμα της τέχνης του — κατά τον Χάξλεϋ — *Αγριου* και πού ξεκινά το έναυσμα να κοιτάξουμε τη δική μας κουλτούρα και να δημιουργησουμε σύμφωνα με τις δοξασίες και τις ανάγκες της;

Πως λειτουργεί η ανθρώπινη σκέψη, ποιούς φοβους επιδιώκει να ανατρέψει, ποιά εύνοια να εξασφαλίσει, και με ποιά *αξεσουάρ* το επιχειρεί – που μόνο διακοσμητικά στοιχεία δεν είναι – είναι ένα απο τα ερωτήματα που επιχειρεί να απαντήσει αυτό το εργαστήριο.

Είναι οι δοξασίες του *αρχαϊκού* ανθρώπου τόσο απομακρυσμένες από τις δικές μας, όσο πιστεύουμε;

Πλούσιο οπτικό υλικό, αλλά και πολλές δημιουργικές ασκήσεις χρησιμεύουν, ώστε να κατανοήσει κανείς που σταματά η ανούσια μίμηση των *εθνολογικών συλλογών* και ξεκινά η δημιουργία πρωτότυπου, σύγχρονου κοσμήματος.

Η αντιπαραβολή των παραδόσεων της Αφρικής, Ωκεανίας, Ασίας και Αμερικής με την ευρωπαϊκή τέχνη, από τη εποχή των ανακαλύψεων έως την ανεξαρτησία των περιοχών αυτών από τα δεσμά της αποικιοκρατίας, είναι άλλο τμήμα — δημιουργικό και θεωρητικό — του εργαστηρίου.

Λεωνίδιο, Παρασκευή 13, Σάββατο 14 και Κυριακή 15 Φεβρουαρίου.

Δυνατότητα διανυκτέρευσης/φιλοξενίας στο Αρχοντικό όπου πραγματοποιείται το εργαστήριο.
———————————————————————–
3. Επάγγελμα Kαλλιτέχνης

Μία ολιστική προσέγγιση του κοσμήματος και όλων των παραμέτρων που επηρεάζουν την επίτευξη των στόχων του δημιουργού:
Από την πρώτη ιδέα έως την ανεύρεση του σωστού χώρου παρουσίασης και της πηγής χρηματοδότησης.

Το εργαστήριο πραγματεύεται τα ισχύοντα στις προδιαγραφές, την επικοινωνία και την παρουσίαση του εικαστικού κοσμήματος στην αγορά του εξωτερικού, αναλύει τον ρόλο της μοντέρνας τέχνης των τελευταίων 150 ετών στην κατανόηση της γλώσσας του σύγχρονου εικαστικού κοσμήματος, εξηγεί με συγκεκριμένα παραδείγματα τι είναι η ιδέα, το σκεπτικό, το μήνυμα, οι αναφορές, το αφήγημα, το πλαίσιο ενός έργου ή σειράς.

Συνδυάζει θεωρία με ζωντανά παραδείγματα κι επαγγελματικές ασκήσεις σε γρήγορο ρυθμό και οι συμμετέχοντες διδάσκονται θεμελιώδεις αρχές της επικοινωνίας για την προβολή του έργου τους αλλά και τη βελτίωση του σκεπτικού τους. Παράλληλα βιώνουν τις συνθήκες μάθησης, εργασίας κι απόδοσης υπό τις οποίες λειτουργούν οι συνάδελφοι τους στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Γερμανία, Ολλανδία, Αμερική κλπ.): έντονη, συγκεντρωμένη, γρήγορη, συνδυαστική και χωρίς στεγανά σκέψη και δράση.


Το εργαστήριο εξηγεί όλα τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει ο δημιουργός από την αρχική ιδέα έως την υλοποίηση του έργου και την παρουσίαση του φακέλου για να βρει ανταπόκριση στη δουλειά του.

Διαλευκάνει παρανοήσεις που επικρατούν στην ελληνική αγορά σχετικά με τον τρόπο προβολής, το κτίσιμο της καριέρας, τα κριτήρια της αξίας και της τιμολόγησης του έργου, αλλά και το σαβουάρ βιβρ της επικοινωνίας των δημιουργών εικαστικού κοσμήματος με ξένους/Ελληνες φορείς και πελάτες.

Αναλύει τα διεθνή στάνταρντς και εξηγεί τις απαιτήσεις (γνώσεις, ήθος, τρόπο συναλλαγών, εκπροσώπηση κλπ.) που πρέπει να έχουν οι δημιουργοί από τους μεσάζοντες, πωλητές, γκαλερίστες και λοιπούς εκπροσώπους των έργων τους.

Τέλος, περιγράφει τις πολλαπλές εφαρμογές του κοσμήματος και του ντηζάιν στη σύγχρονη αγοράς τέχνης.

Αθήνα, Σάββατο 21 και Κυριακή 22 Φεβρουαρίου

Για δηλώσεις συμμετοχής κι ερωτήσεις, παρακαλώ επικοινωνήστε μέχρι την Τρίτη 3 Φεβρουαρίου με loukiarichards@yahoo.com