Αγνοια κινδύνου

Η άγνοια του νομικού καθεστώτος μπορεί να σε βάλει σε μεγάλους μπελάδες.

Καλό είναι, πέραν της γνώσης των Οικονομικών που προϋποθέτει μία εργασία όπως το Κόσμημα, καθώς άπτεται του εμπορίου, να είσαι πληροφορημένη για τις νομικές επιπτώσεις που μπορεί να έχουν τα λόγια ή οι απερίσκεπτες πράξεις σου.

Ιδού ένα παράδειγμα:

Η ντηζάινερ Χ επισκέπτεται την έμπορο Ψ στην Ελλάδα, η οποία μόλις μαθαίνει για τη συνεργασία της με την επιμελήτρια Υ, αποκαλεί την Υ – την οποία δεν γνωρίζει – *α και β και γ* – επίθετα που θίγουν τον επαγγελματισμό της Υ, τα οποία – ισχυρίζεται η Ψ – της τα μετέφεραν άλλοι.

Η ντηζάινερ Χ μεταφέρει στην επιμελήτρια Υ τα λεγόμενα της εμπόρου Ψ.

Η Ψ διατρέψει τον κίνδυνο να βρεθεί κατηγορούμενη για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης κατά της Υ, καθώς διασπείρει ύβρεις και συκοφαντίες – ποινικό αδίκημα που συχνά συνοδεύεται από αστική αγωγή χρηματικής αποζημίωσης.

Αλλο παράδειγμα:

Η Διοργανώτρια Ηβεντς Μ, ανταγωνίστρια της Διοργανώτριας Ηβεντς Κ, αναρτά ένα σχόλιο στην επαγγελματική σελίδα μέσου κοινωνικής δικτύωσης της Κ, με το οποιο αποκαλεί την Κ *αποτυχημένη*, *περίγελο του χώρου* και της καταλογίζει *εξαπάτηση πελατών*.  Η Κ μηνύει την Μ για συκοφαντική δυσφήμιση μέσω του Τύπου – καθώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θεωρούνται Τύπος (εφημερίδες δηλαδή),  αλλα και για προσβολή της προσωπικότητας της Κ.

Τρίτο παράδειγμα:

Ο επιμελητής Ω διαβάζει στο ίντερνετ την ιδέα του επιμελητή Ζ και την κοπιάρει. Ο επιμελητής Ζ τον μηνύει για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, για την οποία ΔΕΝ προ-απαιτείται κατοχύρωση της ιδέας σε βιβλιοθήκη ή άλλο θεσμικό όργανο, καθώς η ευρωπαϊκή νομοθεσία ορίζει ότι ιδιοκτήτης της ιδέας είναι αυτοματα κι αυταπόδεικτα ο δημιουργός της.

Και για να το κάνουμε ακόμα πιο περίπλοκο:

Ο επμελητής Ζ κατοικεί στην χώρα της ΕΕ Α και ο επιμελητής Ω στην χώρα της ΕΕ Β.

Ο επμελητής Ζ ακολουθεί τη νομική διαδικασία εναντίον του Ω στην χώρα που ο ίδιος κατοικεί, καθώς διάβσσε την αναρτηση της κλεμμένης ιδέας του στην χώρα Α, στην οποία κατοικεί, αναγκάζοντας τον Ω να παραστεί στο δικαστήριο της χώρας Α – αυξάνοντας έτσι τα δικαστικά έξοδα του Ω.

Αν ο Ω δεν εμφανιστεί στο δικαστήριο της χώρας του Ζ, τότε ο Ζ πετυχαίνει τη καταδίκη του Ω εν τη απουσία του και ξεκινά τη διαδικασία, ώστε να εκτελέσει την απόφαση του δικαστηρίου της ΕΕ χώρας Α στην ΕΕ χώρα Β, όπου διαμένει και έχει περιουσιακά στοιχεία ο Ω.

Η άγνοια κινδύνου μπορεί να αποβεί επικίνδυνη και δαπανηρή.

Τη συμμετοχή στις δικές μας ομάδες συνοδεύει ΠΑΝΤΑ ένα ιδιωτικό συμφωνητικό που περιγράφει επακριβώς τι θα συμβεί ακόμα και στις περιπτωσεις εκείνες που η έκθεση που διοργανώνουμε αναβληθεί από έκτακτη εξωτερική αιτία, όπως π.χ. μία πλημμύρα ή μία επανάσταση.

Οσοι/ες θέλουν να παραμείνουν στον κλάδο και να εργαστούν αποτελεσματικά θα χρειαστούν επαγγελματικές συμβουλές. Σίγουρα τα ανωτέρω παραδείγματα με τις παρά-νομες πρακτικές δεν μιλούν για ανθρώπους που θα παραμείνουν για πολυ καιρό ενεργοί στον κλάδο.

 

Advertisements

Ελληνικό κόσμημα: Τίς πταίει; (Μέρος Γ)

Ενα σημαντικό πρόβλημα που φυσικά δεν χαρακτηρίζει μόνο τον χώρο του ελληνικού κοσμήματος, γίνεται όμως οξύτερο στην Ελλάδα – χώρα μκρή και με *ρηχή* αγορά, όπου *ρηχός* στα οικονομικά σημαίνει όχι μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης λόγω περιορισμένης αγοραστικής δύναμης και έλλειψης καινοτομίας ικανής να προσελκύσει νέους αγοραστές – είναι το γεγονός ότι ο *κύκλος του εικαστικού κοσμήματος* είναι ένα *κλειστό κύκλωμα που αυτοτροφοδοτείται και αυτοαναιρείται*.

Με αυτό δεν εκφράζω μία αξιολογική κρίση πάνω στην ποιότητα των έργων ή στις πρακτικές προβολής κι έκθεσης τους, παρά κάνω την αυτονόητη για όποιον έχει επισκεφτεί εκθέσεις συγχρονου κοσμήματος σε μεγάλες διοργανώσεις του εξωτερικού διαπίστωση: ο κύκλος των ενδιαφερόμενων – δημιουργών, πελατών, κριτικών/επιμελητων/θεσμών – στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά μικρός (και καχεκτικός).

Και το κυριότερο (ή το χειρότερο): Δεν επαρκεί για να θρέψει όλα αυτά τα στόματα που επιθυμούν να βιοποριστούν από το επάγγελμα αυτό (αν υποτεθεί για λόγους απλοποίησης του συλλογισμού ότι όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό τον κύκλο έχουν το ίδιο υψηλό επίπεδο και ελκυστικότητα για τους δυνητικούς αγοραστές).

Για αυτό τον λόγο – υποτίθεται – ότι είναι επιτακτική η ανάγκη να ανοίξει ο κύκλος αυτός και προς το εξωτερικό.

Επιτρέψτε μου να εκφράσω στα αγγλικά τη δυσπιστία μου:

It ‚ s easier said than done / Είναι πιο εύκολο, πιο ανώδυνο να πει κανείς ας ανοίξουμε τον κύκλο, παρά να το κάνει.

Γιατί; Γιατί η ελληνική αγορά και αισθητική, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, δεν έχει μεγάλη σχέση με τις αγορές και την αισθητική του εξωτερικού που κι αυτή είναι διαφορετική στις χώρες του Βορρά από αυτές του Νότου – για πολιτισμικούς, θρησκευτικούς, κοινωνικούς λόγους – και διαφορετική στην Αγγλία από ό,τι στη Γερμανία κλπ.

Ωστόσο παρουσιάζει κάποια κοινά χαρακτηριστικά που – κατά τη γνώμη μου – απουσιάζουν en masse από την αντίστοιχη αγορά της Ελλάδας.

Θα το πω με μία αλληγορία.

Με κόπο κι εκπαίδευση, μπορώ να ανοίξω ως Ελληνας στην Ελλάδα ένα εστιατόριο με σούσι και να προσφέρω υψηλές υπηρεσίες σε πελάτες που επιθυμούν να μάθουν την υψηλής γεύσης και αισθητικής εξωτική κουζίνα που όμως πόρρω απέχει από την παραδοσιακή μας (γευστικότατη) φασολάδα ή τα γεμιστά, με τα οποία έχω μεγαλώσει.

Ομως, για να γίνω διάσημος σεφ και να συρρέουν από όλο το κόσμο για να γευτούν το σούσι μου στην Αθήνα, δεν αρκεί να μαγειρεύω τέλεια ιαπωνικά εδέσματα. Πρέπει να είμαι όχι απλώς άριστος τεχνικά, αλλα και καινοτόμος – νοηματικά, αισθητικά κι αισθησιακά – ως σεφ. Οι *πιστοί* του περίφημου σεφ Νόμπου Ματσουχίσα τον ακολουθούν και στο Τόκυο και στο Παρίσι και στο Μπεβερλυ Χίλς και στην Αθήνα.

Το ίδιο συμβαίνει και με το ελληνικό σύγχρονο κόσμημα. Ενα Ελληνας καλλιτέχνης που αγωνίζεται σε επίπεδο διεθνούς καινοτομίας θα βρει λόγω της απόδοσης του τις πόρτες ανοικτές.

Από την άλλη, πάρα πολλοί Ελληνες σχεδιαστές/καλλιτέχνες/δημιουργοί είναι καλοί, άριστοι, εξαιρετικοί, όμως δυστυχώς – το τονίζω το δυστυχώς – αυτό δεν φτανει, γιατί δεν είναι – στην πλειοψηφία τους – καινότομοι. Καινοτόμος σημαίνει να μας πεις κάτι που δεν έχει ξαναειπωθεί, όχι να μας δείξεις ότι κι εσύ ξερεις να το κάνεις άριστα όπως ο πρώτος που διατύπωσε αυτή την θέση/μορφή/ιδέα. Μπράβο σου για αυτό: για την τεχνική σου κατάρτιση, για την ενημέρωση σου, για τον ενθουσιασμό σου. Ομως αυτό δεν αρκει να σε χρίσει καλλιτέχνη. Γιατί ο καλλιτεχνης έχει πάντα τη δική του υπογραφή.

Αριστα καταρτισμένοι σεφ σούσι δεν τραβούν κόσμο να έρθει στην Αθηνα ειδικά για αυτούς. Ελκύουν ίσως τους φίλους, τους συγγενείς και μερικούς σχετικούς με τον χώρο τουρίστες που θα έρθουν άπαξ για τον ήλιο, την θάλασσα, τα αρχαία, άντε και το σούσι της αθηναϊκής γειτονιάς, το οποίο όμως δεν θα το θεωρήσουν δα και *Μέκκα του σούσι*, ώστε κάθε χρόνο να έρχονται για προσκύνημα. Οι μεγαλες διοργανωσεις καινοτομίας αποτελούν πόλο έλξης διεθνώς. Οι επισκέπτες κάνουν *χατζ* κάθε χρόνο.

Το πως την αδυναμία τους αυτή, οι Ελληνες δημιουργοί μπορούν να την μετατρέψουν σε δύναμη και δυνατότητα, είναι μία άλλη ιστορία. Κανείς όμως δεν προχώρησε στη δουλειά του πετροβολώντας κάθε καλοπροαίρετη και γόνιμη κριτική – και σίγουρα με αυτό τον τρόπο δεν προσέλκυσε ούτε έναν δυνητικά ενδιαφερόμενο παραπάνω. Αντιθετα, έβρασε στο ζουμί του.

 

 

Ελληνικό κόσμημα: Τίς πταίει; (Β‘ Μέρος)

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα πολλών Ελλήνων δημιουργών που θέλουν να χρησιμοποιήσουν το  κόσμημα ως εικαστικό μέσο και να εκφράσουν πρωτό-τυπες εννοιολογικές κι αισθητικές αξίες, είναι η επανάληψη.

Σίγουρα, η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως. Ωστόσο, η επανάληψη στα βήματα που χάραξαν άλλοι – συνήθως πασίγνωστοι ξένοι καλλιτέχνες, αλλά και Ελληνες δημιουργοί που στάθηκαν κινητήρια δύναμη διεθνούς πρωτοπορίας άλλοτε – όταν δεν αποτελεί συνειδητά προγραμματισμένη μαθησιακή άσκηση (όπως κάνουν οι νέοι ζωγράφοι που στο Λούβρο π.χ. *αντιγράφουν* την Τζοκόντα για εξάσκηση της τεχνικής και του *ματιού* τους και κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για αυτό) – τότε (συνειδητά ή ασυνείδητα) αποτελεί αντιγραφή — κακή ή καλή, ολίγον μας ενδιαφέρει.

Πέραν του ηθικού ζητήματος, αλλά και της *ρετσινιάς του ατάλαντου* που συνοδεύει πάντα τον αντιγραφέα της δημιουργίας άλλου, πρακτικά – στη συνείδηση των τεχνοκριτικών, των συλλεκτών, των επιμελητών, του καλά ενημερωμένου φιλότεχνουν κοινού, των καταρτισμένων δημοσιογράφων η μη πρωτότυπη δημιουργία καταχωρείται ως επανάληψη/αντιγραφή.

Πρωτότυπος σημαίνει ότι μια έννοια ή αισθητική αξία εκφράζεται αυτοτελώς με ολοκληρωμένο και καινοτόμο τρόπο και εξ ορισμού φέρει – αναγνωρίσιμη ως τέτοια – προσωπική (υπο)γραφή.

Ετσι λοιπόν π.χ. θαμμένα/ σκουριασμένα/βρωμισμένα έργα μπορεί αισθητικά ή/και νοηματικά να μας παραπέμπουν στα προ εικοσαετίας πτυχιακά πειράματα „Decay Clothes“

Bildschirmfoto 2017-05-26 um 11.25.18.png

του πολυτάλαντου Χουσεϊν Τσαλαγιάν, αλλά και στα έργα πλήθος άλλων γνωστών καλλιτεχνών ή και στα διεθνή βραβεία φωτορεπορτάζ που προ τριετίας απονεμήθηκαν σε ενότητα για τα θύματα της μεξικανικής μαφίας, εκ των οποίων δεν απέμειναν παρά τα (θαμμένα) ρούχα τους, και να αποτελούν ένα είδος συνέχειας ή διαλόγου με τους ανωτέρω, όμως σε καμμία περιπτωση δεν μπορεί εν έτει 2017 να θεωρηθούν καινοφανή.

Πριν πιστέψετε (και εσείς οι ίδιοι) ότι ανακαλύψατε τον τροχό, διαβάστε τη διεθνή βιβλιογραφία.

Ως προς το θέμα της κατάρτισης των δημοσιογράφων που καλύπτουν το ρεπορτάζ των τεχνών στην Ελλάδα, νομιζω ότι – με εξαίρεση φωτεινές εξαιρέσεις στα ελάχιστα έντυπα ποιότητας που έχουν απομείνει – δεν χρειάζονται λόγια: αρκεί να διαβάσει κανείς τις αντίστοιχες στήλες εφημερίδων όπως η Φαινάνσιαλ Τάιμς ή η Φρανκφουρτερ Αλγκεμάινε και να καταλάβει τη διαφορά γνωσιακής, αναλυτικής και συνθετικής ποιότητας και κρίσης.

Δέον είναι όταν καλύπτουμε θέματα που δεν τα γνωρίζουμε εις βάθος, να μην εμπιστευόμαστε το κριτήριο της *καρδιάς* μας ή *τί μας αρέσει*., αλλά τουλάχιστον να διαβάζουμε. Οχι, τι γράφουν οι σύγχρονοι μας δημοσιογράφοι, αλλά τι μας διδάσκει η ιστορία και η κριτική της τέχνης. Μετά δέον είναι, όταν η δουλειά μας είναι να καλύπτουμε τον χώρο της τέχνης ή να *μπλογκάρουμε* για αυτόν – να επισκεφτόμαστε τις μεγάλες συλλογές – στην Αθήνα π.χ. στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ώστε να καταλαβαίνουμε μετέπειτα στην ζωή μας τι σημαίνει αντικείμενο και τι σημαίνει τέχνη: ενίοτε ταυτίζονται. Να φροντίζουμε δηλαδη να ανοίξει το μάτι μας – όπως λέμε στην καθομιλουμένη.  Τρίτον, αφού έχουμε φτάσει στο σημείο ικανοποιητικής γνωστικής επάρκειας, να φροντίζουμε να έχουμε άποψη και να την τεκμηριώνουμε.

Η σύγχρονη τέχνη – στην οποία περιλαμβάνεται και το σύγχρονο κόσμημα – δεν έχει σχέση με το ρήμα *αρέσω*, αλλά με το ρήμα *ερωτώ*, *διαπιστώνω*, *τέμνω*, *διαλέγομαι*.

Για το θέμα της καινοτομίας θα πούμε περισσότερα σε επόμενο σημείωμα.

Ειρήσθω εν παρόδω, ο χώρος των *εφαρμοσμένων τεχνών: κόσμημα – κεραμική – ύφασμα κ.α.π. * στην Ελλάδα έχει φορέα: το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος που χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό και θέτει τα κριτήρια ποιότητας εγγυώμενο για την κατάρτιση κι επαγγελματισμό των μελών του. Αποστολή του είναι επίσης να προστατεύει τον χώρο των τεχνών και τα μέλη του από το *μπέτε σκύλοι αλέστε* που επικρατεί σε πολλούς τομείς στην χώρα.

MUNICH JEWELRY WEEK – More Q&A

Credit: Christoph Ziegler. Munich Rathaus show, 2015

-Is it possible to know the name of the space the exhibition will be showing, or at least it’s location/area?

We will announce the name and show photos of the gallery/space by mid-week.
For reasons of confidentiality we did not want to tell more in the open call.
We are considering four different venues and we have to know the exact number of the participants before we opt for a, b, c or d and book it.
„Book it“ in Germany means pay money in advance for a future use. So we have to be sure this is the right space for the team we have.
That’ s why we gave such a short notice: if we postpone the booking/preparations with discussions, there will be no place available.
Interested artists should show up by Jan 12. If we book, let’s say for ten and more people come later, as it is often the case, we cannot accept them.

All places are down town, all of them come with a big mailing list of their own customers and have a good reputation in event/shows/art + design world.
All of them have been suggested to us through our Munich contacts.

I am afraid one will encounter a lot of difficulties to find a good and affordable place for an art project in Munich if one does not already have a broad and reliable network.
The experience to choose is also part of the package we offer.

– Does the artist have to be next to his stand during the entire exhibition (like it is the case in many fairs)?

The artist takes care of his/her work. We do not represent artists or curate their work in this show.

We choose the artists thought to fit the general concept.
Work has to be excellent, original and new: nothing less than that.
No „re-heated“ jewlery that has already been shown in fair A, B, C and reminds of the „style“ that „sells well“ in fair A, B, C.

Munich Jewlery Week is the most important event in the jewellery world.
We cannot attract Schmuck visitors if the artist has shown the same work before. Visitors wish to see new things, ideas and development.
We also do not accept artists who have a „difficult character“ and may create problems to the other exhibitors either.
The selection of the „right blend“ is also part of the package we offer.

– How many pieces every artist will be able to show?

You may show as many pieces as you want given the sm you have at your disposal.
We will know more around Tuesday /Wednesday.
We give advice on the decoration and the placement though. We always keep the right to intervene if an artist shows an „overwhelming“
amount of work that „over-shadows“ the work of the other participants.

We are striving for contemporary aesthetics and harmony.
We are not doing a small fair inside a gallery, we are doing an art show. This is a big difference.

– Will it be possible to show hanged jewelry?

Yes, there is also wall/hanging space.

– I have already worked with you can I have a discount?

No. If you know how expensive Munich is and that a show is not just the space but also its „logistics“, then you probably know that the participation fee of 300 euro is extremely low. We can afford „to produce a low budget art show“ because we are based in Germany and have the network to give us the most feasible and affordable solutions.
Ideally we would like to have between 15-20 artists depending of course on the size of the gallery. Right now we have ten applications that we like, all of them very international.
However if we find no more than ten by January 12, we will work with the ten artists who are willing and available.
This is the service we offer: a good space affordable and accessible, a team which does not cause problems or difficulties with „inflated egos“ or „crazy demands“, good press/pr/website work and valid personal contacts.
The rest has to be done by the artist: bring excellent work, put it right on display, talk, sell, show.

_MG_8331.JPG

UPDATED_What lies behind a templon II?

Mysteries of life and death are performed in the adyton (a’dyton = the place you do not enter, the holy place or secret niche) of the Orthodox church.

Adyton also refers to the „revelation room“ of the Eleusinian Mysteries, where the „sun of midnight“ lift the veil of truth for the mystics to see.

The church is called ecclesia (eklisi’a – congregation) in Greek – it may be used to connote a spiritual or a political congregation.

The term ecclesia reveals that no mystery no wonder no metallaxis, trasfiguration or change can be performed without the participation of the people.

Orthodoxy means „the faith that lifts you up“.

Establishing fruitful connections between the present and the past is part of our programmes for artists + art lovers in Greece.

Check our NEW + Updated websites:

http://www.favelab-athens.tk

http://www.leaveyourcrisis.com

Picture: Behind the templon. Credit> Christoph ZieglerIMG_2446

Embroidery is the new „black“/Το κέντημα είναι το *γκλάμορ* της επόμενης δεκαετίας

EN/GR „OXI!/NO!“. Loukia Richards, 2010. Embroidery of 18th and 19th century Greek traditional motifs on old Greek flag. Credit: Studio Kominis Athens.

„By 2030 3D printing will overtake conventional manufacturing in the fashion industry making exquisite embroidery and hand-crafted pieces the ultimate luxury“.

This is a statement by fashion’s „Bible“ Vogue (British, June 2016).

Professional survival in an industry becoming increasingly high-teched should be added to the advantages of studying textile techniques and „languages“. The intellectual pleasure of deciphering the „esperanto“ of  textile motifs, the aesthetic enrichment of discovering sophisticated form and color arrangements and the serenity deriving from the meditative repetition of needle-strokes are among other well known advantages.

According to various reports published in the same magazine in the first half 2016, mixing craft techniques is the new trend both in fashion and art nowadays. The reason of the crafts dominance is among other things the (human) need to live/appear/act more „cosy“ or tender

 

We have designed a series of textile workshops for foreign designers who would like to extend their techniques and concepts, as well as find inspiration and meaning  in the long textile tradition of Greece ad meet/learn from masters/mistresses in the field.

You may find more information here: http://www.leaveyourcrisis.com

Do not hesitate to e-mail us your questions and requests!


„Μέχρι το έτος 2030 η τρισδιάστατη εκτύπωση θα έχει εκτοπίσει τον παραδοσιακό τρόπο κατασκευής ρούχων κι αξεσουάρ στη βιομηχανία της μόδας και τα κομμάτια εκείνα που είναι φτιγμένα στο χέρι με παραδοσιακές τεχνικές θα αποτελούν πλέον το άκρον άωτον της πολυτέλειας.“

Αυτα γράφει η *Βίβλος της Μόδας* η βρετανική Vogue στο τεύχος του Ιουνίου.

Η επαγγελματική επιβίωση μέσω υψηλού επιπέδου crafs, θα προστεθεί στα πλεονεκτήματα που αυτά δίνουν σε όποιον/α τα κατέχει. Μερικά από αυτά είναι η πνευματική απόλαυση να *διαβάζει* κανείς την *εσπεράντο* των μοτίβων του υφάσματος, ο εμπλουτισμός της αισθητικής του όταν ανακαλύπτει κανείς *σοφιστικέ* κι ασυνήθιστους συνδυασμούς φόρμας και χρώματος, αλλά και η ηρεμία που χαρίζει η διαλογιστική επανάληψη της βελονιάς πάνω στον καμβά.

Σύμφωνα με άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο ίδιο περιοδικό το πρώτο εξάμηνο του 2016, η ανάμιξη των τεχνικών crafs, είναι η νέα τάση τόσο στη μόδα όσο και στην τέχνη. Ο λόγος που τα crafs επανέρχονται δριμύτερα στην αγορά — και με νέα μορφή — είναι, μεταξύ άλλων, η ανάγκη να ζει/φαίνεται/δρα κανείς πιο *τρυφερά* και λιγότερο *δήθεν*. Ξεχάστε την γκλαμουριά τα επόμενα χρόνια, αν θέλετε να είστε *ιν* και πιάστε μία τσουγκράνα, καθώς η γιορτη της σοδειάς στην ταράτσα του κτιρίου σας (urban gardening) θα αντικαταστήσει το *κόκτεϊλ* πάρτυ!

 

Βέβαια στην Ελλάδα, όπου όλα γίνονται με καθυστέρηση 5 έως 10 χρόνων, τα παρωχημένα και η *χωριατο-γκλαμουριά* που βλέπουμε τόσο στις εφαρμοσμένες όσο και τις καλές τέχνες θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να διεκδικούν τον τίτλο της *ελληνικής πρωτοπορίας* (γέλια). Ποιός όμως καλος ντηζάινερ ή καλλιτέχνης χρειάζεται την ελληνική αγορά για να επιβιώσει, όταν — σύμφωνα με τις προβλέψεις του ίδιου περιοδικού — μέχρι το 2030 το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού θα απασχολείται μέσω τηλε-εργασίας, όπερ μεθερμηνευόμενον: παράγεις στο Α μέρος, πουλάς παντού.

Τεχνικές, γλώσσα των συμβόλων, σύγχρονη textile art, τεχνικές κεντηματος/ υφαντικής/mixed media, αλλά και τι κάνει κανείς με όλα αυτά επαγγελματικά σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό διεθνες περιβάλλον, πώς και πού; είναι η ύλη των εργαστηρίων μας το καλοκαίρι 2017. Υπάρχουν λίγες θέσεις κι ημερομηνίες διαθέσιμες για ατομικές συναντήσεις ή ομαδικά εργαστήρια.

Για πληροφορίες, επικοινωνήστε μαζί μας: loukiarichards@gmx.de

 

flagge01.jpg

 

 

ATELIERWOHNUNG, 80 oder 100 QM, IN ATHEN/AUGUST ab 300 euro/Künstler!

Wir vermieten im August 2018 eine 80 qm Künstler-Wohn- und Atelierraum – minimal möbliert im Stadtteil Kolonos/Athen (sehr gute Verkehrsverbindungen: 7 Min Busfahrt nach Omonoia-Stadtzentrum/ 3 Min U-Bahn Fahrt) für nur 450 Euro –  – wenn einzeln gebucht – inklusiv Nebenkosten/Künstler von 1sten August bis 31 August. Die Wohnung liegt auf einer Etage (im ersten Stock) und eignet sich für 2 Künstler (2 Einzelzimmer, 1 Badezimmer, Vorraum, 200 qm Terasse, Balkon usw.) Gesamtpreis für 2 KünstlerINNEN: 600 Euro und für 1 KünstlerIN:  450 Euro inklusiv Nebenkosten.

Und wir vermieten eine helle 100 qm Atelierwohnung im Stadtzentrum – im Stadtteil Exarchia, dem Universitäts- und Künstlerviertel von Athen. Die Wohnung liegt in der 3. Etage und ist geteilt in Empfangsraum, 2 Schlafzimmer  und Atelierraum. Küche mit Waschmaschine, Bad mit WC und Badewanne, Gäste-WC sind vorhanden. Die Wohnung eignet sich für 1-2 Künstler. Preis für den zeitraum: 1-31 August 2018: 580 Euro inklusiv Nebenkosten für einen Künstler. Gesamtpreis für 2 Künstler: 850 Euro inklusiv Nebenkosten.

Weitere Informationen (Bilder & Details) auf Anfrage. Wir freuen uns über Eure Mail!

Bitte an: rossozett@gmail.com

 

 

05